Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Γιατί δεν ''φάνηκαν'' τα Χρήματα που έχουν εισρεύσει στην Ελλάδα;



Γιατί... ΔΕΝ έχουν εισρεύσει χρήματα 


Γιατί δεν ''βλέπουμε'' κι εμείς αυτά που μας λένε ότι συμβαίνουν, ότι γίνονται;

Γιατί μας παρουσιάζουν καταστάσεις που στη πραγματική ζωή δεν ισχύουν;

Βρισκόμαστε σε εικονική πραγματικότητα ή έχουμε τυφλωθεί, όλοι οι Έλληνες  και δεν μπορούμε να ''δούμε'' τα ''καλά'' που μας περιγράφουν; 

Από το '10 μέχρι το '14 στην Ελλάδα είχαμε εισροή  πολλών  χρημάτων,  254,4 δισεκατομμύρια τον αριθμόν. 

Τα ποσά του Μνημονίου και Εθνικών Πόρων. 

Ξέρουμε που πήγαν αυτά  τα χρήματα; 
Έχουμε την παραμικρή ιδέα πως μπορεί να ''διευθετήθηκαν'' τα νούμερα;
Μας έχουν αναλυθεί οι τρόποι, τα κριτήρια που ''μοιράστηκε το χρήμα'' επί  το λαϊκώτερον;

Αφού βέβαια μπορέσουμε να κατανοήσουμε (όσοι δεν είναι οικονομολόγοι) τη διαφορά μεταξύ ρευστού και λογιστικού χρήματος.

Ο παρακάτω Πίνακας έχει σαν επιγραφή με μεγάλα γράμματα Που πήγαν τα λεφτά




        Ξεχωρίζουμε:  

  - 40,6 δισεκατομμύρια από τα 254,4 πήγαν σε τόκους 
  - 48,2 από τα 254,4 πήγαν σε ανακεφαλαιοποιήσεις
    Τραπεζών 
  - 127,2 για εξυπηρέτηση και μείωση χρέους

        127,2 για εξυπηρέτηση και μείωση χρέους !!!   9,1 στο ΔΝΤ και  48,2 στην ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών !!!   2,3 πήγαν ως... συνεισφορά στην Ευρωπαϊκή... «σταθερότητα».

Χωρίς άλλα σχόλια  


ELEGHOS

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Όταν η Ελλάδα ήταν Πιστωτής της Γερμανίας υπήρξε Γενναιόδωρη


Πώς πρέπει να είναι η συμπεριφορά σου όταν έχεις ευεργετηθεί... ;

Λονδίνο 1953, Μία εξαιρετικής σημασίας Συνάντηση. Έχουν περάσει σχεδόν εξήντα χρόνια από τότε. 
Εκεί σε κείνη την Συνδιάσκεψη του Λονδίνου διαγράφηκε το ήμισυ του χρέους της μεταπολεμικής Γερμανίας.  Αυτή η διαγραφή και ο τρόπος που έγινε ήταν ζωτικής σημασίας για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης από τον πόλεμο.
   Ακόμα και μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία εξακολουθούσε να χρωστάει χρήματα στους δανειστές της καθώς της είχαν επιβληθεί τεράστιες οικονομικές κυρώσεις από τη διάσκεψη ειρήνης των Βερσαλλιών το 1919.    
Σημειώνεται ότι μεγάλο τμήμα του χρέους της Γερμανίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο διαγράφηκε τρεις φορές  το 1924, 1929 και 1932, ενώ ο Χίτλερ κήρυξε παύση πληρωμών το 1934.

   Πολλοί, συμπεριλαμβανομένου του John Maynard Keynes, υποστήριξαν ότι το εν λόγω ανεξόφλητο χρέος και οι οικονομικές πολιτικές οδήγησαν στην άνοδο των Ναζί και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

   Μεταξύ άλλων πιστωτές της Γερμανίας ήταν η Ελλάδα και η Ισπανία αλλά και το Πακιστάν, η Αίγυπτος, οι Η.Π.Α, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία.

   Οι πιστωτές της χώρας συναντήθηκαν στο Λονδίνο και έδειξαν ότι έχουν κατανοήσει το πώς θα βοηθούσαν μια χώρα που ήθελε να ανακάμψει από την καταστροφή. 
   Το χρέος προς την Ελλάδα δεν ήταν προϊόν δανεισμού, αλλά αρπαγής, ώστε να ισχύει το ''δόγμα'' που λέει, ότι ''το χρέος δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ως ευθύνη του οφειλέτη και μόνο''. Η Ελλάδα ναι μεν υπήρξε ένας από τους δανειστές χωρίς τη θέλησή της όμως.   
   Χώρες όπως η Ελλάδα πήραν μέρος οικειοθελώς σε μια συμφωνία για να συμβάλουν στη δημιουργία μιας σταθερής και ευημερούσας Δυτικής Ευρώπης, παρά τα εγκλήματα πολέμου των Γερμανών κατακτητών που είχαν προκαλέσει μόλις λίγα χρόνια πριν.

Η ακύρωση του χρέους για τη Γερμανία ήταν άμεση μειώνοντας το χρέος στα 14,3 δισ. γερμανικά μάρκα. Το ποσό αυτό αντιστοιχούσε σε λιγότερο από το ένα τρίτο της αρχικής οφειλής.
Ειδικότερα, ίσχυσαν οι εξής όροι:

Πενταετής περίοδος χάριτος (1953-1958), στη διάρκεια της οποίας οι τοκοχρεολυτικές πληρωμές της Γερμανίας ορίστηκαν σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Μηδενικό επιτόκιο για το 18% του μη διαγραφέντος χρέους (2,5 δισ. γερμανικά μάρκα), επιτόκιο ύψους 2,5% για το 39% (5,5 δισ. γερμανικά μάρκα) και 4,5% για το υπόλοιπο 44%.
Διαγραφή των τόκων ανατοκισμού επί των οφειλών του Χίτλερ μετά από τη μονομερή παύση πληρωμών το 1934.
Για το σκοπό αυτό, οι πιστωτές δέχτηκαν:
   1. Ότι η Γερμανία θα πλήρωνε είτε στο εθνικό της νόμισμα, το μάρκο, είτε σε σκληρό νόμισμα (δολάρια, ελβετικά φράγκα, λίρες...).
   2. Ενώ στις αρχές του 1950, η χώρα εξακολουθούσε να έχει αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο (η αξία των εισαγωγών ξεπερνούσε εκείνη των εξαγωγών), οι πιστώτριες δυνάμεις δέχτηκαν ότι η Γερμανία θα μπορούσε να μειώσει τις εισαγωγές της και να παράγει δικά της προϊόντα, αντί να τα εισάγει. 

   Συνεπώς, επιτρέποντας στη Γερμανία να αντικαταστήσει τις εισαγωγές αγαθών με δική της παραγωγή, οι πιστωτές συμφωνούσαν να μειώσουν τις εξαγωγές τους προς αυτή. 
   Με το 41% των γερμανικών εισαγωγών από τη Βρετανία, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες για την περίοδο 1950-51 και με το μερίδιο των άλλων πιστωτριών χωρών που συμμετείχαν στη διάσκεψη (Βέλγιο, Ολλανδία, Σουηδία και Ελβετία), το σύνολο ανήλθε στο 66%.
   3. Οι πιστωτές επέτρεψαν στη Γερμανία να πωλεί τα προϊόντα της στο εξωτερικό, για να επιτύχει ένα θετικό εμπορικό ισοζύγιο.





