Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Την Ελλάδα συνεχίζει να την κυβερνάει το Χτες με τα τσιμπούρια του...


Όταν ο κόσμος τρέχει, στην Ελλάδα ακόμη "συζητούν" Η Ελλάδα έχει ανθρώπους, που ξέρουν τί τους γίνεται... 

Πολιτική λύση στη διαπραγμάτευση δεν υπάρχει. Οι σοβαροί πολιτικοί δεν είναι σαν αυτά τα μαραφέτια που περνούν από τις οθόνες των ΜΜΕ. Κάθε πολιτικός σε θέση λήψης αποφάσεων οφείλει να ρωτάει τα τεχνικά του κλιμάκια και έτσι γίνεται διεθνώς. 

Αυτό κάνει ο διευθυντής κάθε επιχείρησης και δεν είναι κάτι νέο. Ένα κράτος είναι μια επιχείρηση που πρέπει να επιβιώσει. 

Μια επιχείρηση που δεν έχει προϊσταμένους, R&D και παίρνει μόνο δανεικά δεν μπορεί να επιβιώσει. Είναι ντροπή για τη κυβέρνηση να δίνει μια εικόνα χρεοκοπημένων ηθικά, διανοητικά και επιστημονικά στο εξωτερικό.


Του Καθηγητή Γ.Ζουγανέλη
Αφού η κυβέρνηση με ψέμματα εξελέγη, αφού άδειασε σε 9 μήνες τα ασφαλιστικά ταμεία για να δώσει τα λεφτά στους δανειστές πουλώντας το παιγνίδι της διαπραγμάτευσης υπέγραψε ένα ακόμη μνημόνιο.

Στη συνέχεια έφερε το πλαστικό χρήμα για να στεγνώσει την αγορά απο ρευστότητα, να μαζέψει το χρήμα και να το δώσει στις τράπεζες για να ταξιδέψει σε άγνωστα μέρη, με τη πρόφαση του καλύτερου φορολογικού ελέγχου.

Η κυβέρνηση από τους φόρους συνεχίζει να εξαιρεί τους εφοπλιστές αλλά όχι αυτούς που παράγουν, αγρότες και επιστήμονες.

Παράλληλα έβαλε τα capital controls και χωρίς να ανοίξει μύτη κούρεψε τις καταθέσεις και τα ομόλογα. Αν δεν μπορείς να σηκώσεις τα λεφτά σου, είσαι κουρεμένος χωρίς να το ξέρεις.

Η κυβέρνηση καθυστερεί τη συμφωνία με τους δανειστές όχι γιατί θέλει να πετύχει καλύτερη συμφωνία, αφού έχει υπογράψει τα πάντα αλλά γιατί θέλει να περάσει χωρίς κόστος το κούρεμα της δημόσιας και της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Ενώ κάνει όλα αυτά η κυβέρνηση διασπαθίζει το ΕΣΠΑ σε ηλιθιότητες και σε μισθούς για ανέργους αντί σε παραγωγικά projects κατά τα γνωστά.

Ο αριθμός των καναλιών και των ραδιοφωνικών σταθμών πράγματι δεν είναι αυθαίρετος και το έχουμε εξηγήσει πως προκύπτει σε προηγούμενα άρθρα μας (βλέπετε εδώ και εδώ). Διαφαίνεται όμως ότι σκοπός της κυβέρνησης είναι να χρεοκοπήσει εν “κρυπτώ” αυτούς που έχουν τα κόκκινα δάνεια ή να παρατείνει το χρόνο αποπληρωμής τους στο άπειρο (να τους τα χαρίσει) αλλά να φανεί στο λαό ότι χτύπησε τους εφοπλιστές (καναλάρχες). Περιμένουμε ότι στις νέες άδειες θα υπάρξει ένα τραγελαφικό σκηνικό, απο το οποίο δεν θα προκύψει καμμία αλλαγή επι της ουσίας. Άλλος θα είναι ο μπροστινός, άλλος και άλλος ο πισινός…

Η κυβέρνηση χάρισε στα ΕΛ.ΠΕ του ομίλου Λάτση με άγονο διαγωνισμό τα οικόπεδα υδρογονανθράκων στο Ιόνιο, οικόπεδα τα οποία η Ελλάδα δεν μπορεί να διαχειρίζεται γιατί είναι σε διεθνή ύδατα (βλέπετε εδώ). Δεν παρουσιάσαμε εμείς σε εκπομπές της τηλεόρασης τις θέσεις των κοιτασμάτων από μαγνητικές μετρήσεις από αεροπλάνο (βλέπετε εδώ) για να χαρίζει τα κοιτάσματα η κυβέρνηση χωρίς κέρδος για τη χώρα μας.

ISIL και μεταναστευτικό: Ίδια μέθοδος, ίδιοι οι υπεύθυνοι


Το μεταναστευτικό πρόβλημα στην Ελλάδα στήθηκε διαχρονικά με τελευταία παράδοση εδάφους τη τραγική συμφωνία με το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, όπου παραδόθηκε αντισυνταγματικά έδαφος, αφού δεν ψήφισε για αυτό τα 2/3 της Βουλής (βλέπετε εδώ).

Στη Συρία όπως κανένας μπορεί να ψηλαφίσει, η Τουρκία με τις πλάτες του ΝΑΤΟ δημιούργησε πρόβλημα ενισχύοντας το ISIL. Σε αυτό το σχέδιο συμμετείχαν Αραβικές χώρες ενώ προηγήθηκε σταδιακά η εξασθένηση της κρατικής οντότητας του Ιράκ ακολουθούμενη από αυτή της Συρίας. Αυτό έγινε με την είσοδο στη Συρία πολλών οργανωμένων ομάδων σουνιτών, πληρωμένων εκτελεστών και πιθανόν Τούρκων στρατιωτικών, που δημιούργησαν αυτό που συμβαίνει.

Ότι και να γίνει με τη συνθήκη Σένγκεν, δεν θα αλλάξει αυτό που επί χρόνια στήνεται με την ευθύνη όλου του πολιτικού συστήματος, του νομικού συστήματος και της δημοσιογραφίας, χάρη στο μπροστινό κράτος του ΝΑΤΟ. Μη ξεχνάτε ότι η Ελλάδα έχει πολλούς υδρογονάνθρακες, όπως το Ιράκ και η Συρία.


Είναι ωραίο ένας λαός να μαθαίνει την τεχνολογία μέσα από τη σωστή χρήση της στην επίλυση παρόντων και μελλοντικών προβλημάτων. Στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει. Κάθε πρόβλημα που θα μπορούσε να αποτελεί μια ευκαιρία ανάπτυξης δεν επιλύεται με το σωστό τρόπο ούτε στο σωστό χρόνο. 

Ακούγεται πολύ συχνά ότι οι κατάλληλοι επιστήμονες και οι κατάλληλες τεχνολογικές υποδομές υπάρχουν στην Ελλάδα. Δεν είναι αλήθεια. Δυστυχώς δεν υπάρχουν. Αν υπήρχαν και ήταν σε σωστή διάταξη η χώρα θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση από αυτή που βιώνει. 

Κάποια πράγματα υπάρχουν στην Ελλάδα αλλά είναι ατάκτως τοποθετημένα και προς λάθος κατεύθυνση. Με αυτή τη δομή δεν μπορεί να παραχθεί κανένα είδος έργου υπέρ του κοινωνικού συνόλου. Δεν μπορεί να υπάρξει πλήρης έλεγχος, καταγραφή, σχεδιασμός, πρόβλεψη και ανάπτυξη.
Είμαι ευγενικός αλλά ...

. Αν η κυβέρνηση πίεζε τους συντονιστικούς οργανισμούς να γίνει η υδρόλυση στη Δυτική Μεσόγειο αντί πλησίον της Κρήτης ο τουρισμός στην Ελλάδα από τα κότερα θα μπορούσε να αυξηθεί. Για ενενήντα μέρες ο Ελληνικός τουρισμός και μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία της υδρόλυσης όλοι και όλα θα είναι σε καραντίνα. 

Αν οι εφοπλιστές επένδυαν στην αφαλάτωση και στον εγγυημένο καθαρισμό από τα τοξικά κάθε είδους αυτών που ήδη υπάρχουν στη Μεσόγειο θα έκαναν κάτι χρήσιμο και για αυτούς, αφού θα μοίραζαν το πορτοφόλιο τους αλλά και για τη χώρα, αφού θα έπεφτε το κόστος του νερού που μοιράζεται στα νησιά. Ταυτόχρονα θα βοηθούσαν τη χώρα σε παν ενδεχόμενο ατυχήματος από την υδρόλυση των Χημικών. Τεράστιο κέρδος και εξαγώγιμο. Με μια κατάλληλη μετατροπή θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και τα πλοία τους. 

Ακόμη και αυτό που συμβαίνει με τα Χημικά της Συρίας 
είναι μια ευκαιρία ανάπτυξης. 

Αν κάποιοι επιχειρηματίες κατασκεύαζαν καλού-κακού μάσκες χαμηλού κόστους για προστασία από πιθανό ατύχημα κατά την υδρόλυση των Χημικών της Συρίας, θα μάθαιναν τη σχετική τεχνολογία για να προστατευτούν όλοι με μάσκες από τους κόκκους των ανέμων που φτάνουν στη Κρήτη από τη Βόρεια Αφρική. Τεράστιο κέρδος και χρήσιμο για όλους. Οι κόκκοι της ερήμου δεν είναι υγιές να αναπνέονται.

Αν τα ιχθυοτροφεία αύξαναν τις προδιαγραφές τοξικότητας που έχουν βάσει των κανονισμών που υπάρχουν και λάμβαναν εκ των προτέρων όλα τα μέτρα για κάθε ενδεχόμενο “συμβάντος” στη περιοχή της θάλασσας που είναι εγκατεστημένα, θα αύξαναν τον τζίρο τους στην ευρωπαϊκή αγορά. Καλύτερη ποιότητα, μεγαλύτερο κέρδος, νέες αγορές.

Αν φτιαχνόντουσαν βιομετρητές τοξικότητας στην Ελλάδα δεν θα χρειαζόντουσαν αναλυτικές μετρήσεις από κανένα εργαστήριο AEI, που στο μέλλον – αν γίνει ατύχημα – θα μπορούσαν να αμφισβητηθούν. Ο κάθε πολίτης θα μπορούσε να μετράει κατά το μέγεθος τουλάχιστον μια μεγάλη τοξικότητα σε ότι τον ενδιαφέρει, όπου και όπως προκύψει. Άλλο ένα εξαγώγιμο είδος. 

 Αν εταιρείες πλαστικών κατασκεύαζαν ειδικά καλύμματα για την προστασία των αγρών από το τοξικό νέφος αλλά και άλλες καταστροφές. 



Από τα λίγα αυτά που προανέφερα, γίνεται αντιληπτό πως δημιουργούνται θέσεις εργασίας και πως αξιοποιούνται τα Ελληνικά ΑΕΙ, με κέρδη και για τους επιχειρηματίες αλλά και ελάχιστο κίνδυνο για τις τράπεζες.

Την Ελλάδα συνεχίζει να τη κυβερνάει το Χτές με τα τσιμπούρια του...

Μια κυβέρνηση είναι το διευθυντήριο μιας επιχείρησης που λειτουργεί με μακροοικονομικά μεγέθη και οφείλει να κάνει παρεμβάσεις στα μικροικονομικά μεγέθη, εκεί που χρειάζεται για να τις βελτιώσει. Το λένε παρεμβάσεις, μόνο που άλλο πακέτο εννοώ εγώ και άλλο αντιλαμβάνονται αυτοί. Με "τίτλους" και "συνθήματα" δεν κερδίζονται πια τα παίγνια. Aυτό ο Λιού στις ΗΠΑ θα έπρεπε να το γνωρίζει.


Aυτό που ζητάει επί μήνες η κυβέρνηση από τους εταίρους της είναι εκτός πραγματικότητας, αλλά και αυτό που πρέπει να κάνει δεν το κάνει. Καμία Μέρκελ και κανένας Ομπάμα δεν μπορεί και δεν παίρνει αποφάσεις χωρίς να έχει ρωτήσει για τα οικονομικά μεγέθη και τα ρίσκα μιας απόφασης. Σε αυτό το σημείο πρέπει να σας πώ, πώς κάθε πολιτική απόφαση έχει κόστος και στο εξωτερικό όλα μετρώνται με το ζύγι. Αν η Ελλάδα επιθυμεί να ζεί σε ένα κόσμο εικονικής πραγματικότητας θα μείνει μόνη. Και όποιος τη στηρίξει πολιτικά από το εξωτερικό θα μείνει μελλοντικά μόνος και αυτό το ξέρουν όλοι.
Τα παγκόσμια παιγνίδια δεν αφορούν πλέον παίχτες σε επίπεδο Τσίπρα, Καμμένου, Σαμαρά, Σημίτη, Τσακαμπουχέσα κοκ. Είναι ξεπερασμένοι από τη τεχνολογία και τη πραγματικότητα. Η τεχνολογία μπορεί να αλλάζει πολιτικές αποφάσεις, η οικονομική θεωρία όχι.

Ο λόγος είναι ότι η οικονομία σε ανεπτυγμένα κράτη βασίζεται στο κανόνα της συνέχειας ενώ η τεχνολογία σε βήματα που ανακοινώνονται σαν μια εφαρμογή της θεωρίας του σοκ. 

Είναι καιρός όλοι να εθίζεσθε με αυτό. Ο κόσμος ζεί μια μεταβατική κατάσταση. Εσείς στα ΜΜΕ ακούτε το Χτές, που προσπαθεί να επιβιώσεις τραβώντας σας κάτω από το ποδάρι.

