Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

1503, Ξεπλύντε, στεγνώστε, τελειώσατε, μα... και μας τελειώσατε




Τέταρτο ταξίδι σ' Αμερική του Γενουάτη,
                          [του θαλασσοπόρου εξερευνητή,
και κάθε κάβο, κάθε ακτή,
                                   [κάθε ακρωτήριο κάθε νησί,
που ανακαλύπτει, με κάποιο όνομα
                                            [Ισπανικό  το ονομάζει,
το καμαρώνει και πολύ περήφανος
                          [απ' τη γαλέρα του το κάνει χάζι....

Εβρήκε φέτος τα Κέυμαν,
                          [τα πολυσυζητημένα τα νησιά,
αυτά που τώρα της γης οι πλούσιοι
                            [κρύβουν τα "άπλυτα" λεφτά...

Τορτούγκας, τα χελωνόνησα αυτά βαπτίζει,
ενώ το πλήρωμα πάει στους ντόπιους,
                                              [και τους ξαφρίζει,
ανάποδα, θάλεγε κάποιος, πως τους γυρίζει,
μπας και χρυσάφι.....  πέσει κάτω από αυτούς,
να το φορτώσουνε για τους αφέντες,
                                  [τους βασιλιάδες Ισπανούς,
χωρίς να παραλείψουν βέβαια
       [να ενθυλακώσουν το κατιτίς για εαυτούς.

Το τέταρτο αυτό ταξίδι στο Νέο Κόσμο,
ήτανε και το στερνό του, 

                [το τελευταίο για τον Κολόμβο.

Σε αυτό αναζήτησε μάταια πέρασμα
                                                 [να πάει πιο δυτικά,
"... η γη μας, έλεγε, πάει ακόμα,
                                            [πολύ πολύ πιο μακριά",
μα η τύχη καθόλου ετούτη τη φορά,
                                 [τον όντως τυχερό δεν ευνοεί,
"τα μούτρα τού γυρίζει" και ποτέ δεν έμαθε
                                               [πως την Δυτική ακτή,
πλησίασε όσο κανένας άλλος
                                           [θα έλεγες μιά αναπνοή,
σαράντα ναυτικά μίλια μόνο,
                                     [μπορεί και παρακάτω κάτι,
και πως ο Μεγάλος Άγνωστος
στα μέρη εκείνα,
                           [ο Ειρηνικός, του έκλεισε το μάτι.....

Στα δέκα χρόνια που είχανε πλέον περάσει
απ' όταν με τη Σάντα Μαρία,
                                        [είχανε πρωτοφτάσει,
το απαραίτητο, το ανθρωποφάγο,
                                [το κλασσικό κατεστημένο
ήτανε ήδη στις αποικίες
               [στρογγυλο-καθισμένο-εδραιωμένο
και όπως συχνά συμβαίνει στη ζωή,
                       [οι κονκισταδόρες τυχοδιώκτες,
επειδή ο ναύαρχος τους χάλαγε τη σούπα
                    [γίνανε φυσικά δικοί του διώκτες,
φοβούμενοι πως στην Ισπανία, 
                             [ο θαλασσοπόρος σαν επιστρέψει,
στην Ισαβέλλα της Αραγονίας,
                        [τις λαμογιές τους θα ρουφιανέψει !

Αλλά και οι εξώλεις και προώλεις άνδρες,
                          [που στις γαλέρες είχε για πλήρωμά του,
με χαρά και ανακούφιση
                                   [την κεφαλή θα 'κόβαν τη δικιά του,

γιατί ο καπετάνιος κείνη την εποχή

                                      [αλύπητα έπρεπε να τους πατήσει,
την αναγκαία πειθαρχία μες το καράβι

                                                           [αν ήθελε να κρατήσει..