Η ευελιξία 
του Χέλμουτ Κολ και το Δίκιο του Ισχυρού


Στην αρκετά δύσκολη διαδικασία που θα ακολουθήσει, τριάντα επτά χρόνια,  το 1990, ο Χέλμουτ Κολ θα καταφέρει να θέσει (για δεύτερη φορά) εκτός ατζέντας τις πολεμικές αποζημιώσεις.
   Η γερμανική κυβέρνηση κράτησε ''μακριά'' από τις διαπραγματεύσεις για την ενοποίηση της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας χώρες όπως η Ελλάδα, διότι τότε θα έπρεπε να έχει τεθεί ζήτημα για τις πολεμικές αποζημιώσεις, αναφέρει σε άρθρο του το γερμανικό περιοδικό Spiegel.

   Με τον τρόπο αυτό ο τότε Γερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Κολ κατάφερε να αποφύγει την καταβολή αποζημιώσεων στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, όπως δείχνουν έγγραφα από την εποχή εκείνη τα οποία περιήλθαν στην κατοχή του Σπίγκελ.

   Οι διαπραγματευτές του Κολ φρόντισαν ώστε να αποφευχθεί η χρήση του όρου «Ειρηνευτική Συνθήκη», η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιθανό αίτημα από την ελληνική πλευρά για πολεμικές αποζημιώσεις.

   Αντί για αυτό υπεγράφη η «Συνθήκη Δύο συν Τέσσερις» από την Ανατολική και τη Δυτική Γερμανία και τις τέσσερις δυνάμεις που κατέλαβαν τη Γερμανία μετά το πέρας του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, τη Γαλλία, τη Βρετανία, τη Σοβιετική Ένωση και τις ΗΠΑ.

   Τώρα, το Βερολίνο ισχυρίζεται πως οι Έλληνες θα έπρεπε να είχαν υποβάλει το αίτημά τους για πολεμικές αποζημιώσεις το 1990.
ELEGHOS

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Texas Revolution....Battle of Gonzales.....Molon labe


   ''Molon labe'' (Greek: μολὼν λαβέ), meaning "come and take them", is a classical expression of defiance. 


   When the Persian armies demanded that the Greeks surrender their weapons at the Battle of Thermopylae, King Leonidas I responded with this phrase.


''Molon labe'' has been repeated by many generals and politicians in order to express an army's or nation's determination not to surrender.

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Power is never really won, You earn it and win it by caring



   When citizens interested create culture. 

The ancient theater Aharnon definitely showed patience until affectionately by the Greek light and perseverance to "become" a desire to have a place among similar findings. Eventually the ancient theatre of Acharnes slowly reveals his size, his past ...

The ancient theatre of Acharnes was found in February 2007 accidentally in a building foundation work, which was then Salaminos street, now renamed Ancient theatre street in the urban site of municipality of Acharnes by archaeologist Maria Platonos Giota. It received global interest due to the great historical, archaeological, social and cultural importance.

The existence of the theatre is indicated by two important inscriptions of the second half of the 4th century B.C.

A votive inscription reports the income from renting the theatre for private tragedy or comedy performances, the money of which was used for the religious needs of the municipality. The second inscription bearing two decrees was used as a tube cover and was found in 1987 by Mrs Maria Platonos in the excavation of a Roman bath in close proximity to the point of the site of the theatre.

The so far excavations have brought to light an entire kerkis (cuneus) 5 m. wide at their west section and 22 m. wide at their east section with 11 rows of limostone blocks in semi-circular arrangement that had apparently been transferred from a local stone quarry.

Also a small part of another kerkis has been excavated to the north of the first one which probably continues intact, as Mrs Platonos believes, under the foundation of the new building. A small part of the orchestra was also revealed at a depth of 2.3 m.

It is obvious that the rest of the Koilon, the parodoi (passageways), the orchestra and the scene building are to be found under the building to the north and down the road.

It is hoped that they will be revealed as soon as the excavation starts again. This was left off in the summer of 2007 , but it will restart when the compulsory purchase of the nearby plots is complete (now under judicial determination ).

Keeping the initial enthusiasm and expectations, which arose from the discovery of the theatre and motivated by the association 's "DIAZOMA" – Citizens movement for the Ancient Theaters around Greece- president Mr Stavros Benos, it was established a cultural institution with the legal form of a non-profit company named "EPISKINION" -Citizens Movement for the emergence of the Ancient Theatre of Acharnes-, an entity, purely voluntary and purely non-profit, non-funded and non-sponsored with a specific cultural purpose: the promotion and protection of the Ancient Theatre of Acharnes which is of unique value, presided by Mrs. Maria Micha, honoured member of DIAZOMA.

Under no circumstances will it substitute the state or relevant government agencies, which have the legal and institutional responsibility for the complete revelation and enhancement of this archaeological treasure.
Since it was founded, EPISKINION I has been working closely with DIAZOMA. In order to achieve the purpose mentioned above, EPISKINION with its members (including archaeologist Maria Platonos Giota, the mayor of Acharnes Mr Sotiris Douros, the local folk painter Christos Tsevas, presidents of local clubs, many distinguished archaeologists including the B Prehistoric and classical Antiquities and entities such as the Mountaineering club of Acharnes and the Art club of Acharnes, with a passion for the ancient theatre and love for the city of Acharnes without personal benefit by taking a variety of actions embraced by many people.
Through these actions it is achieved the awareness of residents for culture and the multiple benefits that will accrue to the local community by using the monument to the social and economic development (tourism, industry, cultural content service).
On the other hand pressure is put on competent bodies to accelerate time-consuming bureaucratic procedures, concerning the revelation of the ancient theatre.

Since EPISKINION was founded in 2010, in cooperation with DIAZOMA and together with the effective presence in all social media, it created an electronic coin bank account which remains first nationwide in terms of citizen participation.

This, among other things, is a powerful message to the institutions which are typically responsible for the expropriation, pavement construction, excavations and restoration of the theatre that the citizens of Acharnes are active and present.

That was the reason that although our country faces an unprecedented economic crisis, because of our presence and pressures a compensation for the first plot was issued in October 2011.

That was also the cause that in May 2012 it was declared the expropriation for another three properties (including buildings), but only after the completion of their compensation the excavations can be included in ESPA programs.

Already approaching the end of a lengthy and highly bureaucratic trial phase, means that when this is over then what follows is the judicial determination of the amount of compensation to owners.

The facts so far show that the disclosure -where permitted- and use of ancient theatres takes many decades. Take the Little Theatre of Epidaurus for example. The excavations began in 1971 and the expropriations were completed last year.

There is also the ancient theatre of Delos, which, although excavations began in 1882, it hasn't been restored yet. The goal of EPISKINION through actions and supervision is to reveal the ancient theatre with no delays in the processes of revelation contrary to the adverse economic condition of our country.
EPISKINION intends to keep the theatre of Acharnes in the spotlight through actions. It conducts educational tours in other ancient theatres in Greece, informing about the theatre of Acharnes and at the same time the members of EPISKINION are getting informed about the stage of restoration and enhancement of other ancient theatres.

It has established an annual essay contest for high school students and also an annual bike ride which has a starting point to the Acharnean Gates at Kotzia square in the centre of Athens and through the vaulted Tomb and the tomb of Sophocles ends at the ancient theatre of Achanres.

There is also the adoption of the theatre by high schools and an educational program called "young archaeologist of Acharnes", which has been applied by two elementary schools. Theatrical performances are organized with the participation of distinguished professional actors and also the donation of books to the Library of the Department of Archaeology and Historical Research of Acharnes.

Finally Mrs. Aikaterini Kafi has voluntarily accepted to compose a musical play for the ancient theatre and the organizing of concerts with the voluntary participation of major Greek artists.

In addition, EPISKINION through actions and expenditures of its own posted an information sign at the site of the theatre and through pressures Salaminos street was renamed Ancient Theatre Street.

In the meantime there are actions to put information signs for the theatre at key locations. An immediate plan is to release a historical narrative for the ancient theatre of Acharnes.

The aim of EPISKINION remains, the soonest possible revelation of the theatre, to raise public awareness about the tremendous value of this monument, the production of a model culture that doesn't derive from introversion or elitism but sustained dialogue, which will lead to the effective management of the monument - that is - the archaeological evidence, the linking with the other archaeological monuments in Acharnes and the integration in the local community with sustainability rules.
EPISKINION,  CITIZENS MOVEMENT FOR THE EMERGENCE OF THE ANCIENT THEATRE OF ACHARNES   www.episkinion.org
 A non profit entity is a citizens movement for the promotion of the ancient theatre of Acharnes, which is a monument of unique cultural value .It was found in February 2007 in the urban site of municipality of Acharnes. 
Episkinion through various cultural activities so as to arouse public interest aims at the full revelation enhancement and promotion of this archaeological treasure

BIBLIOGRAPHY

Maria Platonos  ''The antiquities of the Municipality of ancient Aharnon and disclosure of theater, Museum of Cycladic Art, Archaeological contributions''  Part I, page.137

www.diazoma.gr
www.episkinon.org

  ΕLΕGHΟS news 

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

The Archimedes Palimpsest, is a Byzantine prayer book




Pages from the Archimedes Palimpsest.

   LOST for centuries. FOUND by the Walters Art Museum. Discover how an international team of experts resurrected the hidden manuscript of the ancient world's greatest thinker, Archimedes of Syracuse.
   In Jerusalem in 1229 AD the greatest works of the Greek mathematician Archimedes were erased and overwritten with a prayer book by a priest called Johannes Myronas. 
   In the year 2000 a project was begun by a team of experts at the Walters Art Museum to read these erased texts. 
   By the time they had finished, the team that worked on the book had recovered Archimedes' secrets, rewritten the history of mathematics and discovered entirely new texts from the ancient world. 

   This exhibition will tell that famous story. It will recount the history of the book, detail the patient conservation, explain the cutting-edge imaging and highlight the discoveries of the dogged and determined scholars who finally read what had been obliterated.


   Known as The Archimedes Palimpsest, the manuscript is a Byzantine prayer book from the 13th century which was assembled using pages from several earlier manuscripts – one of which contained several treatises by the Greek mathematician Archimedes that were copied in 10th-century Constantinople. 

Archimedes palimpsest, 1229,
Walters Art Museum in Baltimore.
   These were first discovered in 1906 by the Danish Archimedes scholar Johan Ludwig Heiberg, but as the text had been scraped away to make room for the prayer book he was only able to partially read them, and the book then went missing until it was auctioned – in a much more damaged state – at Christie's in New York in 1998. 

   Bought by an anonymous American collector for $2m (£1.25m), it was deposited at Baltimore's Walters Art Museum, where scientists, conservators, classicists and historians have been working on uncovering the secrets of oldest surviving copy of Archimedes' works.

   Since that date (1998) the manuscript has been the subject of conservation, imaging and scholarship, in order to better read the texts. The Archimedes Palimpsest project, as it is called, has shed new light on Archimedes and revealed new texts from the ancient world. It has also generated a great deal of public curiosity, as well as the interest of scholars throughout the world.


   Left, an image of folio XXX. Right, IR image which succeeded in separating the Archimedes ink (carbon black ink) from the parchment underneath it, and from the prayer book ink (ferro-gallic ink) on top of it. 
   Using multispectral imaging and an x-ray technique which picked up the iron in the ink that had been scraped away, they discovered that Archimedes, working in the third century BC, considered the concept of actual infinity, something thought to have only been developed in the 19th century, and anticipated calculus. 
   As well as seven treatises by the ancient Greek mathematician, including the only surviving copy of his The Method of Mechanical Theorems and Stomachion, new speeches by the classical Athenian orator Hyperides and a lost commentary on Aristotle's Categories from the second or third century AD were also found beneath the text of the prayer book.

   After centuries of mistreatment, the Archimedes palimpsest is in bad shape. During its thousand-year life, it has been scraped, singed by fire, dribbled with wax, smeared with glue, and ravaged by a deep purple fungus, which in places has eaten through its pages. 

   Without the use of computer technology, the Archimedes palimpsest would be largely illegible. But modern imaging technologies, similar to those that helped experts read portions of the Dead Sea Scrolls in 1996, allow for astonishingly precise views of faded text. 
Image source: Nova.




   The exhibition Lost and Found: The Secrets of Archimedes will conclude with two galleries that ask "What will we discover next?" 
   In six interactive learning stations, conservation staff will present artworks from the Walters' collection to illustrate the very real questions that start the process of learning and discovery through research. For example, you will be invited to consider why a Kentucky Long rifle is associated with a pastoral 19th-century drawing by Rosa Bonheur, to explore what Ethiopian painting and manuscript illustration have to do with colorful minerals on display, and to ponder how silver preservation could be revolutionized by recent advances in nanotechnology.

   This exhibition has been generously supported by an anonymous donor and by leadership gifts from the Selz Foundation and the Stockman Family Foundation.
   The Archimedes Palimpsest is a manuscript of extraordinary importance to the history of science. This thirteenth century prayer book contains erased texts that were written several centuries earlier. These erased texts include two treatises by Archimedes that can be found nowhere else, The Method and Stomachion.

   On 29th October 2008, we celebrated the ten year anniversary of the project. What was erased text, in terrible condition, impossible to access, and yet foundational to the history and science of the West, is now legible, and instantly available.


  Archimedes, The Greek mathematician was born in the Greek colony of Syracuse on the island of Sicily in 287 BC. He was the son of an astronomer and mathematician named Phidias.

  ΕLΕGHΟS news 

Γιατί Γνωρίζουμε πολλά για το Χρέος μας, αλλά λίγα για τον Δημόσιο Πλούτο μας;