Η Ιαπωνία π.χ. χρειαζόταν σπάνιες γαίες για τα ηλεκτρονικά της. Η Κίνα την είχε στο χέρι. Η Ιαπωνία βρήκε μεταλλεία σπανίων γαιών στο βυθό της θάλασσας της ΑΟΖ της, που της παρέχουν αυτάρκεια για τα επόμενα 30 περίπου χρόνια. Η Κίνα στο θέμα αυτό δεν την κρατάει πλέον από τα κουδούνια της.

Η Ελλάδα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις αλλά όχι μόνο στα δημοσιονομικά. Δεν είναι αυτά το κέντρο του σύμπαντος. Το κέντρο για την Ελλάδα είναι η αύξηση της παραγωγής παράλληλα με το νοικοκύρεμα. 

Χρηματοδοτήσεις σε έργα χωρίς ανταπόδοση στην αύξηση της παραγωγής  προϊόντων και υπηρεσιών που να εξάγονται δεν πρέπει να υπάρχουν.

Όποιος και να βγεί Πρωθυπουργός στην Ελλάδα δεν θα έχει χρόνο να μάθει για να αντιμετωπίζει όσα θα λέω. Συνεπώς, η καλύτερη λύση είναι να κάνουν τα γατάκια στην άκρη. Μας χωρίζει μεγάλη απόσταση με αυτούς που κυβερνούν ή που θα κυβερνήσουν.

Θα πρέπει να κάνουν στην άκρη, γιατί μπορεί μεν όλοι να φορολογηθούν αλλά θα υπάρξει ασφάλεια επενδύσεων και ποιότητα ζωής, Θα πρέπει να δουλέψουν και να υπακούουν όμως. Συζητήσεις θα γίνονται μετά την εκτέλεση διαταγής και όχι πρίν,

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι στον πάγο, Ψάχνει για δάνεια και δεν αυξάνει τη παραγωγή της. Ο μόνος που επί τόσα χρόνια μιλάει για αύξηση της παραγωγής είμαι εγώ, Δεν είμαι όμως μια περίπτωση σαν εκείνους που πέρασαν από τη χώρα μιλώντας για πράγματα που δεν γίνονται. Είστε μικροί για να κρίνετε μερικοί αν αυτό που κάνω αξίζει το κόπο ή όχι.

Είναι θέμα ηθικής, αξιών και συνέπειας. Είναι θέμα τιμής. Αξίες που τις έχουν ή τις έχετε ξεχάσει.

Δείτε τι θα γίνει με την εναλλακτική λύση του Grexit...  Βολεύει μια Ελλάδα στη φτώχεια που οι εφοπλιστές θα συνεχίσουν να μη πληρώνουν φόρους και που θα συνεχίσετε το μερδικό τους να το πληρώνετε εσείς. Όλα τα κόμματα είναι εφοπλιστικά. Εγώ έχω μεγάλο καμπαναριό...
Έχετε εστιάσει πολύ στις επενδύσεις από Κίνα. Λιμάνια και αεροδρόμια δεν πρέπει να δοθούν. 
Οι επενδύσεις στη Κίνα και ειδικά αυτές από τη Κινεζική Τράπεζα Επενδύσεων που οι εφοπλιστές θέλουν να επιβάλλουν στην Ελλάδα κινούνται με Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά κεφάλαια (όχι με κεφάλαια των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας). Ένα Grexit μπορεί να κάνει τις παρεμβάσεις της Γερμανίας στην Ελλάδα "ευκολότερες" μέσω Κίνας. Δεν σας λένε όλη την αλήθεια τα γατάκια.

H Eλλάδα χρειάζεται διαχειριστή με αυξημένες εμπειρίες και γνώσεις σε πολλά θέματα. Εγώ είμαι με το σωστό. Σωστό για μένα σημαίνει καλό για όλους, γιατί αυτό δημιουργεί κανόνες ασφάλειας. Δεν σημαίνει όμως μέση λύση σε ότι βάζει ο άλλος στο τραπέζι, αφού κάτι τέτοιο θα χάλαγε ισορροπίες που υπάρχουν. Ελπίζω να μάθατε κάτι από αυτό που λέω.
Το καλύτερο για όλους είναι να κάνουν στην άκρη. Οι φούσκες αντί για ανάπτυξη σε μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρχουν.
Το παρόν πολιτικό σύστημα με πρόφαση τη κατάσταση που αυτό δημιούργησε στήνει πάλι μια νέα φούσκα.

______________________
από το http://zcode-gr.blogspot.gr/ 


* Γιώργος Ζουγανέλης,  Θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα "διαφυγόντα" μυαλά της Ελλάδας. Διαπρέπει τα τελευταία χρόνια στην Ιαπωνία, επιλέγοντας ο ίδιος την φυγή του από την Ελλάδα. Στο Κρητικό κοινό εμφανίστηκε πρίν ένα χρόνο παρουσιάζοντας για πρώτη φορά τους χάρτες των υδρογονανθράκων της Ελλάδας σε τηλεοπτική εκπομπή απογοητευμένος απο τους χειρισμούς της Ελληνικής κυβέρνησης που συνεχίζει να παραδίδει τον πλούτο της χώρας στους δανειστές.

Ο καθηγητής Ζουγανέλης έφτιαξε πριν 30 χρόνια τον πρώτο Ελληνικό μαγνήτη στο Δημόκριτο και έχει την πρώτη πατέντα διεθνώς στα μεταϋλικά. 


Είναι πειραματικός φυσικός, ηλεκτρονικός μηχανικός και σχεδιαστής υλικών και ηλεκτρονικών. Έχει περάσει από πολλά πανεπιστήμια και σημαντικά εργαστήρια, όπως το Πανεπιστήμιο το Cambridge, το ΕΤL το μεγαλύτερο Εθνικό εργαστήριο της Ιαπωνίας και υπήρξε υπεύθυνος για τα Μεταϋλικά και τα Ηλεκτρονικά τους σε κορυφαία εταιρεία R&D με ιδιόκτητο εργαστήριο ερευνών (μέγεθος μεγαλύτερο απο το Δημόκριτο) πρίν του ζητηθεί να φτιάξει σαν Καθηγητής και Διευθυντής του εργαστηρίου το Εργαστήριο Μεταϋλικών και Τρισδιάστατων Κεραμικών στο Venture Business Lab του Ναgoya Institute of Tecnhology, από το οποίο αποχώρησε για κάτι πιο δημιουργικό διόμισυ χρόνια αργότερα.

Ο κ. Ζουγανέλης ωστόσο δεν γύρισε την πλάτη του στις εθνικές υποθέσεις της πατρίδας του. Αντιθέτως, από το Τόκυο παρεμβαίνει συχνά ή αρθρογραφεί για θέματα μείζονος εθνικού ενδιαφέροντος. Σε χρόνους ανύποπτους μίλησε για την ΑΟΖ και τις κινήσεις που θα πρεπε να έχουν γίνει ή για την υπόθεση της χημικής υδρόλυσης επικίνδυνων παραγόντων στα δυτικά της Κρήτης. 

Το τελευταίο θέμα μάλιστα, που αφορά όλους τους Κρητικούς (κι όχι μόνο) είναι ίσως ο πρώτος που σήμερα το αναλύει από μία άλλη σκοπιά: όχι ως εθνική τραγωδία ή πηγή αγωνίας και τρόμου αλλά ως ευκαιρία για ανάπτυξη και ανάδειξη τρόπων προστασίας που θα έδιναν νέα τεχνογνωσία στην Ελλάδα.

 
  ΕΛΕΓΧΟΣ  

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Το μοντέλο της Ύλης έχει αλλάξει... αυτή είναι η 'Υλική Υπόσταση'' του ανθρώπου




«Όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά, ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας»
Μια είδηση είχε κάνει το γύρο του διαδικτύου και του κόσμου βέβαια και όλοι θα το θυμόμαστε.  

Όπως μας ενημέρωναν, ήταν η μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη των τελευταίων ετών: οι ερευνητές στο Cern εντόπισαν επιτέλους το πολυδιαφημιζόμενο Σωματίδιο του Θεού ή Μποζόνιο του Χιγκς, όπως είναι η επίσημη ονομασία του.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρόκειται για το πρωταρχικό στοιχείο ύλης που θα μας αποκαλύψει ό,τι δεν γνωρίζουμε για τη φύση της πραγματικότητας και το σύμπαν, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του έως τώρα. Μια ανακάλυψη που αναμένεται να φέρει τα πάνω- κάτω στην εικόνα που έχουμε για τον κόσμο…

Στη διάρκεια αυτών των διθυραμβικών σχολίων αποφασίσαμε 
να ζητήσουμε την άποψη ενός ειδικού, για τη σπουδαία αυτή ανακάλυψη. Παλιός γνώριμος του ΑΒΑΤΟΝ, ο επίκουρος  καθηγητής αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνος Δανέζης.

Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δρ. Δανέζης μας λέει ότι το μοντέλο της ύλης που ξέραμε έχει πλέον ριζικά αλλάξει και μας αποκαλύπτει τι στην πραγματικότητα είναι η ''υλική υπόσταση'' του ανθρώπου. Στο πλαίσιο αυτής της «νέας πραγματικότητας» ακόμα και ο θάνατος θα μπορούσε να ξεπεραστεί!

Χρήστος Ελμάζης (περιοδικό Άβατον): Καθηγητά Δανέζη ξέρω ότι παρακολουθείτε με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο CERN. Πως σχολιάζεται τις τελευταίες εκκωφαντικές εξελίξεις;
Μ.Δ.: Να ξεκινήσω λέγοντας ότι σέβομαι απεριόριστα όλους τους επιστήμονες που αγωνίζονται να βρουν κάτι καινούργιο, που υπόσχεται να αλλάξει τη ζωή μας. Αυτό όμως που με βρίσκει αντίθετο είναι όλο αυτό το μάρκετινγκ που αρχίζει να απλώνεται γύρω από την επιστήμη. Επιχειρείται ένας εξευτελισμός της δηλαδή, με όρους αγοράς.

Η έρευνα για την ανεύρεση του Μποζονίου Χίγκς είναι η μόνη έρευνα που δοξάστηκε και πλασαρίστηκε ως μεγάλο γεγονός, προτού καν αυτό ανακαλυφθεί.

Μιλάμε για κάτι καθαρά αντιεπιστημονικό. Χρειάζονται πολλές επαναλήψεις ενός πειράματος, επαληθεύσεις και αξιολόγηση των δεδομένων από την υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα για να δημοσιευτεί κάτι επίσημα. Πρέπει να έχει προηγηθεί μια «βάσανος επιστημονική» πριν αρχίσουμε τις ανακοινώσεις. Δεν στήνουμε γιορτές και πανηγύρια για κάτι το οποίο υποτίθεται ότι ΘΑ βρούμε.

Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Μα όλα τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως γεγονός την ανακάλυψη του σωματιδίου…
Μ.Δ.: Προσέξτε, δεν είπε κανένας ότι το βρήκαν. Είπαν ότι έχουμε μια ένδειξη ότι ίσως κάτι υπάρχει. Ο ίδιος ο διευθυντής του CERN προέτρεψε τους συναδέλφους του να έχουν υπομονή, να επιδείξουν σωφροσύνη και να είναι συγκρατημένοι στις προσδοκίες τους. Ερωτηθείς δε από δημοσιογράφους για το πώς νοιώθει για τον επικείμενο εντοπισμό του Μποζονίου, απάντησε ότι η Φυσική δεν έχει να κάνει με συναισθήματα αλλά με τη λογική. Εκτός όμως από αυτοσυγκράτηση, υπάρχουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το ζήτημα και αμφισβητούν το κατά πόσο το υποατομικό σωματίδιο είναι το «άγιο δισκοπότηρο» των επιστημών.
Εκφραστής αυτής της άποψης είναι και ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Guardian, Andrew Brown ο οποίος σε άρθρο του λέει κατά λέξη: 
«Η ονομασία του Μποζονίου σε σωματίδιο του Θεού ήτανε μια ευφυέστατη κίνηση μάρκετινγκ γιατί αμέσως όλοι κατέγραψαν την ύπαρξή του στην μνήμη τους, χωρίς ουσιαστικά να πλουτίσουν την γνώση τους γύρω από αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση, οι επιστήμονες δε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τις επιχορηγήσεις που όπως φαίνεται κέρδισαν».

Όπως καταλαβαίνετε, παίζονται διάφορα παιχνίδια εδώ. Πάντως όταν το βρουν και το δημοσιεύσουν επίσημα, θα μπορεί και η υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα να εκφέρει άποψη.
Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η ανακάλυψή του;Μ.Δ.: Γιατί θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες αυτού που λέμε «ύλη». Παραμένει ένα άλυτο μυστήριο ακόμα τι ακριβώς είναι. Είτε όμως η ύλη προέρχεται από το Μποζόνιο του Χίγκς είτε από οτιδήποτε άλλο, δεν έχει καμία σχέση με αυτά που ξέραμε- δηλαδή αυτή η ουσία που επεξεργαζόμαστε με τα χέρια και τα όργανά μας και γίνεται αισθητή μέσω των αισθήσεών μας.Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Και όλα αυτά τα σώματα και τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν;Μ.Δ.: Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Εκεί υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανά μας, αυτά παίρνουν ένα τμήμα της, το μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο.Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Άρα ο κόσμος που βλέπω και αισθάνομαι, στην ουσία κατασκευάζεται μέσα στο κεφάλι μου;
Μ.Δ.: Ακριβώς!Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Κι εμείς οι άνθρωποι, όμως, ανήκουμε σε αυτόν τον «κόσμο». Τι συμβαίνει με τη δική μας υπόσταση;Μ.Δ.: Ο Δημόκριτος με σαφήνεια μας λέει πως, «οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας είναι ψευδές. Το μόνο πραγματικό είναι ότι αντιλαμβάνεται η νόησή μας». Τα ίδια λέει και ο Πλάτωνας.

Με τον όρο νόηση εννοούμε τη συνείδηση, που ταυτίζεται με την έννοια του πνεύματος και της ελευθερίας. Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Από τη στιγμή που διαθέτουμε νόηση, έχουμε ύπαρξη. Το υλικό μας υπόστρωμα ( τα σώματά μας) παρόλα αυτά είναι κομμάτι του φυσικού κόσμου.

Εφόσον δε η νέα επιστήμη έχει αλλάξει το παλιό μοντέλο για το φυσικό νόμο (ύλη, χώρος, χρόνος) καταλήγουμε στο ότι αυτό που ονομάζουμε «άνθρωπος» είναι επίσης ένα κατασκεύασμα των αισθήσεών μας.
Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Είμαστε δηλαδή ένα τίποτα;Μ.Δ.: Όχι, είμαστε κάτι πολύ περισσότερο, απλά στην παρούσα κατάστασή μας δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Ας το δούμε σε ένα άλλο επίπεδο: σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από μια καμπύλωση του τρισδιάστατου χώρου προς την τέταρτη διάσταση (χρόνος).

Όταν προκύψει αυτή η καμπύλωση των τριών διαστάσεων προς την τέταρτη, και αν περάσει ένα ελάχιστο όριο, τότε η φυσιολογία του ανθρώπου αντιλαμβάνεται αυτή την καμπύλωση ως πυκνότητα υλοενέργειας.

Αν συνεχίσει να αυξάνεται αυτή η πυκνότητα του υλικού (το «πηγάδι» της καμπύλωσης να βαθαίνει κατά κάποιο τρόπο) και φτάσει πάλι ένα ανώτατο όριο,τότε θα χάσουμε από τα μάτια μας, δηλαδή από τις αισθήσεις μας,αυτή την πυκνότητα υλοενέργειας. Αυτό ονομάζεται Φαινόμενο των Μελανών Οπών.

Άρα αν πάρω το χώρο των τριών διαστάσεων και αρχίσω να τον καμπυλώνω προς την τέταρτη, αρχίζουμε να βλέπουμε το υλικό υπόστρωμα του ανθρώπου. Αυτό το ονομάζουμε ανάπτυξη. Αν αρχίζει να μικραίνει το «πηγάδι» της καμπύλωσης, αυτό το ονομάζουμε φθορά.

Την ανάπτυξη και τη φθορά μαζί την ονομάζουμε κύκλο της ζωής του ανθρώπου. Καταλαβαίνεται λοιπόν πως το μόνο γεγονός που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι αισθήσεις μας είναι η αυξομείωση της τέταρτης διάστασης, που μας δίνει την αίσθηση της ύπαρξης της ζωής.
Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Ακούγεται σαν υπάρχει η δυνατότητα μέσα από τη συνάρτηση αυτή να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φθοράς. Θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε το θάνατο.Μ.Δ.: Θεωρητικά, ναι. Αφού η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου, το πρωτογενές στοιχείο που γεννά αυτή την ύλη και εκείνη αρχίζει να διέπεται από όρους ανάπτυξης/ φθοράς, είναι ο χώρος.

Ο χώρος, για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι αυτό το τίποτα, το μη αντιληπτό γύρω μας- ένα κατασκεύασμα έξω από τη δυνατότητα των ανθρώπινων αισθήσεων. Ένα μαθηματικό γεγονός. Ε, αυτό δε χάνεται, υπάρχει πάντα πιθανότατα έτοιμο να ξανακαμπυλωθεί.
Τελικά, όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.

Όλα αυτά τα λέμε στην αστροφυσική για τα αστέρια. Δηλαδή για να πούμε ότι κάπου υπάρχει η ιδέα της δημιουργίας ενός αστεριού, πρέπει η πυκνότητα της υλοενέργειας να είναι από μια τιμή και πάνω.
Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: «Όπως πάνω έτσι και κάτω» σύμφωνα με το γνωστό ερμητικό ρητό…Μ.Δ.: Έχουμε μια αίσθηση ατομικότητας και διαίρεσης. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ. Η διαίρεση, η τομή σε πολλά κομμάτια είναι προϊόν της δυνατότητας του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. 
Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές, όλα είναι Ένα. Υπάρχει ένα συστατικό, θες να το πεις ενέργεια, θες να το πεις αόρατο κενό, θες να το πεις Θεό; Αυτή την ενιαία δημιουργία, αυτή τη κοχλάζουσα ενέργεια εκεί έξω, όταν την προσλάβει η φυσιολογία του ανθρώπου της δημιουργεί τομές, της δημιουργεί ατομικότητες.

Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Εξαιτίας της νέας αυτής οπτικής, η σύγχρονη επιστήμη καθαίρει την ύλη από το μέχρι πρότινος θρόνο της;Μ.Δ.: Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ο δυτικός, στηριζόταν στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού που λέμε ύλη. Ότι δηλαδή είναι το πρωταρχικό γεγονός του σύμπαντος. Έτσι είχε προκύψει από τις ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα. Εφόσον λοιπόν η ύλη είναι το πρωταρχικό συμπαντικό γεγονός, αρχίσαμε στη ζωή μας να αναζητάμε την ύλη και τα παράγωγά της, θυσιάζοντας προς όφελός της το σύνολο των αξιών, των ιδεών και των «πιστεύω» μας.

Φτάσαμε σε σημείο να εξευτελιστούμε για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε την ύλη και τα επακόλουθά της. Σύντομα όμως η ύλη θα χάσει αυτόν τον αξιακό της χαρακτήρα. Διότι δεν είμαστε ύλη πια!
Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Μια τέτοια δήλωση θα μπορούσε να επιφέρει τρομαχτικές αλλαγές…Μ.Δ.: Ακριβώς. Για φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί τον ανώτερο χαρακτήρα του και το ανώτερο εγώ του, μέσα σε μια ενότητα συμπαντική- τι θα ζητάει από την κοινωνία; Θα ζητάει άλλα αγαθά, τα οποία δεν είναι έτοιμα και δε μπορεί η παρούσα κοινωνική δομή να τα δώσει.

Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ». Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, ένα matrix.

Και για να υπάρχει η εικόνα, θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει κάπου το πρότυπό της. Αν αρχίσει να αναζητάει αυτό το πρότυπο, τότε τίποτα δε θα τον συγκρατεί πια.
Μια κοινωνία που θα βάλει το σαρκίο σε δεύτερη μοίρα, χωρίς να το παραγνωρίζει βέβαια, είναι επικίνδυνη για τον παλιό πολιτισμό.
Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Οπότε χρειάζεται μια μεταστροφή, μια μετά-νοια;Μ.Δ.:  Ακριβώς, όμως αυτή η μεταστροφή είναι επώδυνη. Θα πρέπει να αλλάξουμε συνειδησιακό καθεστώς.Χ.Ε. ΑΒΑΤΟΝ: Πρακτικά ποιό θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για μια τέτοια μεταστροφή;
Μ.Δ.: Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Ό,τι κακό προκύπτει στον άνθρωπο είναι μέσω του φόβου. Ο φόβος δημιουργείται από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη.

Όταν δημιουργώ πλαστές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας στις φυσικές μας ανάγκες, για να περιορίσουμε τους φόβους μας στους φυσικούς φόβους. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.
_________________________________________________________
Από το Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, Φεβρουάριος 2012, Τεύχος 114, σελ.40-43


Πηγή: www.diadrastika.com


  ΕΛΕΓΧΟΣ  

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Freedom, one of the most precious and hard-won of all conditions in life, is going to end ?




Voluntary Enslavement


   In recent years, I’ve been predicting that the governments, particularly those of the EU and US, will seek to eliminate paper currency. The objective will be to make monetary transactions between private parties as difficult as they can, by requiring that all transactions take place through financial institutions. If they can do this, they will effectively make a run on banks impossible in the future as the banks will simply shut off the money tap, as the Greek banks did. This power will additionally make negative interest rates and confiscations more possible.

A few years ago, this forecast was seen by most as poppycock, but the prelude has now begun, with most of the world’s banks disallowing large transfers and some lowering these amounts over time. Many governments are aiding the effort, requiring reporting on some transfers.

At some point, governments and banks will seek to eliminate paper currency, completing the encirclement of private party monetary transfer. From that point on, it would be illegal for any transfer of money to be undertaken except through a financial institution (most probably through the use of a plastic card or smartphone).

At about the same time as I began predicting the above, I also began forecasting what I considered to be a companion campaign against virtual currencies, such as Bitcoin. Such currencies will prove to be a threat to a bank-only transfer system as they would provide an alternate method of payment between private parties – one that does not come under the control of any government. Governments and financial institutions will therefore seek to eliminate virtual currencies, or make them too difficult to use.

The greatest weakness inherent in virtual currencies, in my view, is that they’re intangible. Unlike precious metals which, once physically possessed, exist forever, virtual currencies exist only as an idea. Like all fiat currencies, they have value only as long as two parties continue to have faith in their value. If one party decides that the value has ceased to exist, the other party is out of luck. The value of a virtual currency can go to zero if a willing recipient cannot be found.

Presently, virtual currencies pass from one hand to another but, at some point, are often transferred into something tangible, such as paper banknotes, in order to deal with those who will not agree to accept the virtual currency. I believe the attack against Bitcoin will begin at this point – banks and/or governments would make Bitcoin unacceptable for transfer into some other form of money.

Recently, the EU began a plan to crackdown on virtual currencies, with specific attention to Bitcoin. The European Commission plans to, “strengthen controls of non-banking payment methods such as electronic/anonymous payments and virtual currencies and transfers of gold, precious metals."

The justification for the crackdown, as stated by EU ministers, is, “to curb more effectively the illicit trade in cultural goods." Clearly, this has been in the works for a while, but the EU has been waiting for a suitable event to occur that will help the public to believe that the crackdown is justified. Not surprising, then, that the crackdown was announced shortly after the Paris attacks.

The two predictions described above are therefore coming together in quite a surprising way:
The EU proposes to eliminate electronic money transfer by Bitcoin, aselectronic money transfer encourages and enables terrorism.
The EU proposes to convert all retail banking to electronic money transfer, as electronic money transfer discourages and disables terrorism.

As blatantly self-contradictory as this is, the public will only absorb the claim that both measures are meant to kerb terrorism. Out of fear for their safety, they will blindly support both measures. Both measures will then take a portion of their freedom away.

And that’s the point of this article – the recognition of methods governments utilise to push through policies that, when examined, are clearly not in the interests of freedom.

One hundred years ago, in his Satyagraha campaign in South Africa, Mohandas Gandhi came before General Smuts, head of the Transvaal Government. He said quietly, “I want you to know I intend to fight against your government.” General Smuts laughed and replied, “You have come here to tell me that? Is there anything more you want to say?” to which Mister Gandhi answered, “Yes, I am going to win.” “Well,” said General Smuts, “and how are you going to do this?” Mister Gandhi replied, “With your help.”

Mister Gandhi did win. His method was to get the General to work against his own interests without knowing that he had lost control of them. Mister Gandhi understood that, if he undertook specific actions, the General would respond with knee-jerk reactions, not realising that he was being led down Mister Gandhi’s desired path until he no longer had any wiggle-room.

Today, leaders and policymakers are acutely aware of the complacency of the majority of people. Rather than use force to get people to give up their freedoms, they use the populace’s inclination to pay scant attention to the details of new policies – to instead follow the easy-to-absorb rhetoric instead. In this fashion, leaders can remove freedoms one after the other, no matter how transparent or even blatantly contradictory the methodology (as in the imposition of electric money transfers).
It is the Nature of the State to Seek to Dominate the Populace

Freedom is one of the most precious and hard-won of all conditions in life. A government applies the removal of freedoms in a ratchet effect; once a freedom has been taken away from a population, it’s rarely returned. Therefore, freedom tends to deteriorate over time in any nation, no matter how idealistically-founded it may have been. As an illustration, we may review the British Magna Carta of 1215, or the American Constitution of 1787, and find that virtually all the “inalienable rights” contained in them have been either removed or watered-down dramatically through subsequent legislation. Neither the UK nor the US qualifies as a “free” state at this point.

But, if the reader is a UK or US citizen, he may not wish to accept this statement. If not, he might benefit from the advice of one Thomas Jefferson, who maintained that, "When governments fear the people, there is liberty. When the people fear the government, there is tyranny.” Today, in both countries, people are free to criticise candidates for election but, if they question the validity of the state to rule over them, they tend to look over their shoulder before speaking too loudly.

To repeat: “Freedom is one of the most precious and hard-won of all conditions in life.” Freedom is not static. Those citizens who hope that it will simply remain intact if unattended will be mistaken, for the State will always seek to remove freedoms over time. It’s therefore the chore of every citizen to remain ever vigilant and to question everything that his government seeks to do to initiate change. It’s often a dull, tedious task, but a very necessary one if the citizen values his remaining freedoms.

None of us can fully escape the more predatory tendencies of governments. We can, however, question their every move and adjust our lives so that the State’s impact on us is minimised.

Editor’s Note: Because this risk, we’ve just released a groundbreaking video on the three essential steps everyone should take right now to protect themselves and their family.

Click here to watch the video now.



  ELEGXOS news  

Η Ελλάδα βρίσκεται «σε πολύ πρώιμο στάδιο», στο θέμα του ελέγχου και ακεραιότητας





Η έκθεση δηλητήριο της GRECO καίει τους υπεράνω υποψίας, ξέρεις αυτούς που δεν είδαν δεν άκουσαν τίποτε.. ποτέ δεν φταίνε αλλά σε γεμίζουν ενοχές ότι φταις εσύ για όλα...

Με μία έκθεση-καταπέλτη, για το ποιοί ευθύνονται, κυρίως, για την διαφθορά στην Ελλάδα, η Ομάδα Κρατών κατά της Διαφθοράς του Συμβουλίου της Ευρώπης (GRECO), υποστηρίζει κατηγορηματικά ότι, στο επίκεντρο της εκτεταμένης διαφθοράς στην Ελλάδα, βρίσκονται οι βουλευτές, οι δικαστές και οι εισαγγελείς.
Η διαφθορά λέει η έκθεση, αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους που η Ελλάδα οδηγήθηκε στην οικονομική κρίση και στην συγκάλυψη και επέκταση της, συνέβαλλαν τα μέγιστα εκπρόσωποι του ελληνικού κοινοβουλίου, υπερψηφίζοντας παράνομες αποφάσεις απαλλαγής και διαγραφής ευθυνών καθώς και δικαστές και εισαγγελείς, με αδιαφανείς νομοθετικές διαδικασίες.

Καλώντας την Ελλάδα, «να διασφαλίσει την ακεραιότητα στο κοινοβούλιο και στο δικαστικό σώμα», η έκθεση της GRECO, υπογραμμίζει ιδιαίτερα ότι, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα κανόνες που να διασφαλίζουν τον έλεγχο της παράλληλης δραστηριότητας βουλευτών, των δωρεών που λαμβάνουν από «αγνώστους» επιχειρηματικούς κύκλους για την προώθηση των συμφερόντων τους καθώς και για τον έλεγχο των σχέσεων τους με «ομάδες συμφερόντων».

Η Ελλάδα βρίσκεται «σε πολύ πρώιμο στάδιο», στο θέμα του ελέγχου της ακεραιότητας των βουλευτών, τονίζεται στην έκθεση.
Η έκθεση καλεί επίσης την Ελλάδα να επανεξετάσει το σύστημα των βουλευτικών ασυλιών και να θεσπίσει κανόνες δεοντολογίας για τους βουλευτές, προκειμένου οι τελευταίοι να μην καμώνονται πως δεν γνωρίζουν τις υποχρεώσεις τους.

Παρά το γεγονός ότι δικαστές και εισαγγελείς υπόκεινται σε μηχανισμούς που σχετίζονται με την καριέρα και τους διαδικαστικούς κανόνες που προστατεύουν την ακεραιότητά τους, η Ελλάδα επιβάλλεται να κωδικοποιήσει τους κανόνες δεοντολογίας και να εξορθολογίσει τη γενική εποπτεία επί των δικαστών και των εισαγγελέων, επισημαίνεται στην έκθεση.

Οι σοβαρές καθυστερήσεις στην έκδοση δικαστικών αποφάσεων είναι εκ του πονηρού, υπονοείται, εμμέσως πλην σαφώς, στην έκθεση, στην οποία τονίζεται ότι πρέπει, επιτέλους, το δικαστικό σύστημα να αξιολογηθεί συνολικά για την λειτουργία του και να καταστεί υπόλογο για τις εκάστοτε αποφάσεις του.

Πρέπει ακόμη να επανεξετασθεί, η διαδικασία επιλογής δικαστών, για τις ανώτερες θέσεις του Δικαστικού και Εισαγγελικού Σώματος, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ανεξαρτησία τους από την εκτελεστική εξουσία.

Με την έκθεση απευθύνονται, ούτε μία ούτε δύο αλλά δεκαεννέα (19) συστάσεις προς την Ελλάδα, προκειμένου να καταστεί εφικτή η πάταξη της διαφθοράς σε βουλευτές, δικαστές και εισαγγελείς.

_____________________________
tribune.gr   

Νίκος Ρούσσης - Στρασβούργο



Council of Europe
Group of States againste Corruption

Όλη η έκθεση  Greco εδώ





  ΕΛΕΓΧΟΣ  

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

Κύματα μετανάστευσης προς την Ευρώπη έχουν υπάρξει κι άλλες φορές στο παρελθόν αλλά...



 Δεν έχουν υπάρξει προηγουμένως κύματα μετανάστευσης προς την Ευρώπη; 

Συνέντευξη με τον Nikolai Starikov*

Φυσικά και έχουν υπάρξει. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960, ακόμη και τη δεκαετία του 1950. Τότε που έρχονταν από τη Γιουγκοσλαβία, από διάφορες χώρες. Αργότερα από την Τουρκία πήγαν στη Γερμανία. Υπήρξαν πολλά κύματα. 

Στην πραγματικότητα, ήταν κυρίως για οικονομικούς λόγους, μερικές φορές υπήρχαν πολιτικά ζητήματα. Για παράδειγμα, μια επανάσταση κατά των ΗΠΑ έλαβε χώρα στο Ιράν. Όλοι οι διεφθαρμένοι Ιρανοί - η μυστική αστυνομία, οι τοπικοί ολιγάρχες - κατέφυγαν στο Λονδίνο, την Ευρώπη, και ούτω καθεξής. 

Πάντα υπήρχαν αιτούντες άσυλο για πολιτικούς λόγους. Αλλά υπήρξε πάντα ο κανόνας στην ΕΕ και σε μεμονωμένα κράτη ότι αν ζητάει κάποιος πολιτικό άσυλο - το τονίζω πολιτικό, γιατί δεν μπορείς να ζητήσεις οικονομικό άσυλο - τότε θα πρέπει να αποδείξει ότι αντιμετωπίζει κίνδυνο.

Μερικοί δικοί μας (Ρώσοι) με τις λευκές κορδέλες (την φορούσαν το 2011-2012 ως ένδειξη διαμαρτυρίας κατά του Πούτιν) κατέφυγαν επίσης στην Ολλανδία μετά το 2012. Ένας από αυτούς έχασε τη ζωή του εκεί, αν θυμάστε. Όλοι αυτοί δήλωναν ότι βρίσκονταν σε τρομερό κίνδυνο από το καθεστώς που διψούσε για αίμα και ότι θα έπρεπε να τους επιτραπεί να παραμείνουν. Υπάρχει μια διαδικασία σε ισχύ.

Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ότι δεν υπάρχει καμία διαδικασία, ούτε καν κράτος δεν υπάρχει. Ξαφνικά, οι συνοριοφύλακες, η τελωνειακή υπηρεσία, όλες οι λειτουργίες του κράτους που ασχολούνται με αυτούς τους μετανάστες, την έκδοση, ή μη, των εγγράφων – όλοι εξαφανίστηκαν. Το αποτέλεσμα είναι μια μάλλον περίεργη εικόνα: μπορείτε να πηδήξετε σε κάποιο θαλάσσιο μεταφορικό μέσο, να αποπλεύσετε από την ακτή της Αφρικής προς την Ευρώπη, πολύ δύσκολα θα σας ζητήσουν έγγραφα ή θα ρωτήσουν αν ζητάτε πολιτικό άσυλο για πολιτικούς λόγους ή όχι.

Δεν θα ασχοληθούν για αυτά μαζί σας. Μετά από αυτό, μπορείτε να κάνετε ότι σας αρέσει. Μπορείτε να αρχίσετε να κάνετε αιτήματα, να ξεκινήσετε μια μάχη, να συνθλίβετε πράγματα. Μπορείτε να συνεχίσετε με τα πόδια, ή με οτιδήποτε μέχρι να πάτε από τη Λαμπεντούζα στη Βουδαπέστη.

Στη Βουδαπέστη προκλήθηκε χάος: κατέλαβαν το σιδηροδρομικό σταθμό, έσπασαν τα τρένα και απαιτούσαν να μεταφερθούν σε κάποιο προορισμό. Σκέψου το. Προηγουμένως ένα άτομο θα έφτανε εδώ και θα έλεγε «Ζητώ άσυλο». Ξέρετε υπάρχει ένα κράτος, κάνετε αίτηση στην ΕΕ. Δεν μπορούμε να απαιτούμε τίποτα. Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα μικρό ιστορικό παράδειγμα, που ίσως δεν αφορά τους πρόσφυγες, αλλά τα αιτήματα.

Η κατάσταση ήταν ως εξής: Όταν ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν ήθελε πολύ να ταξιδέψει με το σφραγισμένο τραίνο, δηλαδή να επιστρέψει από την Ελβετία προς τη Ρωσία, μετά την κατάληψή της από την επανάσταση του Φλεβάρη, χρησιμοποίησε κάθε μέσο και κάθε τρόπο. Ήθελε να ταξιδέψει προσποιούμενος ότι είναι κωφάλαλος Σουηδός. Έγραψε ότι η Αγγλία δεν θα του επιτρέψει να περάσει. Προσπάθησε να μπει σε ένα αεροσκάφος, σε ένα αερόστατο ζεστού αέρα. Δοκίμασε τα πάντα - τίποτα δεν κατάφερε.

Στη συνέχεια, ένα θαύμα συνέβη. Ένας τύπος εμφανίστηκε με το όνομα Fritz Platten, ο οποίος είπε: «Θα τα φτιάξουμε όλα». Πήγε στο γερμανικό προξενείο στην Ελβετία, το οποίο είχε αρνηθεί στο παρελθόν στον Λένιν το πέρασμα, και όλα διευθετήθηκαν. Στη συνέχεια είπαν: «Βλαντιμίρ Ίλιτς, προχωρήστε και υποβάλετε την αίτησή σας».

Ο Λένιν ήταν προφανώς σκεπτικός, δεδομένου ότι του είχαν ήδη αρνηθεί δύο εβδομάδες νωρίτερα. Πήγε μέσα, συναντήθηκε με τον Γερμανό πρέσβη, και παρέδωσε το έγγραφό του που έγραφε: «Προϋποθέσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι μετανάστες της επαναστατικής Ρωσίας θα συμφωνήσουν να μεταφερθούν μέσω του εδάφους της Γερμανίας». Παρατηρήστε ότι δεν είπε «επιτρέψτε μου». Έλεγε: «Είμαστε πρόθυμοι να διέλθουμε κάτω από αυτές τις συνθήκες» - δηλαδή χωρίς έλεγχο των αποσκευών, και ούτω καθεξής. Ο Γερμανός πρέσβης το παίρνει και λέει: «Είσαι τρελός;», εννοώντας - Κοίτα, εσύ είσαι αυτός που ζητεί την άδεια να διέλθει από τη Γερμανία, δεν είναι η Γερμανία που ζητά την άδεια για τη διέλευση από τη Ρωσία! Δεν είστε σε θέση να απαιτήσετε, αλλά να ζητήσετε.

Ο Λένιν είπε: «Κοιτάξτε, κύριε, πηγαίνετε και ρωτήστε το Βερολίνο». Ο Πρέσβης έγραψε ένα τηλεγράφημα το οποίο βασικά έλεγε: μερικοί ενοχλητικοί Ρώσοι επαναστάτες έχουν έρθει σε μας, και επιπλέον βάζουν τα αιτήματά τους για τη διαμετακόμισή τους. Τι πρέπει να κάνουμε με αυτούς;

Σκεφτόταν ότι η απάντηση θα είναι "Αρνηθείτε". Αλλά η απάντηση που του ήρθε έλεγε «Αποδεχτείτε τους όρους τους». Έκπληκτος, με το σύνολο των προϋποθέσεων του Λένιν που είχαν γίνει δεκτοί, οι Γερμανοί προετοίμασαν το τρένο, με τον στρατό να μην επιθεωρεί τίποτα.

Έτσι λειτουργεί το σύστημα

Επιστρέφοντας στη σημερινή πραγματικότητα: άνθρωποι δεν ήρθαν για να υποβάλουν αίτηση, αλλά τώρα κάνουν αιτήματα. Τι έχει συμβεί; Υπάρχει μια εξήγηση ότι οι Ευρωπαίοι ενορχήστρωσαν τους πολέμους, κατέστρεψαν αυτά τα τα έθνη, και φυσικά αυτό είναι αλήθεια. Αλλά πραγματικά, ότι δεν έχει τίποτα να κάνει με τη χορήγηση πολιτικού ασύλου. Δεν μπορείτε απλά να μπείτε στα γραφεία ενός κρατικού οργανισμού ζητώντας άσυλο και να αρχίσετε να πιέζετε για τα δικαιώματά σας: «Κοίτα, εσείς καταστρέψατε την χώρα μου, άρα μου χρωστάτε». Θα σας πετάξουν πίσω από όπου ήρθατε, σωστά; Το σύστημα ήταν πολύ απλό, αν και η διαδικασία είναι χρονοβόρα και γραφειοκρατική.

Αφού κάποιος υποβάλλει αίτηση, έχει το δικαίωμα να ζει σε αυτή την χώρα, να πάρει κάποια αποζημίωση, και λίγο να ενσωματωθεί στη δυτική κοινωνία. Αργότερα, μετά από αξιολόγηση, κάποιοι έχουν τη δυνατότητα να παραμείνουν, ενώ άλλοι να απελαθούν.

Έτσι, λειτουργεί το σύστημα και λειτουργεί έτσι για πολύ καιρό, και τώρα ξαφνικά ακούμε για αιτήματα. Τι σημαίνει αυτό; Κάποιος από ψηλά έχει πιέσει τις αρχές της ΕΕ, όπως ακριβώς συνέβη και με το Γερμανό πρέσβη στην Ελβετία το 1917: "Ξέρεις κάτι; Ας ξεχάσουμε τα πάντα, ξεχάστε τις διαδικασίες, και ας τους αφήσουμε να πάνε όπου θέλουν και να ζητάνε ό,τι θέλουν".

Έτσι κάποιος το έχει οργανώσει αυτό, και δεν είναι η ΕΕ. Ας εξετάσουμε ποιος θα μπορούσε να το οργανώσει. Βάλτε στην άκρη την ISIS και την Αλ Κάιντα, καθώς αυτές υφίστανται μόνο στον κόσμο των μέσων ενημέρωσης, και με τη μορφή των ένοπλων ομάδων που λαμβάνουν χρήματα, όπλα και εκπαιδεύονται από την MI6, και εκπαιδεύουν Βεδουίνους να χειρίζονται ένα όπλο και να κόβουν κεφάλια. Τι μένει;

Κάποια σοβαρή δύναμη, η οποία αναγκάζει τα ευρωπαϊκά κράτη να ξεχάσουν τους δικούς τους κανόνες. Ποιος το έχει οργανώσει αυτό; Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. 

Ανακοινώθηκε ένα σχέδιο για την κατανομή των προσφύγων στην Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν πήρε κανέναν. Η κάθε χώρα τους φιλοξενεί, αλλά όχι το Ηνωμένο Βασίλειο. Και οι ΗΠΑ είναι μια άλλη Μεγάλη Βρετανία, αλλά πολύ μακριά. Κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει εκεί από τη θάλασσα, γιατί αυτό θα απαιτούσε ένα υπερωκεάνιο και όχι κάποιο σκουριασμένο παλιοτενεκέ. 

Ωστόσο, για να μπείτε στο Ηνωμένο Βασίλειο το μόνο που χρειάζεστε είναι να περπατήσετε μέσα από τη σήραγγα της Μάγχης, οπότε κανείς δεν περνάει μέσα από θάλασσα. Αλλά (το Ηνωμένο Βασίλειο) δεν επηρεάζεται από το πρόβλημα των προσφύγων. Ολόκληρη η περιοχή έχει ερημωθεί. Προφανώς, τα κύματα των διακινούμενων θα κατευθυνθούν προς το μέρος όπου δεν υπάρχει ευημερία.

Προσέξτε που πρόκειται να πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι - κανείς δεν πρόκειται να πάει στη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ ή το Μπαχρέιν, που είναι πιο κοντά, και είναι λαοί της ίδιας πίστης. Μεταξύ των προσφύγων είναι πολλοί Άραβες, αλλά και μη Άραβες. Οι Άραβες είναι ουσιαστικά μία εθνότητα, αλλά δεν πάνε σε αυτές τις χώρες, μόνο στην Ευρώπη. Πράγμα που σημαίνει ότι είναι μια οργανωμένη διαδικασία.

. Μας λένε ότι οι πρόσφυγες πληρώνουν χρήματα στους λαθρεμπόρους. Αυτό είναι ίσως αλήθεια. 
Ερώτηση: από πού βρίσκουν τα χρήματα; Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι προφανώς οι πιο φτωχοί. Αν έφευγαν μόνο με το πουκάμισο στην πλάτη τους, αφού το σπίτι τους διαλύονταν, τότε οι λαθρέμποροι δεν θα τους πήγαιναν στην Ευρώπη. Έτσι, αυτά δεν είναι τα πλέον μειονεκτούντα άτομα. Ή αν είναι, τότε κάποιος τους έχει δώσει χρήματα για το ταξίδι. [Οι λαθρέμποροι δεν θα τους πήγαιναν δωρεάν.] Σωστά, δεν είναι κάποιοι ανθρωπιστές λαθρέμποροι που τους μεταφέρουν. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος τους έδωσε τα χρήματα. 

Υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός ανδρών σε ηλικία στράτευσης με ακριβά κινητά τηλέφωνα,ανάληψη μετρητών με κάρτες από τα ΑΤΜ. Οι φίλοι μου από την Ουγγαρία μου τηλεφώνησαν και μου ανέφεραν ότι φαίνεται να είναι η καθημερινή τους αποζημίωση. Μας είπαν ότι είναι μαχητές. Μου φάνηκε αστείο που κάποιος ανέφερε για 4.000 μαχητές – και τότε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης άρχισαν να το επαναλαμβάνουν.

Πώς μπορούν να ξέρουν τον αριθμό; Μήπως τους βάζουν να τσεκάρουν το κουτάκι "Είμαι ένας μαχητής του ISIS", όταν συμπληρώνουν το έντυπο; Εντάξει, υπάρχει μια φωτογραφία που δείχνει ένα άτομο με μια ουλή, και δημοσιεύτηκε στο Twitter. Ήταν σαφώς το ίδιο πρόσωπο. Αλλά πώς μπορούν να ξέρουν ότι υπάρχουν 4.000 μαχητές;;;

Μόνο όποιος τους μέτρησε θα μπορούσε να το γνωρίζει, κάτι που κανείς δεν θα μπορούσε να κάνει μεταξύ των 100.000 προσφύγων, εκτός εάν οι ίδιοι το ομολόγησαν.

Επόμενη ερώτηση. Είστε ISIS και διεξάγετε εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της κουρδικής πολιτοφυλακής, του ιρακινού στρατού, του Bashar al-Assad και του συριακού στρατού. Πόσους άνδρες έχετε; 20.000. Και τότε αποστέλλετε 4.000 στην Ευρώπη. Γιατί; Προκειμένου να βάλετε τρομοκρατικά κέντρα σε όλη την Ευρώπη. Πριν από αυτό που αρκούσαν μόνο 10 άτομα. Υπήρξαν τρομοκρατικές φρικαλεότητες στην Ευρώπη; Ναι.

Είχαν σταλεί για αυτές χιλιάδες τρομοκράτες στην Ευρώπη; Δεκάδες χιλιάδες; Φυσικά και όχι. Ορισμένα άτομα. Θα έστελνες 5-6 άτομα, μια ομάδα, ένα κύτταρο, ένα δίκτυο αναγνώρισης. Δεν θα έστελνες χιλιάδες πράκτορες. Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρες μεραρχίες έχουν αφαιρεθεί από το μέτωπο και έχουν σταλεί στην Ευρώπη υπό το πρόσχημα των προσφύγων. Για ποιο λόγο; Αργότερα, οι συγγενείς μπορούν να τους συναντήσουν εύκολα, αν ‘ενσωματωθούν. Και πάλι, αυτό είναι κάτι το παράξενο.

Μετά, αυτοί οι πρόσφυγες είναι πολύ καλά οργανωμένοι. Στη Βουδαπέστη οι οπαδοί του ποδοσφαίρου, που είναι πάντα ένα τμήμα του πληθυσμού που διακατέχεται από εθνικιστικές απόψεις, άρχισαν να τους πετάνε πράγματα και αυτοί να τους πετάνε πίσω. Φανταστείτε: οι άνθρωποι αυτοί (υποτίθεται) είναι αποθαρρυμένοι, γυναίκες, παιδιά, συνταξιούχοι. Τους ρίχνουν πέτρες και αυτοί τις ρίχνουν πίσω. Είναι πολύ καλά οργανωμένοι. Έτσι, υπάρχουν τόνοι ερωτήσεων. Σαφώς, αυτό έχει οργανωθεί. Σαφώς, έχουν διατεθεί χρήματα για το σκοπό αυτό. Σαφώς, η Ευρώπη έχει σηκώσει τα χέρια για κάποιο λόγο, και δεν κάνει τίποτα. 200.000 άνθρωποι έχουν μπει στη Γερμανία σε μια εβδομάδα, αλλά αυτοί λένε "Εντάξει, εντάξει, θα βάλουμε 6 δισεκατομμύρια στον προϋπολογισμό, αυτό είναι ασήμαντο". Και τι γίνεται με τις φωνές των ψηφοφόρων;

Ξέρετε τι λένε (σε άλλες περιπτώσεις) οι νεοφιλελεύθεροι: «Τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να δαπανηθούν για τους παιδικούς σταθμούς, τους δρόμους και τις συντάξεις». Πού είναι όλα αυτά τώρα; Δεν υπάρχει τίποτε από όλα αυτά. Επόμενο. Μια άλλη ενδιαφέρουσα μελέτη για το θέμα αυτό. Όποτε βλέπουμε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων που μεταναστεύουν με οργανωμένο τρόπο, ξέρουμε ότι κάποιος προσεκτικά κατευθύνει αυτή τη διαδικασία. Και δείτε πως τα παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης. Έχασαν άνθρωποι τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων διαβάσεων της Μεσογείου; Ξέρουμε ότι αυτό πάντα είναι αναπόφευκτο, ναυάγια θα συμβαίνουν πάντα.

Η περίφημη φωτογραφία του μικρού αγοριού που τόσο συγκίνησε... που έκανε το γύρο του διαδικτύου πολλές φορές. Τελικά διαπιστώθηκε, πως ξεδιάντροποι δημοσιογράφοι που το βρήκαν, το έβαλαν σε άλλη θέση και στη συνέχεια έσπευσαν να το φωτογραφήσουν.

Ποιο συμπέρασμα βγαίνει από αυτό; Αφού ένα μικρό αγόρι από την Συρία πνίγηκε, ας εκδικηθούμε τον Bashar al-Assad. Σε μια δημοσκόπηση, το 52% των Βρετανών υποστηρίζει τις αεροπορικές επιδρομές εναντίον των συριακών στρατευμάτων από την Πολεμική Αεροπορία του Ηνωμένου Βασιλείου.

Κοιτάξτε, η λογική είναι εντελώς απούσα, γιατί το πέπλο των μέσων ενημέρωσης κλείνει τα μάτια των ανθρώπων. Σκεφτείτε το εξής: Η Δύση υποστηρίζει τους αντάρτες στη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη. Από αυτούς τους αντάρτες συγκροτείται το ISIS, το οποίο πριν δεν υπήρχε - πώς τώρα εμφανίστηκε; Το ISIS ξεκινά έναν πόλεμο. Οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτό το ISIS - όχι από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Κάποιοι έχασαν τη ζωή τους ενώ προσπαθούσαν να ξεφύγουν. Για να εκδικηθούμε για αυτούς τους ανθρώπους, ας βομβαρδίσουμε το συριακό στρατό, ο οποίος αντιτίθεται στο ISIS. Αυτή είναι μια εντελώς εναλλακτική πραγματικότητα που δημιουργείται. [Εκμεταλλεύονται ό,τι μπορούν.]

Ποιο είναι λοιπόν το αποτέλεσμα; Οι ΗΠΑ ετοιμάζουν ένα χτύπημα στην Ευρώπη - όπως έγραψα στο βιβλίο μου «Χάος και Επανάσταση ως Όπλα του Δολαρίου» - αλλά μόνο τέτοιο ώστε να την αποδυναμώσει, να την κρατήσει αδυνατισμένη και να μην καταρρεύσει, γιατί είναι απαραίτητη ως σύμμαχος κατά της Ρωσίας και της Κίνας. Όταν καταστράφηκε η Λιβύη, ήταν προφανές ότι θα υπάρξει ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης. Είναι εύκολο αυτό.

Μέχρι να βαρεθούν...

Θα δώσω κάποιες συμβουλές στους ελεύθερους Ευρωπαίους εταίρους μας για το πώς γίνεται αυτό. Να θυμάστε ότι ο καθένας που διασχίζει την Ευρώπη υποτίθεται ότι δαπανά χρήματα, σωστά; Λοιπόν, αν κάποιοι καταφθάνουν στη Λαμπεντούζα, ας τους πλύνεις, ας τους ταΐσεις, ας τους αφήσεις να κοιμηθούν και μετά τους βάζεις σε ένα μεγάλο λευκό πλοίο και τους στέλνεις πίσω στην Αφρική.

Ερώτηση: Θα προσπαθήσουν να περάσουν για δεύτερη φορά; [Δύσκολα.] Εντάξει, αλλά ας υποθέσουμε ότι το κάνουν. Πάλι τους πλένεις και τους ταΐζεις, τους δίνεις ένα μέρος για να κοιμηθούν και το πρωί πάλι πίσω με το πλοίο στην Αφρική. Θα εμφανιστούν για τρίτη φορά; [Ίσως.]

Ακόμη και αν κάποιος τους δίνει χρήματα για αυτό το ταξίδι, θα βαρεθούν ούτως ή άλλως. Θα αρρωσταίνουν – διασχίζεις τη θάλασσα και τι βλέπεις; Το δωμάτιό σου. Στη συνέχεια άντε πάλι πίσω. Είναι βαρετό. Ακόμη και για λόγους τουρισμού δεν θα συνεχίσουν.

Αν θέλετε οι άνθρωποι αυτοί να σταματήσουν να παίρνουν πλοία για να έρχονται, να τους επιστρέφετε αμέσως πίσω και αυτό είναι όλο. Όλοι θα το μάθουν αυτό. Στο λιμάνι θα λένε: «Αγαπητέ μου φίλε, θα σε πάμε ευχαρίστως στην Λαμπεντούζα, αλλά θα είσαι και πάλι εδώ αύριο. Το θέλεις πραγματικά αυτό;»

Έτσι, το θέμα αυτών των προσφύγων είναι πολύ απλό να λυθεί. Επιπλέον, είναι μέσα στα πλαίσια του νόμου: απέλαση των ανθρώπων που δεν έχουν το δικαίωμα πολιτικού ασύλου. Θα μπορούσατε να έχετε μια ταχεία διαδικασία, αντί να πνίγεστε, να μην σας έπαιρνε ένα εξάμηνο, αλλά μια μέρα. Ίσως για κάθε άτομο που έχει πραγματικά τις προϋποθέσεις και επιτρέπεται να παραμείνει, άλλα 100 στέλνονται πίσω. Και τέλος - το ζήτημα λύθηκε. Αυτή είναι μια κρίση, χτίζουν τοίχους, οι άνθρωποι ταξιδεύουν με τα πόδια. Είμαι άφωνος.

Και το τελευταίο που θέλω να πω. Οι άνθρωποι στην Ουκρανία ήθελαν να μπουν στην Ευρώπη. Κανείς δεν πρόκειται να αφαιρέσει τις απαιτήσεις για την βίζα. Ωστόσο, έχουμε τώρα ένα παράδειγμα. Προφανώς δεν υπάρχουν σύνορα πια - οι τελωνειακές και συνοριακές κανόνες έχουν αφαιρεθεί. Αφού είναι δυνατόν για τους Άραβες και τους μαύρους, γιατί να μην είναι και για τους Ουκρανούς; Απλώς πρέπει να συγκεντρωθεί ένα πλήθος 100.000 ανθρώπων, και απλά να περπατήσουν κατά μήκος των πολωνικών συνόρων - ήρεμα, ειρηνικά, φωνάζοντας καθώς πηγαίνουν..

Οι Πολωνοί συνοριοφύλακες θα πρέπει, σύμφωνα με τους κανόνες όπως ισχύουν τώρα, να παραμερίσουν, να σηκώσουν το συρματόπλεγμα, και να δέσουν τα σκυλιά τους. Στη συνέχεια, αυτό το πλήθος θα προχωρήσει - με τα πόδια ή με μεταφορικά μέσα, μέχρι τη Βαρσοβία, θα καταλάβουν τον σιδηροδρομικό σταθμό, και θα απαιτήσουν να τους δεχτεί το Βερολίνο. Και θα πρέπει να τους δεχτεί. Διαφορετικά, τι είδους διακρίσεις είναι αυτές;; Γιατί να μεταφέρονται Σύριοι, αλλά να μην μεταφέρονται Ουκρανοί από τη Βαρσοβία στο Βερολίνο; [Αυτοί που τόσο απεγνωσμένα θέλουν να μπουν στην Ευρώπη.]

Τουλάχιστον λένε ότι είναι πολιτισμικά οι ίδιοι άνθρωποι, αν και ξέρω ότι αυτοί είναι άνθρωποι ρωσικού πολιτισμού. Το χρώμα του δέρματος τους είναι παρόμοιο με των Ευρωπαίων, αλλά η νοοτροπία τους είναι εντελώς διαφορετική. Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα εδώ. Πιστεύει κανείς πραγματικά ότι αυτό θα συμβεί; [Ας τους κάνουμε μια δοκιμή.]

Δεν πρόκειται να συμβεί – σας το λέω. Οι Πολωνοί θα απελευθερώσουν τα σκυλιά, θα χρησιμοποιήσουν χημικά. Δεν θα αφήσουν κανέναν να περάσει. Έτσι, έχουμε μια περίεργη κατάσταση: στην Πολωνία, η κατάσταση του συστήματος λειτουργεί όπως υποτίθεται ότι πρέπει να 'ναι, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη έχει ήδη ανασταλεί για κάποιο λόγο. Γιατί; Επειδή επί του παρόντος υπάρχει ανάγκη να μεταφερθούν άνθρωποι από το ένα μέρος και όχι από το άλλο. Αυτή είναι η όλη ιστορία. 

Τι επιτυγχάνεται μέσω της αποδυνάμωσης της Ευρώπης;
Οι Αμερικανοί, και οι Αγγλοσάξονες σε γενικές γραμμές, ως μέρος της στρατηγικής τους, πάντα τηρούν την ίδια αρχή ότι οι σύμμαχοί τους πρέπει να είναι ασθενέστεροι από αυτούς. Αυτός είναι ο λόγος που πάντα προσπαθούσαν να αποδυναμώσουν τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν άνοιξαν ένα δεύτερο μέτωπο, ξέχασαν να παραδώσουν πλοία του Πολεμικού Ναυτικού.

Όταν η Ιταλία αποχώρησε από τον πόλεμο, το ναυτικό τους έπεσε στους Άγγλους. Προφανώς, θα έπρεπε να χωριστεί σε τρία ίσα μέρη, αλλά τα ξέχασαν όλα αυτά. Ο σύντροφος Στάλιν έλεγε συνεχώς: "Παιδιά, πού είναι το μερίδιό μας από το Ιταλικό Ναυτικό;"

Μόνο μετά τον πόλεμο πήραμε το πρώην ‘Giulio Cesare’, το οποίο αργότερα έγινε, αν θυμάμαι καλά, ‘Novorossiysk’ και, δυστυχώς, ανατινάχθηκε από ένα δύτη, και καταστράφηκε. Έτσι οι σύμμαχοί τους πρέπει να είναι ασθενέστεροι από αυτούς.

Μόλις Ευρώπη έγινε ισχυρή, και η Γερμανία άρχισε να κάνει τα δικά της, προγραμμάτισαν μια τέτοια επίθεση. Παρατηρήστε ότι τα κύματα των προσφύγων, που έχουν πλέον μπει στην Ευρώπη, οδεύουν προς μία μόνο χώρα. Την Γερμανία. Ας αναρωτηθούμε. Στη Συρία, τη Λιβύη και αλλού, σε όλα τα περιοδικά, τους τηλεοπτικούς και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, μιλάνε για μία μόνο χώρα; Έτσι, κανείς δεν γνωρίζει ότι υπάρχει η Αυστρία με υψηλό βιοτικό επίπεδο, η Γαλλία είναι πάρα πολύ καλά. Στη συνέχεια, υπάρχει το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο, η Τσεχική Δημοκρατία, η Ουγγαρία, η Ιταλία και κάθε λογής χώρα - Δεν το γνωρίζουν αυτό; Υπάρχει ακόμη και Ελλάδα. 

Αλλά ξέρουν μόνο τη Γερμανία. Τι είναι αυτή η ανοησία; Γιατί όλοι στη Γερμανία; Γιατί να μην μείνουν στην Αυστρία; Το βιοτικό τους επίπεδο είναι λίγο - πολύ το ίδιο. Όλοι πηγαίνουν στη Γερμανία. Τώρα βλέπετε, σχεδόν την ίδια στιγμή, μόλις την περασμένη εβδομάδα, η Gazprom υπέγραψε συμφωνία με γερμανικές εταιρείες για να ξεκινήσει η κατασκευή του δεύτερου κλάδου του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream. Πού πηγαίνει το φυσικό αέριο; Στη Γερμανία. Που πάνε όλοι οι πρόσφυγες; Ακολουθούν το αέριο. Είναι μια διαβολική σύμπτωση, έτσι; Το φυσικό αέριο δεν είναι ο μόνος λόγος. Αλλά εκείνοι που έχουν οργανώσει τη ροή των προσφύγων δεν θέλουν το αέριο να φτάσει στη Γερμανία, δίνοντας στη Γερμανία ανεξαρτησία.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι δεν μπορούν να εμποδίσουν την κατασκευή του δεύτερου κλάδου του αγωγού. Θυμηθείτε πως παρεμποδίστηκε ο πρώτος - η Εσθονία προσπάθησε με κάθε τρόπο, η Σουηδία επίσης. Είναι σα να λένε: «Εντάξει, παιδιά, εσείς συνεχίστε και εμείς θα κατασκευάσουμε το δικό μας «South Stream» - δεν θα είναι το φυσικό αέριο, αλλά οι πρόσφυγες. Μου φαίνεται αυτά τα δύο γεγονότα συσχετίζονται στενά.. [Έτσι, αυτό σημαίνει ότι Ευρώπη κρατείται σε έναν γάντζο. Από τη μία πλευρά, θα πρέπει να βοηθάει και να υπακούει τις ΗΠΑ, αλλά από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να γίνει τόσο ισχυρή ώστε να μπορεί να αντέξει οικονομικά αν παρακούσει.]

Από την πλευρά των Αμερικανών και των Άγγλων, η Ευρώπη δεν θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να πει τίποτα. Τους είπαν «βομβαρδίστε τη Λιβύη», ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα πάρετε πρόσφυγες αργότερα. Τους είπαν "υποστηρίξτε τον πόλεμο στην Ουκρανία", γι’ αυτό έπρεπε να τον υποστηρίξουν, παρόλο που οι εμπορικές τους οδοί έπρεπε να διακοπούν και να έχουν ένοπλες συγκρούσεις στο μαλακό υπογάστριο τους. Μην εξετάζετε τι σας λέει η Ουάσινγκτον, απλά κάντε το, και θα είναι όλα μια χαρά. Αλλά οι Ευρωπαίοι δεν είναι πραγματικά ευχαριστημένοι με αυτή την κατάσταση, όπως δεν είναι αυτοί που πληρώνουν όλο τον λογαριασμό στο τέλος.

_____________________________




* Ο 45χρονος Nikolai Viktorovich Starikov είναι Ρώσος συγγραφέας, δημοσιογράφος, κοινωνικός ακτιβιστής και συν-πρόεδρος του ρώσικου κόμματος της «Μεγάλης Πατρίδας». 

Έχει γράψει πλήθος ιστορικών – πολιτικών βιβλίων, μέσα στα οποία υπάρχει μια ρεβιζιονιστική άποψη για τον Ιωσήφ Στάλιν, τον οποίον περιγράφει ως έναν αποτελεσματικό ηγέτη και προπύργιο ενάντια στην δυτική επέκταση.
____________________________________________________________
Κόκκινος Ουρανός


  ΕΛΕΓΧΟΣ  

''Η Οικονομική Ανάπτυξη βασίστηκε σε μια πίεση για δανεισμό''



Τα τριάντα χρόνια καταναλωτικού οργίου.

Όταν ο Φρόιντ έγραφε το κλασικό του κείμενο ''Πολιτισμός, πηγή δυστυχίας'' τον απασχολούσε η λειτουργία της απώθησης.  Για τον Φρόιντ, ο σύγχρονος πολιτισμός στηρίζεται στην απαγόρευση της αυθορμησίας και στον περιορισμό της αυτοέκφρασης
Σήμερα, στη μετανεωτερική εποχή, ο Φρόιντ, υποστηρίζει ο BAUMAN, έχει πλέον ξεπεραστεί ως προς όλες αυτές τις απόψεις του. 

Στην εποχή μας, η ελευθερία του ατόμου αποτελεί την κυρίαρχη αξία, το κριτήριο εκείνο πάνω στο οποίο εδράζονται όλοι οι κοινωνικοί κανόνες. Η μετανεωτερικότητα κυριαρχείται από τη θέληση για ευτυχία. Ωστόσο, αυτή η θέληση καταλήγει στο να θυσιάζει την ασφάλεια και αυτό προκαλεί τις πλέον έντονες ανησυχίες στη σημερινή μας κοινωνία. ____  από το ''Η Μετανεωτερικότητα και τα δεινά της'', εκδ. Ψυχογιός




Ο επίτιμος καθηγητής κοινωνιολογίας Ζίγκμουντ Μπάουμαν μιλά για την κρίση, τον καταναλωτισμό, τις μορφές αντίστασης, την ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και το πώς βλέπει το μέλλον.
Τη συνέντευξη πήραν 
Ντίνα Δαβάκη και Δημήτρης Μπούκας 
για την εφημερίδα Η Εποχή.

- Ερ:. Η Ελλάδα και η Νότια Ευρώπη διέρχονται μια παρατεταμένη οικονομική κρίση και δέχονται συνέχεια σκληρά μέτρα λιτότητας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτά που συμβαίνουν;


Ζ.Μ.: Τα μέτρα συνδέονται με τα δάνεια που ζητούνται.  
Είναι σημαντικό όμως να δει κανείς για ποιο σκοπό χρησιμοποιούνται τα δάνεια που δίνονται στην Ελλάδα.

Αν χρησιμοποιούνται για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τότε απλά τρέφεται η ρίζα του προβλήματος και οι πολιτικές λιτότητας θα συνεχιστούν αμείωτες.

Οι οικονομικές κρίσεις έχουν να κάνουν όχι με καταστροφή του πλούτου, αλλά με αναδιανομή του.

Σε κάθε κρίση υπάρχουν πάντα κάποιοι που κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε βάρος των άλλων.

Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, μετά την κρίση έχει παρατηρηθεί μια αργή ανάκαμψη, όμως το 93% του επιπλέον ΑΕΠ που δημιουργήθηκε, κατέληξε μόνο στο 1% του πληθυσμού.



- Ερ:. Στα βιβλία σας έχετε πολλές φορές αναφερθεί στον καταναλωτισμό της σύγχρονης, μετανεωτερικής κοινωνίας. Σε τι βαθμό υπάρχει συμβατότητα μεταξύ καταναλωτισμού και μέτρων λιτότητας; 

Ζ.Μ.: Μέχρι το 1970, υπήρχε μια κυρίαρχη κουλτούρα αποταμίευσης και οι άνθρωποι δεν ξόδευαν χρήματα αν δεν τα είχαν προηγουμένως κερδίσει. Μετά το 1970, και με τη συνδρομή πολιτικών όπως ο Ρέιγκαν, η Θάτσερ και θεωρητικών όπως ο Φρίντμαν, το καπιταλιστικό σύστημα αντιλήφθηκε ότι υπήρχε παρθένο έδαφος που μπορούσε να κατακτηθεί.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ήταν αυτή που είχε πει ότι ο καπιταλισμός αναζωογονείται μέσω νέων παρθένων περιοχών.

Αλλά προέβλεψε λανθασμένα ότι όταν το σύστημα κατακτήσει όλα τα παρθένα εδάφη θα καταρρεύσει.

Αυτό που δεν προέβλεψε ήταν ότι ο καπιταλισμός θα αποκτούσε την ικανότητα να δημιουργεί τεχνητές παρθένες περιοχές και να τις κατακτά.

Μία από αυτές είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν χρέη. Έτσι εφευρέθηκαν οι πιστωτικές κάρτες.

Διαμορφώθηκε λοιπόν μια κουλτούρα διαφορετική από αυτή της αποταμίευσης.

Τώρα πλέον μπορούσε κανείς να ξοδεύει χρήματα που δεν είχε αποκτήσει.

Η φάση μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης, που διήρκεσε από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, βασίστηκε σε αυτήν ακριβώς την πίεση για δανεισμό.

Κι όταν κανείς χρωστούσε η αντίδραση των τραπεζών δεν ήταν όπως παλιότερα, να στείλουν τον κλητήρα, αλλά το αντίθετο: έστελναν ένα πολύ ευγενικό γράμμα, με το οποίο προσέφεραν ένα νέο δάνειο για να αποπληρωθεί το προηγούμενο χρέος!

Αυτό συνεχίστηκε για τριάντα χρόνια, μέχρι που ο Κλίντον εισήγαγε τα ενυπόθηκα δάνεια υψηλού κινδύνου, που σήμαινε ότι ακόμη και οι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καλύψουν τα έξοδά τους με τα έσοδα, μπορούσαν να πάρουν στεγαστικά δάνεια κλπ.

Τελικά αυτή η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και έτσι δημιουργήθηκε η χρηματοπιστωτική κρίση.

Παρόλα αυτά, η καπιταλιστική οικονομία φαίνεται να αντέχει.

Είχαμε, για παράδειγμα, το κίνημα «Καταλάβετε τη Wall Street», το οποίο έτυχε μεγάλης προσοχής από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο.

Στο μόνο μέρος που δεν έγινε αισθητό ήταν στην ίδια τη Wall Street, η οποία λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο!

Και αυτό είναι το πρόβλημα.

Κυριαρχεί η ιδέα, στο μυαλό της κας Μέρκελ και των άλλων πολιτικών, ότι ο μόνος τρόπος είναι να υποστηρίζονται οι τράπεζες για να μπορούν να δίνουν περισσότερα δάνεια.

Αλλά αυτή είναι μια πολύ κοντόφθαλμη πολιτική, αφού αυτή η παρθένα περιοχή του καπιταλισμού έχει πια εξαντληθεί: Οποιοσδήποτε μπορούσε να χρεωθεί, έχει χρεωθεί!

Ακόμα και τα εγγόνια σας είναι ήδη χρεωμένα, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Θα πληρώνουν αυτά τα τριάντα χρόνια καταναλωτικού οργίου.

Κι ενώ στην αρχή η παρθένα περιοχή των ανθρώπων που χρεώνονται απέφερε τεράστια κέρδη, βαθμιαία τα κέρδη αυτά λιγόστεψαν και τώρα είναι μηδαμινά, σύμφωνα με το νόμο της φθίνουσας απόδοσης.

Αυτό που γίνεται στην Ελλάδα τώρα είναι ότι η χώρα επενδύει σε φαντάσματα, αυτό ακριβώς είναι οι τράπεζες που δίνουν δάνεια!



- Ερ:. Ποια είναι η διέξοδος, αν, όπως είπατε σε μια ομιλία σας, «έχει το μέλλον Αριστερά»;

Ζ.Μ.: Μού ζητάτε να απαντήσω ένα ερώτημα το οποίο πολύ πιο έξυπνοι άνθρωποι, όπως ο Στίγκλιτς, δυσκολεύονται να απαντήσουν.

Είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν ριζικές λύσεις.

Κι εκείνο που με ανησυχεί, είναι ότι μεταξύ των πολιτικών θεσμών που έχουμε στη διάθεση μας, δεν υπάρχει ούτε ένας που να είναι σε θέση να παράσχει μακροπρόθεσμες λύσεις.

Όλες οι κυβερνήσεις υπόκεινται στους, κατά τον R.D.Laing
[1], διπλούς δεσμούς, που στην περίπτωση των κυβερνήσεων, για να χρησιμοποιήσω μια αναλογία, συνίστανται στις πιέσεις που δέχονται.

Από τη μία για να επανεκλεγούν πρέπει να αφουγκράζονται τα αιτήματα του λαού, εκούσια ή ακούσια, και να υποσχεθούν την ικανοποίησή τους.

Από την άλλη, όλες οι κυβερνήσεις, δεξιές και αριστερές, αδυνατούν να τηρήσουν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις λόγω των χρηματιστηρίων και των τραπεζών.

Για παράδειγμα, όταν η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σαρκοζί συναντήθηκαν μια Παρασκευή να διαβουλευτούν για το μνημόνιο της Ελλάδας, έλαβαν και κοινοποίησαν κάποιες αποφάσεις, και έτρεμαν όλο το σαββατοκύριακο μέχρι να ανοίξουν τα χρηματιστήρια τη Δευτέρα.

Δεν ξέρω αν η άποψη του Laing είναι σωστή ή λάθος ως προς την οικογένεια, αλλά θεωρώ ότι έχω δίκιο όταν υποστηρίζω πως ισχύει στην περίπτωση των κυβερνήσεων.

Ο κόσμος ψηφίζει από απογοήτευση. Εχουμε ολοένα και πιο συχνές εναλλαγές Δεξιάς και Αριστεράς.

Στα πλαίσια της ίδιας κρίσης, ο αριστερός Θαπατέρο ηττήθηκε από τον δεξιό Ραχόι στην Ισπανία, ενώ στη Γαλλία ο δεξιός Σαρκοζί αντικαταστάθηκε από τον σοσιαλιστή Ολάντ.

Αυτό ακριβώς εννοώ με τον όρο διπλοί δεσμοί.

Από τη μία η πίεση του εκλογικού σώματος και από την άλλη το παγκόσμιο κεφάλαιο, χρηματιστήρια, τράπεζες, επενδυτές, που υπερβαίνουν οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Μέχρι και οι ΗΠΑ είναι καταχρεωμένες. Φαντάζεστε να ζητήσουν οι δανειστές της αμερικανικής κυβέρνησης άμεση εξόφληση του χρέους; Η αμερικανική οικονομία θα καταρρεύσει εν ριπεί οφθαλμού.
Σε συνθήκες διπλών δεσμών, τόσο στην ψυχολογία όσο και στην μακροοικονομία, δεν υπάρχει επιτυχής διαφυγή. Πρέπει να αλλάξει το σύστημα εκ βάθρων και αυτό χρειάζεται χρόνο.



- Ερ:. Ναι, χρειάζεται ριζική λύση. Ποιά η γνώμη σας για τα κινήματα στη Νότια Ευρώπη; Εμείς ελπίζουμε πως τα κινήματα βάσης φαίνονται να ενισχύονται ολοένα. Είναι η πρώτη φορά, που στην Ελλάδα παρατηρούνται ομοιότητες με τα μέσα της δεκαετίας του ’70, μετά την πτώση της δικτατορίας. Υπάρχει συσπείρωση των πολιτών και νομίζουμε πως είναι πολύ καλός οιωνός και ελπιδοφόρος.

Ζ.Μ.: Είναι η μόνη ελπίδα.

Στο «Ημερολόγιο μιας κακής χρονιάς» ο Νοτιοαφρικανός συγγραφέας Κούτσι επανεξετάζει τις βασικές αρχές που διέπουν τη σκέψη μας, τα θεμέλια του στοχασμού μας, που θεωρούνται δεδομένα.

Ο αρχαίος ελληνικός όρος είναι «δόξα» και υποδηλώνει τις ιδέες με βάση τις οποίες σκεπτόμαστε, που όμως δεν αμφισβητούμε (ΣτΜ «δοξασία» στα νέα ελληνικά).

Μας διευκολύνουν να κατανοήσουμε τι γίνεται γύρω μας ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε, αλλά δεν υπόκεινται σε έλεγχο. Τις αποδεχόμαστε σιωπηρά. Ο Κούτσι τις θέτει σε αμφισβήτηση.
Και λέει λοιπόν: «Αν θέλουμε πόλεμο, τον έχουμε. Αν επιθυμούμε ειρήνη, μπορούμε να την αποκτήσουμε. Αν αποφασίσουμε πως τα έθνη πρέπει να δρουν σε καθεστώς ανταγωνισμού και όχι φιλικής συνεργασίας, αυτό θα γίνει».
Επομένως, κάθε αλλαγή είναι εφικτή. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης… Στη θέση των ιδιωτικών επιχειρήσεων, μπορούμε να έχουμε συνεταιρισμούς.

Oταν έκανα τη διατριβή μου για υφηγεσία στο LSE, το θέμα μου ήταν η κοινωνιολογική ανάλυση του βρετανικού εργατικού κινήματος.

Πώς από την παρακμή του στο τέλος του 19ου αιώνα εδραιώθηκε και απέκτησε ισχύ τον 20ο.

Δεν έγινε χάρη στις τράπεζες, ούτε χρηματοδοτήθηκε από ιδρύματα.Ενισχύθηκε όμως από το συνεταιρισμό καταναλωτών Ροτσντέιλ, που ήταν ο πρώτος συνεταιρισμός το 19ου αιώνα.Τα μέλη του αποφάσισαν να σταματήσουν να αγοράζουν από τα μαγαζιά, να μην πληρώνουν τους κεφαλαιούχους, αλλά να διανέμουν τα έσοδα του συνεταιρισμού στα μέλη του και στις τοπικές κοινότητες.



Ο Ροτσντέιλ δεν ήταν ο μόνος, υπήρχαν κι άλλοι. Υπήρχαν τα ταμεία αλληλοβοήθειας, που με μια μικρή συνδρομή, τα μέλη σε περίπτωση δυσκολίας μπορούσαν να δανειστούν χρήματα και να μην καταφύγουν στην τράπεζα.

Αυτά τα ταμεία δεν ήταν κερδοσκοπικά.

Επομένως δεν είναι αποκύημα της φαντασίας του Κούτσι, αλλά εφικτό το να γίνουν αλλαγές.  Προΰποθέτουν όμως επανάσταση στο επίπεδο της κουλτούρας και νοοτροπίας.



- Ερ:. Στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν παρόμοιες πρωτοβουλίες των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, που παρακάμπτουν το μεσάζοντα και αγοράζουν από τους παραγωγούς και πωλούν σε τιμές κόστους απευθείας στους καταναλωτές. Μόνο έτσι μπορούν να αντεπεξέλθουν οι πολίτες , των οποίων η αγοραστική δύναμη έχει μειωθεί στο μισό από τις αλλεπάλληλες περικοπές. Πρόκειται για έγκλημα…

Ζ.Μ.: Αν τελικά η αλλαγή νοοτροπίας έχει αρχίσει, είναι μια αργή και μακροπρόθεσμη διαδικασία, που πρέπει να υπερνικήσει ισχυρότατους αντιπάλους.
Ετσι όταν μιλάμε για λύσεις, το μείζον πρόβλημα δεν είναι το να βρούμε το τι είναι αναγκαίο να γίνει.
Σ’ αυτό εύκολα μπορούμε να πετύχουμε σύγκλιση απόψεων.  Το θέμα είναι το ποιός θα το κάνει.


- Ερ:. Μήπως οι αγανακτισμένοι πολίτες;

Ζ.Μ.: Σίγουρα όχι τα πολιτικά κόμματα, οποιασδήποτε απόχρωσης.

Ούτε οι κυβερνήσεις, που δεν ελέγχουν την οικονομία, οι δυνάμεις τις οποίας είναι παγκόσμιες.

Τα κράτη είναι εξ ορισμού υποχρεωμένα να δρουν στα πλαίσια της επικράτειάς τους.

Η οικονομία δεν ασχολείται πλέον με το τοπικό επίπεδο, τη νομοθεσία του τόπου, τις προτιμήσεις ή σύστημα αξιών των κατοίκων του.

Μόλις διαπιστωθεί σύγκρουση, παίρνουν τα laptop, τα i-pad και i-phones και μετακομίζουν σε χώρες σαν το Μπανγκλαντές, όπου βρίσκουν απρόσκοπτη πρόσβαση σε εργατικά χέρια που κοστίζουν 2 δολάρια τη μέρα.

Υπάρχει αυτό που ο Ισπανός κοινωνιολόγος Μανουέλ Καστέλς αποκαλεί «χώρο των ροών» (space of flows).

Εκατομμύρια δολλάρια μεταφέρονται ελεύθερα, με το πάτημα ενός πλήκτρου στον υπολογιστή.

Έτσι λοιπόν, από τη μια μεριά έχουμε την εξουσία που είναι απελευθερωμένη από τον πολιτικό έλεγχο, και από την άλλη έχουμε την πολιτική, που συνεχώς πάσχει από έλλειμα εξουσίας, μια και η εξουσία εξατμίζεται στον χώρο των ροών.


- Ερ:. Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…

Ζ.Μ.: Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη.

Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο.

Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση.

Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.


- Ερ:. Γίνεται στις μέρες μας συχνά λόγος για δίκτυα…

Ζ.Μ.: Ξέρετε, αντιμετωπίζω τον όρο αυτόν με δυσπιστία.  Τα δίκτυα έχουν να κάνουν με την επικοινωνία και η επικοινωνία περικλείει ταυτόχρονα τη δυναμική της σύνδεσης και τη δυναμική της αποσύνδεσης.

Προτιμώ να μιλώ για κοινότητα, γιατί αυτός ο όρος εμπεριέχει την έννοια της δέσμευσης, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των δικτύων.

Σήμερα, μπορεί κανείς να έχει εκατοντάδες φίλους σε ένα online δίκτυο και απλά κάποια στιγμή να σταματήσει να επικοινωνεί με κάποιους, χωρίς να χρειαστεί καν να εξηγήσει γιατί ή να ζητήσει συγγνώμη.



- Ερ:. Στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε ποσοστό περίπου 27% για πρώτη φορά στην ιστορία. Η δέσμευσή του είναι ότι θα σταματήσει την αποπληρωμή του χρέους και τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί.

Ζ.Μ.: Από μια άποψη ήταν ευτυχής συγκυρία που η Αριστερά δε μπόρεσε να γίνει κυβέρνηση.

Μπορώ να φανταστώ τη δυσκολία της θέσης της απέναντι σε πολιτικές που έχουν επιβληθεί, όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά από τις ανώνυμες δυνάμεις της αγοράς.

Όσο ισχυρή θέληση και καλή οργάνωση και να έχουν τα κόμματα, δε νομίζω ότι μπορούν να καταφέρουν κάτι αν δεν αλλάξει το σύστημα.

Όπως ανέφερα, εκείνο που παρατηρείται σήμερα, είναι η αποκοπή της εξουσίας από την πολιτική.

Ως εξουσία αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να κάνει κανείς κάποια πράγματα.

Ως πολιτική αντιλαμβάνομαι την ικανότητα να αποφασίζει κανείς τι πρέπει να γίνει.

Παλιότερα, το ζητούμενο ήταν να επιβάλλει κανείς τη δική του πολιτική ατζέντα.

Ήταν δεδομένο ότι το κράτος θα υλοποιούσε την όποια ατζέντα.

Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Δεν εννοώ ότι το κράτος είναι τελείως ανίσχυρο, αλλά ότι έχει περιορισμένα περιθώρια ελιγμών.

Έτσι, μπορεί π.χ. να αποφασίσει ποιούς θα φορολογήσει περισσότερο, αλλά δεν έχει λόγο στα μεγάλα προβλήματα.

Όλοι οι πολιτικοί θεσμοί που δημιουργήθηκαν μεταπολεμικά, βασίζονταν στην αντίληψη ότι το κράτος είναι ικανό να διαχειριστεί την οικονομία, την άμυνα, όπως και τις πολιτισμικές νόρμες μιας κοινωνίας.

Αλλά τώρα πια η ιδέα της εθνικής κυριαρχίας αποτελεί αυταπάτη, αφού δεν υπάρχει ούτε ένα έθνος που να είναι κυρίαρχο.

Ακόμη και πολύ θαρραλέοι πολιτικοί, όπως ο Λούλα στη Βραζιλία, χρειάζεται να παρακολουθούν τις αντιδράσεις των αγορών όταν υιοθετούν τη μια ή την άλλη πολιτική.

Αντίθετα, κυριαρχούν τα χρηματιστήρια που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παρακολουθούν τις ισοτιμίες των νομισμάτων κι όταν εντοπίσουν μια αδυναμία, να τη διογκώνουν μέχρι να πάρει διαστάσεις τεράστιου προβλήματος, μέσω των ΜΜΕ και της πληροφορικής, ώστε να οδηγήσουν σε πτώση των μετοχών και υποτιμήσεις και να δημιουργήσουν συνθήκες κερδοσκοπίας για το μεγάλο κεφάλαιο.

- Ερ:. Πώς μπορεί να επέλθει η αλλαγή; Πώς είναι δυνατόν το σύστημα της αγοράς να παραμένει τόσο σταθερό σ’ένα περιβάλλον γενικής ρευστότητας, για να χρησιμοποιήσουμε δικούς σας όρους;

Ζ.Μ.: Όπως σάς είπα, δε βλέπω κάποια αρχή ικανή να επιβάλει κάτι διαφορετικό και πιστεύω ότι για να υπάρξει θα περάσουν δεκαετίες, δεν είναι κάτι που θα εμφανιστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Η μόνη ριζική λύση που βλέπω είναι να εδραιωθεί ένας τρόπος ζωής, που θα καταστήσει το υπάρχον σύστημα έκπτωτο.

Δηλαδή, να σταματήσει το σκεπτικό τού να δανείζεται κανείς για την απόκτηση αυτοκινήτου ή σε επίπεδο κρατών, το να καταφεύγουν σε δανεισμό για να μειώσουν τους φόρους για τους πολύ πλούσιους, και να υιοθετηθεί ένας τρόπος ζωής, που θα παρέχει σε κάποιο βαθμό ασφάλεια σε όλους.

Σε τέτοιο περιβάλλον οι κερδοσκόποι δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα.


- Ερ:. Δηλαδή ένας αντικαταναλωτικός τρόπος ζωής.

Ζ.Μ.: Ακριβώς. Το μισό πρόβλημα είναι ο υπερβολικός καταναλωτισμός της σπατάλης, που κυριαρχεί.

Γι’ αυτό και κανένα επίδοξο κόμμα εξουσίας δεν υπόσχεται στους ψηφοφόρους πως θα πατάξει τον καταναλωτισμό.

Δεν μιλάμε φυσικά για λιτότητα, αλλά για αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής, με έμφαση στην ικανοποίηση των αναγκών και όχι την ικανοποίηση των καταναλωτών.

Ο κόσμος τότε δεν θα σπαταλάει χρήματα για την απόκτηση διάφορων gadgets, όπως για παράδειγμα το να αγοράζεις καινούριο κινητό, χωρίς το παλιό να έχει βλάβη…


- Ερ:. Αυτό γίνεται γιατί οι κατασκευαστές των gadgets διασφαλίζουν ότι μόλις εισαχθεί το νέο μοντέλο μιας συσκευής τα παλιότερα θα γίνουν παρωχημένης τεχνολογίας και αυτό ακριβώς τονίζουν όταν τα διαφημίζουν. Τέτοια τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να παγιδεύουν τους καταναλωτές.

Ζ.Μ.: Φυσικά.  Τα διαφημιστικά κόλπα αρχίζουν από τις διαφημίσεις στην παιδική τηλεόραση, όταν π.χ. τα νέα μοντέλα αθλητικών παπουτσιών παρουσιάζονται με τέτοιον τρόπο, που κάνει τα παιδιά να αισθάνονται πως θα γίνουν ρεζίλι στο σχολείο αν εμφανιστούν με παλιότερα.

Μ’αυτόν τον τρόπο ασκούνται πιέσεις από παντού και απαιτείται θάρρος και αντοχή για να αντισταθεί κανείς στον καταναλωτισμό. Κάποιοι το κατορθώνουν και δημιουργούνται μικροί πυρήνες, όπως για παράδειγμα στην Ιταλία υπάρχει το κίνημα «slow food», που έχει εξαπλωθεί σε 160 χώρες.

Ή το «Cittaslow», που αποσκοπεί στην επιβράδυνση του ρυθμού ζωής στα αστικά κέντρα και στη διασφάλιση της ποιότητας ζωής, αντί για την ποιότητα της κατανάλωσης.

Τέτοιες πρωτοβουλίες αποτελούν «νησάκια» σε ένα αρχιπέλαγος.

Από αυτό το σημείο ως τη ριζική αλλαγή νοοτροπίας είναι μακρύς ο δρόμος.

Με παρηγορεί όμως η σκέψη πως κάθε πλειοψηφία στην ιστορία ξεκίνησε ως μειοψηφία κι έτσι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις κινήσεις που αναφέραμε. Δεν έχω δυστυχώς άλλο όραμα να σας προσφέρω.



- Ερ:. Ποιός θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος των διανοούμενων σε αυτήν την προσπάθεια;

Ζ.Μ.: Η διανόηση έχει γίνει κι αυτή ένα προϊόν που πωλείται και αγοράζεται και αυτό ισχύει για όλους, τόσο συντηρητικούς, όσο και προοδευτικούς.

Παλιότερα, ας πούμε στη δεκαετία του ’30, υπήρχαν διανοούμενοι με κάποιο όραμα, κομμουνιστικό ή ακόμη και φασιστικό.

Σήμερα οι διανοούμενοι με όραμα είναι πολύ λίγοι.

Ο Μισέλ Φουκώ έχει πει ότι δεν υπάρχουν πια ολοκληρωμένοι διανοούμενοι: οι πανεπιστημιακοί στηρίζουν τα πανεπιστήμια, οι καλλιτέχνες τα θέατρα, οι γιατροί τα νοσοκομεία, η κάθε κατηγορία τα δικά της επαγγελματικά συμφέροντα.

Λείπουν οι διανοούμενοι που θα στοχαστούν με πλαίσιο αναφοράς την ανθρωπότητα ολόκληρη.


- Ερ:. Αυτή η απουσία έχει να κάνει με τη σχετικοποίηση και την εμπορευματοποίηση της γνώσης;

Ζ.Μ.: Οι διαδικασίες της εμπορευματοποίησης, της απορρύθμισης, του ατομισμού χαρακτηρίζουν όλες τις πλευρές της σύγχρονης κοινωνίας.

Έτσι δεν υπάρχουν πια «κέντρα βάρους», σημεία συνεύρεσης, και «εργοστάσια αλληλεγγύης».

Όλα είναι σκόρπια, ρευστά.

Συνεργαζόμαστε στιγμιαία για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος και στη συνέχεια μεταπηδάμε σε κάτι άλλο, όταν βαρεθούμε, και όχι όταν το πρόβλημα έχει επιλυθεί.

Δεν υπάρχει αγκυροβόλι.

Αν λοιπόν, όπως περιγράφετε και στα βιβλία σας, ζούμε πια σε ένα μεταμοντέρνο, ρευστό κόσμο, μια ρευστή μετανεωτερικότητα, ποιά θα είναι η διάδοχη κατάσταση;

Χρησιμοποιώ, όπως ίσως ξέρετε, τον όρο interregnum, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Τίτο Λίβιο για να περιγράψει την κατάσταση στη Ρώμη μετά το θάνατο του Ρωμύλου, που βασίλεψε για 37 χρόνια, όσο ήταν τότε ο μέσος όρος ζωής.

Μετά το θάνατό του, ελάχιστοι Ρωμαίοι θυμούνταν τη Ρώμη πριν το Ρωμύλο.

Οπότε επικρατούσε μια κατάσταση τραγικής αβεβαιότητας και έλλειψης προσανατολισμού, μέχρι να βρεθεί βασιλιάς.

Ο Γκράμσι δανείστηκε τον όρο και τον προσάρμοσε για να περιγράψει μια κατάσταση όπου οι παλιές πρακτικές δεν είναι πια αποτελεσματικές, ενώ νέοι τρόποι δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψουμε ποιοί θα είναι αυτοί οι τρόποι. Ίσως σε άλλα σημεία της υδρογείου να έχουν ήδη βρεθεί και να μην το γνωρίζουμε.

Αυτό το μαθαίνουμε πάντα εκ των υστέρων.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα, ούτε ένα από τα γεγονότα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας δεν είχε προβλεφθεί.

Όλα αποτέλεσαν εκπλήξεις και ο κόσμος δεν μπορούσε να πιστέψει πως συνέβαιναν.

Όταν μελετούσα την ιστορία του εργατικού κινήματος στη Βρετανία και έκανα έρευνα στα αρχεία της Guardian στο Μάντσεστερ, διαπίστωσα πως ούτε μια φορά μέχρι το 1870 δεν είχε γίνει αναφορά στην βιομηχανική επανάσταση, ούτε στην κοιτίδα της, το Μάντσεστερ.

Ο κόσμος δεν είχε αντιληφθεί πως ζούσε τη βιομηχανική επανάσταση.

Επομένως, αν τώρα ζούμε μια μετα-ρευστή επανάσταση, μόνο τα παιδιά σας θα τη συνειδητοποιήσουν.


Ερ:. Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Ζ.Μ.: Ο συμπατριώτης σας Κορνήλιος Καστοριάδης, όταν λόγω των ριζοσπαστικών του θέσεων ερωτήθηκε αν στόχος του ήταν να αλλάξει τον κόσμο, απάντησε 

«Ούτε κατά διάνοια. Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μου να αλλάξω τον κόσμο. Αυτό που επιθυμώ είναι να αλλάξει η ανθρωπότητα από μόνη της, όπως έκανε τόσες φορές στο παρελθόν».

Αυτή είναι οπτική αισιόδοξου ανθρώπου.


- Ερ:. Την προσυπογράφετε σε τελική ανάλυση;

Ζ.Μ.: Δεν θα προλάβω να το δω, γιατί είναι μακροπρόθεσμο.

Όμως ελπίζω ο 21ος αιώνας να είναι αφιερωμένος στην επανασύνδεση εξουσίας και πολιτικής, μέσα από συλλογική δράση και κοινούς στόχους.

Η διάκριση μεταξύ αισιόδοξης και απαισιόδοξης στάσης κατά τη γνώμη μου είναι λογικά εσφαλμένη, αφού δεν εξαντλεί όλες τις πιθανότητες.

Ποιός είναι ο αισιόδοξος; Όποιος πιστεύει πως ο κόσμος ως έχει εδώ και τώρα, είναι ο καλύτερος δυνατός.

Ποιός είναι ο απαισιόδοξος; Αυτός που σκέφτεται πως ίσως ο αισιόδοξος να έχει δίκιο.

Υπάρχει και ο Καστοριάδης μεταξύ των δύο θέσεων, που λέει πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και έλπιζε πως κάποτε θα πραγματοποιηθεί.

Όσον αφορά στο απώτερο μέλλον, η άποψη του είναι σωστή, όχι όμως όσον αφορά στο άμεσο μέλλον.

Όσο για μένα, είμαι βραχυπρόθεσμα απαισιόδοξος και μακροπρόθεσμα αισιόδοξος.

Δεν βλέπω ριζοσπαστικές αλλαγές σύντομα, αλλά είμαι σίγουρος, πως είναι στο πρόγραμμα.
 



* [1] Ο ψυχίατρος R.D. Laing, ορίζει ως «διπλούς δεσμούς», τα διαφορετικά αντιφατικά μηνύματα στα οποία είναι εκτεθειμένα τα μέλη της οικογένειας λόγω της ταυτόχρονης επιρροής της κοινωνίας και της οικογένειας και την ανάγκη να απαντήσουν σε πολύ συχνά παράλογες προκλήσεις για να μην τιμωρηθούν.     Πηγή: eyedoll.gr

__________________________________________________________



* Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν είναι Ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στα Πανεπιστήμια του Λιντς και της Βαρσοβίας και ένας από τους σημαντικότερους μελετητές της μετανεωτερικής κατάστασης. 

Στα ελληνικά κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Ο πολιτισμός ως πράξη(1994) και Η μετανεωτερικότητα και τα δεινά της (2002).




  ΕΛΕΓΧΟΣ