Για να πάρουνε οι στεριανοί μία ιδέα, για το πόσο "τυχεροί"
             [είναι οι ναυτικοί, που όπως λεν, "βλέπουν και ξένα μέρη",
ένα απόσπασμα απ' το βιβλίο του Κ. Σιμόπουλου,
     [Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα, εμμέτρως έχω μεταφέρει,
και που περιγράφει ο συγγραφέας
                                  [σε κείνους τους αιώνες το τι κουπί τραβάγαν,
μέσα στα κάτεργα οι θαλασσο-δαρμενο-κολασμένοι,  
                                                    [και τι ζωή "χαρισάμενη" περνάγαν:

             "Αν έπεφτες σε πειρατές αιχμάλωτος,
                         [είτε Αλγερινοί ήταν αυτοί, Αιγύπτιοι ή Τούρκοι,
              λίγο πολύ, μέχρι να τα τινάξεις, το ίδιο περνούσες λούκι,       
              κι ας δούμε του Γάλλου αιχμαλώτου J. M. de Bergerac, 
                           [ο οποίος δραπέτευσε, μία λεπτομερή περιγραφή,
              που την τρίχα των καναπε-καθισμένων,
                                                                             [θα κάνει να σηκωθεί !
                          
  
            "Σκεφτείτε ανθρώπους καθιστούς δεμένους ανά έξη,
                   [με τόνα πόδι κάτω και τ' άλλο στον πάγκο τον μπροστινό,
            με χέρια τεντωμένα τραβώντας ολόγυμνοι,
                                                      [ένα ασήκωτο κουπί με τρόπο ρυθμικό,
            κατακαμένοι  από τον ήλιο,
                                          [με το μαστίγιο την πλάτη τους να χαρακώνει,
             και μ' ένα καπετάνιο να διπλασιάζει τις βουρδουλιές,
                                       [όταν το σκάφος από ταχύτητα κάπως κωλώνει,
             κι αυτό αρκετές φορές για είκοσι συνέχεια ώρες,
                    [ενώ περνούσε και κάποιος στο στόμα να τους παραχώνει
             ένα ξεροκόμματο που το βουτάγαν προηγουμένως σε κρασί,
             να ψευτοανακτήσουνε δυνάμεις,
                           [σαν βλέπανε πως οι σκλάβοι"τάφτυναν" απ' αντοχή.

            Όποιος, ρετάλι πια, ξεπατωμένος,
                                                   [άφηνε, μην αντέχοντας άλλο, το κουπί,
             τον μαστιγώνανε μέχρι θανάτου,
                              [και τον πετούσαν στη θάλασσα από την κουπαστή.

             Τώρα τι τράβαγαν οι ναυτικοί στου Κολόμβου τα ιστιοφόρα,
                                        [πληροφορίες συγκεχυμένες βρήκα εδώ και κει,
              κάποιοι ισχυρίζονται με επιμονή, πως ήταν κατάδικοι
                                          [και τους εφέρανε σούρνοντας από τη φυλακή,
              άλλος, πως σαμποτάρανε τον Κολόμβο που ήταν Γενουάτης,
                                                                                 [ενώ αυτοί 'τανε Ισπανοί..."

Πάντως κατά τη γνώμη μου η περιγραφή
                   [του Καζαντζάκη* μου μοιάζει η πιο αληθινή,              *Βιβλίο Χρυσό Μήλο
ότι δηλαδή κάτω στο αμπάρι βρισκόντουσαν,
                                  [αλυσοδεμένοι εξεγερμένοι ναυτικοί.


Δεκάδες τόπους ανακάλυψε

                                    [ο Κολόμβος στο πέρασμά του,
μα στην εξωτική σημερα και άγριότοπο τότε,

                       [την Τζαμάικα βρήκε τον μαστορά του..

Θες από της Καραϊβικής τον παλαβό,
                                           [πούρχεται απρόσμενα αέρα,
θες σε υφαλο-σκοπελο-κοραλλιογενή,

                                                     [ύπουλη, νάκατσε ξέρα,
για ένα χρόνο πάντως........
                                    [ήτανε ξέμπαρκος ναυαγός...

Κάποτε καταφέρνει να γυρίσει,

        [πίσω στην Ισπανία, άρρωστος και φτωχός.

Aυτός που μεγάλωσε τη Γη,
                    [απαξιωμένος είν΄πια και "μοναχός"...

Κάπου εκεί τους άφησε χρόνους 
                                     [και η βασίλισσα Ισαβέλλα,
που όσο νάναι απ' την αρχή
                                       [την είχε μέσο την κοπέλα...
αν το θυμάσαι, αυτή
τον εμπιστεύτηκε                       
                       [και τούδωσε την πρώτη καραβέλα.