Κρυφή περιουσία – Πώς οι χώρες μπορούν να επωφεληθούν από τον δημόσιο πλούτο

   Οι περισσότερες κυβερνήσεις γνωρίζουν πολλά για το χρέος τους, αλλά λίγα πράγματα για τα περιουσιακά τους στοιχεία. 
   Στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης τού 2008, καθώς οι κυβερνήσεις κινητοποιήθηκαν για να διαχειριστούν το δημόσιο χρέος τους, σε μεγάλο βαθμό αγνοούσαν τα περιουσιακά στοιχεία τού δημοσίου. 
   Ορισμένες χώρες, όπως οι χώρες τής Βαλτικής και η Πορτογαλία, έλαβαν μέτρα για να εκτιμήσουν τον πλούτο τους, αλλά οι περισσότερες δεν το έκαναν.
   Οι Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, επέλεξαν να μην συμμετάσχουν σε μια πρωτοβουλία τού 2011 από τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για να αξιολογηθεί το μέγεθος και η σύνθεση των κρατικών επιχειρήσεων στις χώρες-μέλη.
   Αλλά μια καλύτερη κατανόηση των δημόσιων εμπορικών περιουσιακών στοιχείων -που ορίζονται ως κρατική περιουσία που παράγει κέρδος, όπως κρατικές επιχειρήσεις, ακίνητη περιουσία και δάση- θα μπορούσε να βοηθήσει να αποφέρει σημαντικά ποσά πλούτου για τις οικονομίες που αγωνίζονται για να ξαναμπούν στον σωστό δρόμο. 
   Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, οι οποίοι αντλούν στοιχεία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και άλλες δημόσιες πηγές (και τα οποία θα δημοσιευθούν σε προσεχές βιβλίο μας, The Public Wealth of Nations [Ο Δημόσιος Πλούτος των Εθνών]), οι κεντρικές κυβερνήσεις από μόνες τους κατέχουν πολύ περισσότερα περιουσιακά στοιχεία από τις εμπορικές εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων, hedge funds, συνταξιοδοτικά ταμεία, κρατικά επενδυτικά ταμεία, ή τους υπερ-πλούσιους. 
   Η αξία των δημόσιων εμπορικών περιουσιακών στοιχείων είναι στην ίδια τάξη μεγέθους με το ετήσιο παγκόσμιο ΑΕΠ -και άνετα υψηλότερη από το παγκόσμιο δημόσιο χρέος. Εάν οι κεντρικές κυβερνήσεις διαχειρίζοντο τα περιουσιακά στοιχεία τους καλύτερα, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ετήσια απόδοση περίπου 3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ή περισσότερο από τις ετήσιες παγκόσμιες επενδύσεις σε υποδομές, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών, της ενέργειας, της ύδρευσης και των τηλεπικοινωνιών. 
   Κάθε ποσοστιαία μονάδα αύξησης στην ετήσια απόδοση του παγκόσμιου χαρτοφυλακίου θα δημιουργούσε το ισοδύναμο του ΑΕΠ τής Σαουδικής Αραβίας.



   ΑΠΟΔΙΑΡΘΡΩΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

  Κατά μέσο όρο, ωστόσο, οι κυβερνήσεις κακοδιαχειρίζονται τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία τους. Αν και υπάρχουν μερικά παραδείγματα καλά διοικούμενων κρατικών επιχειρήσεων, ας πούμε όπως η Statoil στη Νορβηγία και η Volkswagen στην Γερμανία, οι περισσότερες κερδίζουν χαμηλότερες αποδόσεις από τις ιδιόκτητες ομολόγους τους. 
   Οι περισσότερες κρατικές εταιρείες -όπως ο πετρελαϊκός γίγαντας Petrobras στην Βραζιλία, κρατικές τράπεζες στην Ινδία και κρατικές επιχειρήσεις στην Κίνα- φέρεται να είναι σπάταλες και διεφθαρμένες.

   Άλλοι τύποι δημόσιων εμπορικών περιουσιακών στοιχείων, όπως η ακίνητη περιουσία, αποδίδουν ακόμα χειρότερα. Στο τεύχος Οκτωβρίου 2014 του Foreign Affairs, The Hellenic Edition, ο Francis Fukuyama εξέθεσε την κακοδιαχείριση στην Δασική Υπηρεσία των ΗΠΑ, την οποία ονόμασε «μια εξαιρετικά δυσλειτουργική γραφειοκρατία, που εκτελεί μια ξεπερασμένη αποστολή με λάθος εργαλεία». 
   Ομοίως, το 2009, η κυβέρνηση της Λιθουανίας διαπίστωσε ότι η δική της δασική Υπηρεσία ήταν 30 φορές λιγότερο αποτελεσματική από όσο εκείνες των ξένων κρατικών ανταγωνιστών.

   Πολλοί οικονομολόγοι βλέπουν αυτές τις ανεπάρκειες ως επιχειρήματα υπέρ της ιδιωτικοποίησης. 
   Αλλά η ιδιωτικοποίηση εμπεριέχει τους δικούς της κινδύνους: Παρεοκρατικό καπιταλισμό, διαφθορά και δυσλειτουργικές ρυθμίσεις. Ευτυχώς, υπάρχει ένας τρίτος δρόμος: Οι κυβερνήσεις μπορούν να αναθέσουν το έργο τής επαγγελματικής διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων τους σε Ταμεία Εθνικού Πλούτου (National Wealth Funds).



    ΕΔΡΑΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ

    Τα Ταμεία Εθνικού Πλούτου αποτελούν τον τέλειο συμβιβασμό: Κρατούν την δημόσια περιουσία υπό κρατική ιδιοκτησία, ενώ ταυτόχρονα αποτρέπουν τις αδικαιολόγητες κυβερνητικές παρεμβάσεις. 
   Το κράτος διορίζει τους ελεγκτές και την επιτροπή που είναι υπεύθυνη για το χαρτοφυλάκιο, και αποφασίζει ποια περιουσιακά στοιχεία θα πρέπει να πωληθούν όταν θα έχουν αναπτυχθεί αρκετά, αλλά δεν μπορεί να επηρεάσει το πώς θα διοικείται το ίδιο το Ταμείο. 
   Αυτός ο αυστηρός διαχωρισμός εγγυάται ότι η πολιτική δεν θα παρεμβαίνει στην καλή διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων. Όταν οι κυβερνήσεις ελέγχουν τα δημόσια εμπορικά περιουσιακά στοιχεία, οι ευκαιρίες για καλύτερη διαχείριση αγνοούνται ή πέφτουν θύμα των πολιτικών παρεμβάσεων, των πελατειακών σχέσεων και της διαφθοράς.

   Τα Ταμεία Εθνικού Πλούτου επιτρέπουν επίσης τις κυβερνήσεις να συνενώσουν τα εμπορικά περιουσιακά τους στοιχεία, κάτι που επιτρέπει στους επαγγελματίες διαχειριστές να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη απογραφή και ένα επιχειρηματικό σχέδιο για τα περιουσιακά στοιχεία στο σύνολό τους. 
   Το παγκοσμίως κορυφαίο Ταμείο Εθνικού Πλούτου, το Temasek τής Σιγκαπούρης, που ιδρύθηκε το 1974, μπορεί να υπερηφανεύεται για μια μέση ετήσια απόδοση 17%, μια επίδοση που είναι εντυπωσιακή ακόμη και για τον ιδιωτικό τομέα. 
Ένα άλλο επιτυχημένο Ταμείο, το αυστριακό Österreichische Industrieholding AG, ιδρυθέν το 1946 ώστε να εθνικοποιήσει την αυστριακή βιομηχανία, έγινε μια ανεξάρτητη εταιρεία συμμετοχών στην δεκαετία τού 1970 για να αποτρέψει αδικαιολόγητες κυβερνητικές παρεμβάσεις. 
   Με το να απαγορεύεται ρητά να μετέχουν πολιτικοί στο διοικητικό συμβούλιο, το Ταμείο έχει καλύτερες επιδόσεις από όσο ο δείκτης ATX της αυστριακής χρηματιστηριακής αγοράς και καταβάλλει σημαντικά ετήσια μερίσματα στην αυστριακή κυβέρνηση.

   Τα τελευταία χρόνια, πάνω από μια ντουζίνα άλλες χώρες έχουν δημιουργήσει τα δικά τους National Wealth Funds – για παράδειγμα, η Φινλανδία δημιούργησε το Solidium το 2008, και το Βιετνάμ δημιούργησε το SCIC το 2005- αλλά είναι ακόμη πολύ νωρίς για να αξιολογηθεί η επιτυχία τους. 
   Ακόμα, είναι πιθανό ότι η επιτυχία των Ταμείων όπως το Temasek και το ÖIAG θα ενθαρρύνουν περισσότερες κυβερνήσεις να ιδρύσουν τέτοια Ταμεία και να τους δώσουν ακόμη περισσότερα περιουσιακά στοιχεία, όπως ακίνητη περιουσία. Το επόμενο λογικό βήμα θα είναι οι κυβερνήσεις να δημιουργήσουν παρόμοια Ταμεία σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, όπου υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων.

   Ακόμη και αν οι κυβερνήσεις δεν ιδρύσουν αμέσως Ταμεία Εθνικού Πλούτου, θα πρέπει τουλάχιστον να χειριστούν τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία τους ως σαν να είναι εισηγμένες εταιρείες, κάνοντας διαφανείς τις πληροφορίες σχετικά με τα περιουσιακά τους στοιχεία. 
   Για παράδειγμα, χώρες όπως η Αυστρία, η Φινλανδία, η Σιγκαπούρη και η Σουηδία, δημοσιεύουν ετήσιες εκθέσεις, αναλύοντας την αξία, την απόδοση και τις επιδόσεις των επιχειρήσεων κρατικής ιδιοκτησίας. Αλλά αποτελούν εξαιρέσεις. 
   Η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών κρατούν κρυφές τις πληροφορίες αυτές, εάν έχουν μπει στον κόπο να συλλέξουν αυτά τα δεδομένα. Τη απουσία μεταρρυθμίσεων, οι χώρες αυτές θα αναγκαστούν να στηρίζονται σε φορολογικές αυξήσεις και περικοπές δημοσίων δαπανών για να πληρώσουν για ζωτικές βελτιώσεις των υποδομών και να ξαναφέρουν τα δημόσια οικονομικά τους σε καλή κατάσταση.

DAG DETTER, διευθύνων σύμβουλος της Whetstone και πρώην πρόεδρος της Stattum, της εταιρείας holding τής σουηδικής κυβέρνησης.
STEFAN FÖLSTER, διευθυντής τού Reform Institute και αναπληρωτής καθηγητής στο Royal Institute of Technology, στην Στοκχόλμη.
Το άρθρο αυτό προέρχεται από το επερχόμενο βιβλίο τους The Public Wealth of Nations: How Management of Public Assets Can Boost or Bust Economic Growth (Palgrave Macmillan).

"ΕΛΕΓΧΟΣ"

Σε ποιόν Οφείλεται η Εξαφάνιση της Αρχαίας Σπάρτης, της Τροιζήνας και της Ερμιόνης.


Αρχαίο Θέατρο Σπάρτης


Με εντολή ή όχι... υπήρξε καταστροφή. 

   Η αποστολή είναι σημαντική και φυσικά μυστική, όσο λιγότεροι ξέρουν τόσο καλύτερα. Έμπιστοι του βασιλιά ο Μισέλ Φουρμόν Michel Fourmont (1690/1746), Γάλλος ιερωμένος που δίδασκε στο Γαλλικό Κολλέγιο του Παρισίου και ο Φρανσουά Σεβίν, επίσης ιερωμένος και φιλόλογος. Τον χειμώνα του 1724 οι δύο άντρες φτάνουν στην Κωνσταντινούπολη, απεσταλμένοι του Λουδοβίκου 15ου. Η βασιλική εντολή είναι σαφής. Η συλλογή αρχαίων συγγραμμάτων και επιγραφών από τον ελλαδικό χώρο. 
   Δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να εξασφαλίσουν τις απαραίτητες άδειες που θα τους επέτρεπαν να εξερευνήσουν τις αρχαιότητες. Οι Τούρκοι δεν τα θεωρούσαν κληρονομιά τους και δεν ήταν δύσκολοι, αρκεί το μπαξίσι να ήταν γενναίο. 
   Ο Σεβίν ήρθε σε επαφή με τον Πατριάρχη, ο οποίος τον κατεύθυνε προς τις πλουσιότερες βιβλιοθήκες της Κωνσταντινούπολης και στρώθηκε στη δουλειά. 
   Ο Φουρμόν, όμως, δεν αρκέστηκε στα βυζαντινά χειρόγραφα και τις μουχλιασμένες βιβλιοθήκες. Ήθελε να δοξάσει τη Γαλλία και τον Βασιλιά όσο κανείς άλλος και ήξερε με ποιο τρόπο θα το κατάφερνε. Θα προχωρούσε πέρα από τα προφανή. Θα ξέθαβε τις αρχαιότερες και πιο δυσεύρετες επιγραφές από τα λαμπρότερα μνημεία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού.


   Ό,τι δεν μπορούσε να πάρει μαζί του, θα το κατέστρεφε, τάχα για να το σώσει από τους αρχαιοκάπηλους και τους «αμόρφωτους» ντόπιους. Αν δεν μπορούσε να τα έχει ο ίδιος, δεν ήθελε να τα είχε κανείς. Έτσι ξεκίνησε μία από τις πιο άγριες και παράλογες καταστροφές αρχαίων μνημείων στην Ελλάδα....

   Το Φεβρουάριο του 1730, ο Φουρμόν πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στη Μάνη. Εγκαταστάθηκε στη Ζαρνάτα και δεν προχώρησε στο εσωτερικό της περιοχής, γιατί τον φόβιζαν οι οπλοφορούσες γυναίκες και η αγριότητα των κατοίκων, που διψούσαν για ελευθερία και αίμα. 
   Στις επιστολές του, ο ιερωμένος περιέγραψε τους Μανιάτες με τα χείριστα λόγια: «Έφυγα από την βάρβαρη πατρίδα τους χωρίς να αποκομίσω τίποτε το αξιόλογο, τίποτε για να βγουν τουλάχιστον τα έξοδά μου». Για να εκδικηθεί το «σκυλολόι», όπως αποκάλεσε τους ντόπιους, αποφάσισε να καταστρέψει ολοσχερώς τα αριστουργήματα των προγόνων τους.... 
   Δυστυχώς, επέλεξε την Αρχαία Σπάρτη. «Την έσβησα, την κατέσκαψα, την εκθεμελίωσα, δεν της άφησα λίθο επί λίθου», έγραφε χαιρέκακα σε επιστολή του. 
   Η περιγραφή του είναι ανατριχιαστική και απολύτως ρεαλιστική. Ο Φουρμόν και δεκάδες εργάτες δούλευαν πυρετωδώς για ένα μήνα και δεν άφησαν τίποτα όρθιο.

    Συγκέντρωσε περισσότερες από 300 επιγραφές, τις αντέγραψε και όσες βρίσκονταν σε καλή κατάσταση...
τις φόρτωσε σε πλοία για τη Γαλλία. Οι πληροφορίες που αναφέρονταν στις επιγραφές ήταν ανεκτίμητης αξίας. 
   Ονόματα Εφόρων, Γυμνασιαρχών, Αγορανόμων, φιλοσόφων, ιατρών, ποιητών, ρητόρων, διάσημων γυναικών, ψηφίσματα της Γερουσίας, ακόμα και τη Ρήτρα του Λυκούργου. 
   - «Είμαι ικανοποιημένος», έγραφε, «διότι απέκτησα από αυτό το ταξίδι πράγματα ικανά να θαμπώσουν όλους τους σοφούς». 
   Με περηφάνια έγραφε ότι διέλυσε αυτά που ακόμα και οι Βενετοί είχαν σεβαστεί και για χιλιάδες χρόνια κανείς δεν είχε τολμήσει να αγγίξει. 


Μετά τη Σπάρτη, σειρά είχαν οι Αμύκλες, όπου κατεδάφισε τον ναό του Απόλλωνα. Μόνο οι Μυκήνες γλίτωσαν, γιατί οι ογκόλιθοι ήταν τόσο τεράστιοι που δεν μπόρεσε να τους ξεθεμελιώσει....
   Ο θαυμασμός του Φουρμόν για τον αρχαίο πολιτισμό συνοδευόταν από μία αδυσώπητη μανία καταστροφής. 
  Οτιδήποτε δεν μπορούσε να μεταφέρει στη Γαλλία, ήθελε να το εξαφανίσει από προσώπου γης για να μην το απολαύσει κανείς άλλος. Η άρρωστη μεγαλομανία του ικανοποιούνταν μόνο όταν κατέστρεφε τα λαμπρότερα μνημεία, γιατί ένιωθε ότι μόνο αυτός είχε τη δύναμη να το κάνει. 
   Φαντασιωνόταν ότι το όνομά του θα γινόταν γνωστό σε όλη την Ευρώπη και θα τον υμνούσαν για αιώνες: 
  - «Ο αντίλαλος θα ακουστεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν γκρεμίζει κανείς δύο και τρεις πολιτείες χωρίς θόρυβο. Εγώ τις κατέσκαψα, ενώ οι παλαιότεροι περιηγητές έρχονταν μόνο για να τις ανακαλύψουν»....
   Βέβαια δεν ξεχνούσε να δοξάσει τον Βασιλιά και τη Γαλλία για το συμφέρον του οποίου δούλευε. Ο λατρεία του προς το Λουδοβίκο τον τύφλωνε και τον οδηγούσε σε ακραίες πράξεις:  
  - «Η ευσέβειά μου έφτασε στο σημείο να μην αφήσω σε ησυχία ούτε την τέφρα των βασιλιάδων τους. Εσκόρπισα στον άνεμο την τέφρα του Αγησιλάου, εισήλθα στον τάφο του Λυσάνδρου και ανεκάλυψα τον τάφο του Ορέστου. Το έκανα για τη Γαλλία, για την Αυτού εξοχότητα. Αυτό αποτελεί για μένα μια νέα δόξα». 
   Δικαιολογήθηκε για τη συμπεριφορά του παρουσιάζοντας τους ντόπιους... ως αγροίκους που αργά ή γρήγορα θα κατέστρεφαν τα μνημεία: 
  - «Ο λαός, αυτά τα παιδιά της Λακεδαίμονος, δεν κράτησαν από τους προγόνους τους τίποτε άλλο από την αγάπη της ελευθερίας και τη μανία του πολέμου. Τα βιβλία τα χρησιμοποιούν για τα φυσέκια τους». 
   Ασφαλώς αναφέρει και τους ξένους αρχαιοκάπηλους, που αποκαλεί «βάρβαρους», οι οποίοι δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν την αξία των αρχαίων. 
   Μοναδικό παράπονό του ήταν ότι δεν είχε χρόνο να επισκεφτεί και άλλες περιοχές της Πελοποννήσου, όπου θα επιδείκνυε τις σαρωτικές του δυνατότητες. Σε μία από τις τελευταίες επιστολές του, ο Φουρμόν αποκάλεσε τον εαυτό του βάρβαρο: 
  - «Γίνομαι βάρβαρος μες τη μέση της Ελλάδας. Αυτό το μέρος δεν είναι η οικεία των Μουσών. Η άγνοια τις έδιωξε μακριά.»... 


   Η τραγική ειρωνεία ο μεγαλομανής φιλόλογος που ήθελε το όνομά του να μείνει αξέχαστο στην ιστορία, πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα. Όταν επέστρεψε στη Γαλλία, δέχτηκε δριμύτατη επίθεση από τους πνευματικούς κύκλους. 
   Τον αποκάλεσαν «βάνδαλο» και χαρακτήρισαν την καταστροφή των αρχαίων ως μία απ’ τις μεγαλύτερες προσβολές της ιστορίας. 
   Διέψευσαν την εγκυρότητα των πληροφοριών και των επιγραφών που συνέλεξε, ακριβώς επειδή δεν είχαν σωθεί τα πρωτότυπα. Τον κατηγόρησαν ότι ήταν όλα δημιούργημα της φαντασίας του και ότι κατέστρεψε επίτηδες τα μνημεία για να μην υπάρχουν αποδείξεις. 
   Το υλικό που συνέλεξε και εκατοντάδες επιστολές του, φυλάχθηκαν στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Παρισίου, χωρίς να τους δώσει κανείς σημασία. 
   Η τιμωρία του Φουρμόντ ήταν η απαξίωση του έργου του και η προσωπική περιφρόνηση. Μια νέμεσις που θα μπορούσε να έχει βγει από τις αρχαιοελληνικές τραγωδίες, που τόσο θαύμαζε. Αυτός ο άρρωστος άνθρωπος που κατέστρεφε ό,τι έσωσαν οι αιώνες… 

* Αντλήθηκαν πληροφορίες από το κείμενο του Βλάση Ρασσιά και το βιβλίο «Multiple Antiquities – Multiple Modernities: Ancient Histories in Nineteenth Century European Cultures» των Gábor Klaniczay, Otto Gécser και Michael Werner.... 






 Απόσπασμα επιστολής του πρὸς 
τὸν κόμητα Maurepas

[...]   “επί 30 μέρες και πλέον 30, 40 και 60 εργάτες εκθεμελιώνουν, καταστρέφουν, εξαφανίζουν την πόλη της Σπάρτης. Μου υπολείπονται 4 μονό πύργοι να καταστρέψω… Προς το παρόν ασχολούμαι με την καταστροφή των τελευταίων αρχαιοτήτων της Σπάρτης. Καταλαβαίνετε (αποτείνεται στο Maurepas) τι χαρά δοκιμάζω(!). Αλλά να η Μαντινεία, η Στυμφαλία, η Τεγέα και ιδιαίτερα η Νεμέα και η Ολυμπία αξίζουν την εκ βάθους εκθεμελίωση. (!!!!!!!!!)
   Έκανα πολλές πορείες αναζητώντας αρχαίες πόλεις αυτής της χωράς και έχω καταστρέψει μερικές. Ανάμεσα τους την Τροιζήνα, την Ερμιόνη, την Τύρινθα (tyrins στο χειρόγραφο αντί tiryns), τη μισή ακρόπολη του Άργους, τη Φλιασιά, το Φενέο… 
Εισέδυσα στη Μάνη. Εδώ και έξι εβδομάδες ασχολούμαι με την ολοκληρωτική καταστροφή της Σπάρτης! Γκρεμίζοντας τα τείχη, τους ναούς της, μην αφήνοντας πέτρα στην πέτρα θα κάνω και την τοποθεσία της άγνωστη στο μέλλον, για να την ξανακάνω εγώ γνωστή. Έτσι θα δοξάσω το ταξίδι μου. Δεν είναι αυτό κάτι;”.
   
   Και πιο κάτω: 
   “η Σπάρτη είναι η πέμπτη πόλη που κάτεσκαψα. Δεν θέλω να αφήσω λίθο επί λίθου. Δεν ξέρω αν υπάρχει στον κόσμο πράγμα ικανό να δοξάσει μια αποστολή περισσότερο από του να σκορπίσεις στους ανέμους τη στάχτη του Αγησιλάου, από το ανακαλύψεις τα ονόματα των εφόρων, των γυμνασιαρχών, αγορανόμων, φιλοσόφων, γιατρών, ποιητών, ρητόρων, διάσημων γυναικών, ψηφίσματα της Γερουσίας, τους νόμους του Λυκούργου.
   Ασχολούμαι τώρα με την καταστροφή των βαθύτερων θεμελίων του ναού του Αμυκλαίου Απόλλωνα. Θα κατέστρεφα και άλλους αρχαίους τόπους το ίδιο εύκολα, αν με άφηναν. Τον πύργο τον γκρέμισα ολοκληρωτικά.”

   Για την Τροιζήνα αναφέρει: “γκρέμισα ότι απέμεινε από τα οχυρά και τους ναούς της.”. Και με απίστευτη αφέλεια ομολογεί: “από τους περιηγητές που προηγήθηκαν δεν θυμάμαι να τόλμησε κανείς να κατεδαφίσει πύργους και άλλα μεγάλα κτίρια! Εγώ δεν μοιάζω με αυτούς που τρέχουν από πόλη σε πόλη για ιδούν. Πρέπει να παίρνω χρήσιμα πράγματα”.

Και πώς δικαιολογείται; Στις 20 Απριλίου 1730, ο Fourmont γράφοντας στον πρεσβευτή της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη Βιλλενεβέ, δικαιολογεί τους βανδαλισμούς του στην Σπάρτη σαν εκδίκηση, από την κακή απέναντί του συμπεριφορά των Μανιατών:
   ...”Βρίσκομαι σε έναν φοβερό τόπο, στην περίφημη Μάνη. Κακός λαός και είμαι ευτυχής που γλίτωσα. Έφυγα από την βάρβαρη πατρίδα τους χωρίς να αποκομίσω τίποτα αξιόλογο, τίποτα για να βγουν τουλάχιστον τα έξοδά μου. Για να ξεσπάσω, για να εκδικηθώ αυτό το σκλυλολόι, ρίχτηκα πάνω στην αρχαία Σπάρτη. Δεν ήθελα να μείνει τίποτα από την πόλη που έκτισαν οι πρόγονοί τους. Την έσβησα, την ανασκάλεψα, την ξεθεμελίωσα, δεν έμεινε λίθος επί λίθου”, και συνεχίζει: ”Την ισοπέδωσα λοιπόν με κάθε επισημότητα. Και αυτό προκάλεσε το θαυμασμό των Τούρκων, ενώ οι Έλληνες λύσσαξαν και οι Εβραίοι έμειναν κατάπληκτοι. Είμαι ήσυχος, πολύ περισσότερο γιατί απόκτησα από το ταξίδι μου πράγματα ικανά να βοηθήσουν και να θαμπώσουν όλους τους σοφούς”.




   Παρανοϊκός; ημιμαθής; φανατικός εχθρός του αρχαίου πνεύματος; δεν ξέρει κανείς την ακριβή απάντηση. Ίσως λίγο από όλα. Το βέβαιο ωστόσο είναι πως η καταστροφή που προκάλεσε είναι κολοσσιαία και σ' αυτήν οφείλεται η εξαφάνιση της αρχαίας Σπάρτης, της Τροιζήνας και της Ερμιόνης.
   Σύμφωνα με τα στοιχεία, που ο ίδιος δίνει, μόνο στη Σπάρτη πλήρωσε 1.200 ημερομίσθια για το γκρέμισμα των μνημείων και των κτιρίων που σώζονταν ακόμη. Ανατριχιάζει κανείς με τη σκέψη ότι θα μπορούσε ο Fourmont να μεταφέρει το βαρβαρικό μένος στην Ολυμπία, που την επίσκεψη της μάλιστα είχε προγραμματίσει. Αλλά ανακλήθηκε, ευτυχώς, στη Γαλλία λίγο αργότερα. (...)



Για να ολοκληρώσουμε το αφιέρωμα ''Της Μεγάλης Καταστροφής'', αντλήθηκαν και διασταυρώθηκαν στοιχεία και πληροφορίες  από τις εξής πηγές:
περιοδικο "αρχαιολογια", τευχος 9, αυγουστος 1983, σελιδες 93-94.
afriksos.blogspot
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr


''ΕΛΕΓΧΟΣ"

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Γνωριμία με τον ''Νέο Φόβο'' και Πόσο φταίμε για αυτόν?



Pegida: Eυρωπαίοι Πατριώτες κατά του 
Εξισλαμισμού της Δύσης

Το γερμανικό αντι-ισλαμικό κίνημα PEGIDA οργανώνει την πρώτη του πορεία διαμαρτυρίας στη Σουηδία, μετά από πολλές εμπρηστικές επιθέσεις κατά μουσουλμανικών τεμενών που έχουν γίνει τελευταία σε αυτή τη χώρα.

    Το γερμανικό κίνημα PEGIDA ( Πατριώτες Ευρωπαίοι ενάντια στην ισλαμοποίηση της Δύσης- Patriotische Europäer gegen die Islamisierung des Abendlandes) έχει προγραμματίσει πορεία διαμαρτυρίας στην πόλη Μάλμο της Σουηδίας τη Δευτέρα, όπως ανέφεραν τα τοπικά μέσα τηςπόλης, τα οποία επικαλείται το τούρκικο δημοσίευμα.
   Η σχετική ανακοίνωση έγινε από την ομάδα στη σουηδική έκδοση του Facebook, η οποία μέχρι σήμερα έχει 8.800 οπαδούς, οι οποίοι τίθενται κατά των μουσουλμάνων μεταναστών στη Σουηδία.
   Σύμφωνα με το δημοσίευμα, προβλέπεται να γίνει μια άλλη διαμαρτυρία στη σουηδική πόλη, κατά της παρουσίας του PEGIDA, ωστόσο δεν διευκρινίζεται ο αριθμός των αναμενόμενων συμμετεχόντων, ούτε εάν θα γίνει ταυτόχρονα.
   Το δημοσίευμα, πάντως, σημειώνει ότι η πορεία διαμαρτυρίας κατά των μουσουλμάνων θα γίνει μετά από μια σειρά εμπρηστικών επιθέσεων κατά το μήνα Δεκέμβριο του περασμένου έτους, καθώς και τον Ιανουάριο, φέτος.

   Παρόμοια πορεία από το κίνημα PEGIDA είχε πραγματοποιηθεί στη νορβηγική πρωτεύουσα, Όσλο στις 15 Ιανουαρίου και στην δανική πρωτεύουσα, Κοπεγχάγη, στις 19 Ιανουαρίου.
   Ωστόσο, εκατοντάδες άνθρωποι έλαβαν μέρος σε αντι-διαδηλώσεις κατά αυτών των γεγονότων, όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά.

_________________________________
ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ



"ΕΛΕΓΧΟΣ"

Γνωριμία με τη ΜΟΜΑ και τη δράση της

Διάνοιξη οδού Άνω Αμφείας Πολιάνης

Τι ακριβώς είναι οι Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως, που δήλωσε ότι ανασυγκροτεί ο Πάνος Καμμένος; 

Ποια η προσφορά τους και γιατί καταργήθηκαν;

«Μετά από τις τεράστιες καταστροφές στις διάφορες υποδομές της που υπέστη η χώρα κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου αλλά και του εμφυλίου πολέμου (1946-1949), το 1957 κλήθηκαν και οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας να συμβάλλουν στην ανασυγκρότηση της.
    Γι αυτό το σκοπό συγκροτήθηκαν στις έδρες των σπουδαιότερων νομών επτά Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως. 
    Οι έδρες των επτά ΜΟΜΑ ανά τον Ελλαδικό χώρο ήταν στις πόλεις Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Κρήτης, Πάτρα, Λαμία, Λάρισα, Ιωάννινα.

    Οι ΜΟΜΑ ήταν κατασκευαστικές Μονάδες διοικητικά και αναλάμβαναν την εκτέλεση έργων που τους ανέθετε η προϊσταμένη αρχή στο νομό της έδρας των ή σε γειτονικούς νομούς. 

Το προσωπικό των Μονάδων αποτελούνταν από αξιωματικούς και οπλίτες του Μηχανικού, τεχνικά καταρτισμένους αλλά και με μικρό ποσοστό αξιωματικών από τα λοιπά όπλα του Στρατού ή και κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων (Ναυτικό, Αεροπορία), καθώς επίσης και με πολιτικό μόνιμο ή με συμβάσεις τεχνικό προσωπικό (γραφείς, μηχανικοί, οδηγοί τεχνίτες, χειριστές μηχανημάτων, εργάτες κ.λ.π).
   Αποστολή της ειδικής αυτής υπηρεσίας ήταν:
Σε περίοδο ειρήνης με λογικό κόστος εκτέλεση των έργων που τις αναθέτονταν με διάφορα κυβερνητικά προγράμματα και μάλιστα στη νησιωτική και ορεινή Ελλάδα όπου δεν υπήρχε ενδιαφέρον των εργοληπτών. Η ανάθεση εκτέλεσης μικρών κοινωφελών έργων τοπικού ενδιαφέροντος για την ωφέλεια Δήμων, Κοινοτήτων, Συλλόγων και Οργανισμών ιδίως σε ακριτικές περιοχές.

   Σε περίοδο πολέμου οι ΜΟΜΑ μετέπιπταν σε Τάγματα Μηχανικού Αποκαταστάσεως Συγκοινωνιών και υπάγονταν στους σχηματισμούς του Στρατού Ξηράς με βασική αποστολή την αποκατάσταση ζημιών από εχθρικούς βομβαρδισμούς ή σαμποτάζ σε έργα υποδομής της χώρας (οδικό δίκτυο, γέφυρες, λιμάνια, αεροδρόμια εγγειοβελτιωτικά έργα κ.λπ.),
   Ο απολογισμός των έργων των ΜΟΜΑ Εθνική - Επαρχιακή οδοποιία. Έγινε κατασκευή, βελτίωση και αρχική διάνοιξη σε εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους ιδίως της ορεινής και νησιωτικής Ελλάδας, περίπου 15.000 χλμ. 


Εργασίες 2ης ΜΟΜΑ στο εργοστάσιο της ΔΕΗ 
στην Πτολεμαΐδα 
   Κατασκευάστηκαν στους παραπάνω δρόμους τεχνικά έργα (γέφυρες, τοίχοι αντιστήριξης, οχετοί κ.λπ) και ασφαλτοστρώθηκαν.

   Αεροδρόμια κατασκευάσθηκαν από την αρχή ή επεκτάθηκαν διάδρομοι προσγείωσης σε 17 αεροδρόμια, ιδίως της νησιωτικής Ελλάδος (Καρπάθου, Σκύρου, Κεφαλληνίας, Μυτιλήνης, Πάρου, Κυθήρων κ.λπ.) μεταξύ των οποίων και οι χωματουργικές εργασίες του αεροδρομίου των Σπάτων. 


   Εγγειοβελτιωτικά και υδραυλικά έργα. Κατασκευάσθηκαν μεγάλα και μικρά αποστραγγιστικά αρδευτικά, αντιπλημμυρικά και υδραυλικά έργα σε όλη την χώρα με τα οποία αξιοποιήθηκαν και δόθηκαν προς καλλιέργεια εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης. 


   Στα οικοδομικά έργα η συμβολή των ΜΟΜΑ ήταν σημαντική. Ειδικότερα για την υλοποίηση του προγράμματος αποκατάστασης σεισμοπλήκτων περιοχών κατασκευάστηκαν προκατασκευασμένα σπίτια. Με την μέθοδο των προκατασκευών κατασκευάστηκαν με επιτυχία κτίρια Νοσοκομείων, Σχολείων, ΑΕΙ (Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, Πολυτεχνική Σχολή Ξάνθης κ.λπ.) κτιριακές εγκαταστάσεις στρατοπέδων (Χαλκίδας, Θηβών, Λουτρακίου Βαννιάνου Ξάνθης κ.λπ.) πλέον των παραπάνω κατασκεύαζε εργολαβικά υπό την επίβλεψη της και πολλά άλλα οικοδομικά έργα σε διάφορα στρατόπεδα όπως Διοικητήρια, θαλάμους οπλιτών, υπόστεγα κλ.π.
   Επίσης σημαντική ήταν η συμβολή των ΜΟΜΑ που προσέφερε από το 1991 και μετά στο πρόγραμμα του Υπουργείου Εξωτερικών για την αποκατάσταση των παλιννοστούντων Ποντίων από τις περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
   Μικρά έργα Κοινής Ωφέλειας που περιλαμβάνονταν στα προγραμματισμένα έργα, κατασκευάσθηκαν σε Δήμους, κοινότητες, οργανισμούς και τοπικούς συλλόγους.

Οι ΜΟΜΑ, έδιναν το «παρών» σε όλες τις συμφορές που έπληξαν τον Ελλαδικό χώρο (σεισμοί, πυρκαγιές, χιονοπτώσεις, πλημμύρες κ.λπ.).» 

Διάδρομος αποπροσγειώσεων κατασκευής ΜΟΜΑ
Η κατάργηση τους

    Αυτή η ειδική υπηρεσία (ΜΟΜΑ) με το άρθρο 18 του Ν. 2026/92 καταργήθηκε και διαλύθηκε και μεγάλος αριθμός μηχανημάτων εκποιήθηκε σε ιδιώτες. 
   
   Το εύλογο ερώτημα όμως είναι γιατί ο τεράστιος αυτός κρατικός οργανισμός με 
τόση μεγάλη προσφορά διαλύθηκε;   
    Η απάντηση σύμφωνα με την ιστοσελίδα του «Συνδέσμου Αποφοίτων Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Τάξεως 1976» απ' όπου και αλιεύσαμε το κείμενο, πρέπει να αναζητηθεί στα διάφορα συγκρουόμενα οικονομικά συμφέροντα και στην πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης.   
    Από τη δεκαετία του '80 ζητούνταν από τις κυβερνήσεις, η περικοπή πιστώσεων προς τις ΜΟΜΑ για την εκτέλεση έργων. 
    Στη συνέχεια άρχισε να αναπτύσσεται μέσα στο πολιτικό προσωπικό των ΜΟΜΑ ο διορισμός υπαλλήλων εις βάρος πιστώσεων των έργων με αποτέλεσμα εκτέλεση πολλών εξ αυτών, να μην θεωρείται πια οικονομικά συμφέρουσα.
    Τέλος, στην δεκαετία του '90 μετά από έντονες πιέσεις μεγαλοεργολάβων και μεγαλοεκδοτών, η κυβέρνηση αποφάσισε με το Ν.2026/92 την διάλυση των ΜΟΜΑ.

πηγές