Σε λίγο όμως κι αυτός, ο Δον Κιχώτης των θαλασσών*               *κατά τον Καζαντζάκη
                                        [στον άλλο κόσμο την ακολουθεί,
όπου εκεί πια....πέντε αιώνες αργότερα,
                                  [με απογοήτευση θα πληροφορηθεί,
ότι στα Τορτούγκας, στα Κέυμαν νησιά,

                                [που είχε ανακαλύψει κι εξερευνήσει,
μέσα στις τράπεζές, πολλά λεφτά,
                               [λεφτά με το τσουβάλι είχανε κρύψει
και Έλληνες, που δεν θα τους έλεγες πατριώτες,

                                                       [Έλληνες λαμογιάρηδες,
που καταληστέψαν και κατακλέψαν την πατρίδα,
                                                    [οι προδοτο-βρομιάρηδες...



_______________________________________






Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ
______________________________________________________________________________

* Ο "Έλεγχος... στην ιστορία" είναι το 1ο μέρος της τριλογίας ''ιστορίες & υστερίες της Ιστορίας'', και αναφέρεται στα χρόνια 1454 - 1821. Συνεργάστηκαν οι Π. Β. Ματαράγκας και Κ. Γ. Ραπακούλια
 

_______________________________________________________





 


*Το τέταρτο και τελευταίο ταξίδι του Κολόμβου στο Νέο Κόσμο πραγματοποιήθηκε μεταξύ Μαΐου 1502 και Σεπτεμβρίου 1504 και ήταν γεμάτο από οδυνηρές γι’ αυτόν περιπέτειες. Στη διάρκειά του εξερεύνησε τις ανατολικές ακτές της κεντρικής Αμερικής και τα νησιά της περιοχής, αναζητώντας θαλάσσιο πέρασμα προς τα δυτικά, και παράλληλα αντιμετώπισε την έκδηλη εχθρότητα των Ισπανών αξιωματούχων των αποικιών και τη δυσαρέσκεια των πληρωμάτων του.
Το 1503 εξερευνώντας στην κεντρική Αμερική την περιοχή του Παναμά έφτασε σε απόσταση μόλις 70 χιλιομέτρων από τα παράλια του Ειρηνικού ωκεανού. Αν κατόρθωνε να περάσει στα δυτικά και να φτάσει στον Ειρηνικό ωκεανό θα διαπίστωνε ότι οι χώρες που ανακάλυψε δεν ήταν τμήματα της Ασίας αλλά ανήκαν σε μια μεγάλη και άγνωστη ως τότε ήπειρο που χωρίζει τον Ατλαντικό από τον Ειρηνικό ωκεανό. Τον Ιούνιο του 1503, ο Κολόμβος ναυάγησε στην Τζαμάικα και ύστερα από περιπετειώδη διαβίωση εκεί για ένα περίπου χρόνο πήρε το δρόμο της επιστροφής. Έφτασε στην Ισπανία άρρωστος και εξαντλημένος στις 7 Σεπτεμβρίου 1504, όπου τον υποδέχτηκαν ψυχρότατα. Λίγο καιρό αργότερα πέθανε και η βασίλισσα Ισαβέλλα , γεγονός που τον στέρησε από την βασιλική εύνοια.





* Ο Καζαντζάκης και ο
Δον Κιχώτης των θαλασσών, Στο πρώτο του ταξίδι στην Ισπανία (1926), ο Καζαντζάκης επισκέπτεται τον τάφο του Κολόμβου στη Σεβίλη, συγκινημένος από τη μορφή αυτού του «Δον Κιχώτη των θαλασσών». 
Αργότερα, το 1941, γράφει για βιοποριστικούς λόγους μια μυθιστορη-ματική βιογραφία για τον θαλασσοπόρο, την οποία δημοσιεύει ανωνύμως στην εφημερίδα Καθημερινή. Με την τραγωδία καταπιάνεται το 1949 στην Αντίμπ και την τιτλοφορεί αρχικώς "Το χρυσό μήλο" και την ξαναδουλεύει, σύμφωνα με τις υποδείξεις του Πρεβελάκη, το 1954.














Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου