Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

1499, Δεν θάτανε το "ξανθο-γένος" που περιμέναμε...





Η
σκοτεινότερη περίοδος
                                    [της Ελληνικής ιστορίας
ήταν τα τετρακόσια χρόνια
                                           [της Τουρκοκρατίας.....

Οι Σπαρτιάτες, οι πρώτοι,
                              [οι υπερήφανοι, οι μεγάλοι,
να σκύβουνε πλέον δουλικά
                                     [στον κάθε Αγά κεφάλι
όταν περνούσε δίπλα τους.....
                                                 ...ναι τέτοιο χάλι
.....κι οι Αθηναίοι, οι απόγονοι του Περικλή,
να ραβδίζονται με την απόφαση κάθε Καδή*                               *Τούρκος δικαστής


Άλλοτε αποκαλούσαμε
                          [βάρβαρους τους αλλοεθνείς,
μα τώρα, σε "κάποιο όποιο" γένος ξανθό,
                                                  [ελπίζαμε εμείς.
             
Οι Τούρκοι ασύδοτοι άρπαζαν τα πάντα,
                             [μέχρι αγόρια και κορίτσια.......
Τ' αγόρια να τα κάνουν Γενίτσαρους,
                              [αφού τα Τουρκοποιήσουν
ώστε μελλοντικά τους πατεράδες τους
                                                 [να πολεμήσουν,
ενώ σε χαρέμια, οδηγούνταν τα κορίτσια,
των Οθωμανών να ικανοποιούν τα βίτσια.....

Τους περήφανους ηγεμόνες των ηγεμόνων,
                   [τους αυτοκράτορες της βασιλεύουσας ωρέ,
διαδέχτηκαν οι προσκυνημένοι του Φαναριού..... ουαί.*                      *αλλοίμονο

Τα περασμένα ο κάθε Έλληνας
                                            [απελπισμένος τα θυμάται,
μα ξάφνου φέτος στον αέρα κάποια ελπίδα
                                                               [σα να πλανάται...

Κάτι σπουδαίο γίνεται, κάτι νέο
,
                       [σκάει στον ορίζοντα ετούτη τη χρονιά,
46 χρόνια μετά την Άλωση,
                            [το χίλια τετρακόσια ενενήντα εννιά....

Της Ευρώπης οι βασιλο-ηγεμόνες
                                             [οι Δυτικοί Χριστιανοί,
και επικεφαλής τους βέβαια
                                [του Άγιου Μάρκου οι Ενετοί,
αποφασίσαν φέτος με τους Τούρκους να τα βάνουν,
Ελληνικές καρδιές σκιρτήσαν,
                         [κι απ' τη χαρά τους λες πως σπάνουν....

Αρχίζει έτσι ο δεύτερος πόλεμος ο Ενετοτουρκικός,
και στο ακρωτήριο Αράξου,
                                  [στο κάβο-Πάπα γίνεται χαμός,
καθώς συγκρούονται οι δυό πανίσχυροι οι στόλοι,
και την αναπνοή τους οι Έλληνες
                                [και οι Ευρωπαίοι βαστάνε όλοι...

Κονταροχτυπιούνται της εποχής τους οι δύο ισχυροί
                          [οι Μουσουλμάνοι Οσμανλήδες-Οθωμανοί,
με τον έμπειρο Κουρσάρο Μπαράκ για εμπροσθοφυλακή,
κι οι Χριστιανοί της Δύσης οι Ενετοί,

  [με τον Λοδεράνο για ηγέτη, του Τούρκου να του τη βγει....

Φλεγόμενα σε λίγο των επικεφαλής
                                                               [τα πλοία και τα δυό,
αύτανδρα και πολεμώντας μέχρις εσχάτων
                                             [πήραν το δρόμο για τον βυθό.

Ο τούρκικος στόλος,
                      [υπό τή διοίκηση του καπουδάν Δαούδ πασά,
στους αρχιναύαρχο Γριμάνη*και στους Ενετούς
                                                                          [ρίχνει στ' αυτιά,                                *Grimani
κι ο "Κλέψας του Κλέψαντος" σε πλήρη εφαρμογή,
καθώς εδάφη του Βυζαντίου
    [που απ' τους Σταυροφόρους είχαν κατακτηθεί,
τα παίρνει για πάρτη της τώρα
                                  [η αυτοκρατορία η Οθωμανική......

Δεν θάτανε φαίνεται το "ξανθο-γένος"
                                               [εκείνο που περιμέναμε,
και άλλα τριακόσια τριάντα χρόνια θα αναμέναμε,
νάρθει μια τρόικα με πλοία και κανόνια,
                            [αποτελούμενη από τρεις, μάλλον ξανθούς,
να κάψουνε στον κόλπο του Ναυαρίνου,
      [τους βάρβαρους, υπερόπτες, κατακτητές Οθωμανούς...



Εκείνου του καιρού η τρόικα (καλά εντάξει.... οι Θεσμοί)
                       [αντίθετα με την σημερινή, ήταν σε όλους μας συμπαθής,
δεν έμοιαζε με της Καρπαθοδρακουλιάρου και του Πολτομψενίδη,
     [της στέρησης και των συντάξεων πείνας, της τρόικας της μισητής.

Τι έγινε τότε (για να επανέλθω) στις οκτώ Οκτωβρίου 1827
                                                               [σε όλους εμάς είναι γνωστό
μα μια και τόφερε η κουβέντα
                                [σε κάποιες λεπτομέρειες θα ήθελα να σταθώ.

Το 1826 με το πρωτόκολο της Αγίας Πετρούπολης
                                  [οι Βρεττανοί κι οι Ρώσοι επιτέλους αποφασίσαν,
και με το μισο-καλό με το-μισο-άγριο,
                 [αυτονομία να δοθεί σε μας, από τους Τούρκους εζητήσαν.

Οι Οθωμανοί δια στόματος Σουλτάνου,
                      [τσαμπουκαλίδικα και απαξιωτικά τους απαντήσαν,
το πρωτόκολλο "άχρηστο κομμάτι χαρτί" ονόμασαν,
                                      [και στα μούτρα του Πρεσβευτή το τρίψαν.

Η άρνηση αυτή οδήγησε στη σωτήρια για μας
                                                                  [Συνθήκη του Λονδίνου,
και στην αποστολή του τριεθνούς Χριστιανικού στόλου,

                                                                            [προ του κινδύνου,
ο Σουλτάνος που παρά την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων,
                                                   [την γη τους κόντευε να ξαναρπάξει...
                                                                                 
Εκείνος ο στόλος έμελλε μία και για πάντα
                                   [τον τσαμπουκά των Τούρκων να τον σπάσει,
και ο εξ Αιγύπτου Ιμπραήμ, ο κολλητός των Τούρκων,
                                                                  [στ' αυγά του πια να κάτσει,
αφού μας είχε ήδη παντού, στο Μεσσολόγγι
                                                  [και στη Πελοπόνησο κατατσακίσει,
και κείνη την στιγμή με τον μεγαλύτερο στόλο του
                                        [μες τη Μεσόγειο, στη Πύλο ειχε ποδίσει.

Η τύχη μας όμως κρυβόταν σε μία λεπτομέρεια,
            [ο αρχηγός του στολου Κόδριγκτον τον Κάνιγκ είχε συναντήσει,
τον Στράτφορντ Κάνιγκ, τον Άγγλο πρευσβευτή στη Πόλη
                                                                     [που για το θέμα τάχανε μιλήσει,
και είχε δώσει στον Κόδριγκτον την δική του ερμηνεία

                    [για του Λονδίνου την Συνθήκη, λέγοντας να τους τσακίσει
τους Τουρκο-αιγύπτιους, αν δεν εισακουσθεί ο  λόγος του,
                                     [να μεταχειριστείτε, είπε επί λεξει, τα πυροβόλα",
κι αυτή η φράση ήτανε η αιτία για τη ναυμαχία,
                                                          [και τ' ακολουθήσαντα γεγονότα όλα....

________________________________________







Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ
______________________________________________________________________________

* Ο "Έλεγχος... στην ιστορία" είναι το 1ο μέρος της τριλογίας ''ιστορίες & υστερίες της Ιστορίας'', και αναφέρεται στα χρόνια 1454 - 1821. Συνεργάστηκαν οι Π. Β. Ματαράγκας και Κ. Γ. Ραπακούλια
 



Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

1498, Ο ποπολάρος και η σουπεργούμαν



Η Κατερίνα Σφόρτσα, η ασυμβίβαστη, άφησε πίσω τον θρύλο
μίας ατρόμητης και ικανής γυναίκας που δεν δίστασε να ζήσει
την ζωή της με τους δικούς της όρους, ακριβώς όπως έκαναν  
και οι περισσότερες γυναίκες της οικογένειας Σφόρτσα.           


Πέθανε φέτος ο Τζοβάνι των Μεδίκων*                                     *Giovanni de' Medici
                                       [ο επονομαζόμενος Ποπολάρος,
και συνήθως λέμε, για να ζήσει η φουκαριάρα η χήρα,
                                           [θα πρέπει να βρει το θάρρος...

Όμως στην προκειμένη περίπτωση,
                                                    [το αντίθετο εντελώς συμβαίνει,
θάρρος πρέπει να βρούνε οι εχθροί της,
       [γιατί το σπαθί της... η Αικατερίνη Σφόρτσα όταν κραδαίνει,
ο αντίπαλός της.... ελάχιστες έχει πιθανότητες
                                                                  [για να επιζήσει,
και το συνηθέστερο σαν τη δει, είναι "να κόψει λάσπη",
       [ή "να την κάνει με μικρά βηματάκια", ή "να λακίσει",
καθώς ξέρουνε όλοι πολύ καλά
                                      [το πόσους έχει πετσοκόψει,
και την τρέμουν άπαντες,
           [την γνωρίζουνε κυριολεκτικά από την κόψη !!

Η ζωή του Τζοβάνι και της Αικατερίνης,
                                                     [χωρίς καμία υπερβολή,
θα μπορούσε να γίνει μία Χολιγουντιανή υπερπαραγωγή,
σήριαλ διαρκείας..........δεν ξέρεις από που να αρχίσεις,
                       [και που να τελειώσεις.... τι να πρωτοπεί κανείς,
καταμπερδεύτηκα βέβαια και με το σόι των Μεδίκων
                                                                 [για νάμαι ειλικρινής,
τους Μέδικους, την ξακουστή,
                               [την πάμπλουτη οικογένεια στη Φλωρεντία,
που κυριάρχησε στην οικονομία και την πολιτική της πόλης,
                          [με καθοριστικό ρόλο στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Ένας από αυτούς ήτανε και ο Τζοβάνι ο ποπολάρος
                                               [γιος του Πιερφραντσέσκο των Μεδίκων,
ο οποίος κέρδισε το προσωνύμιο il popolano (λαοφιλής),
     [καθώς θεώρησε τους συγγενείς του, φαμίλια τυράννων και αδίκων,
και υποστήριξε τον μεταρρυθμιστή Σαβοναρόλα,
                                      [επαναστάτη που σε λίγο τον έκαψαν στην πυρά,

Τώρα το πως τη γλύτωσε ο Τζοβάνι απ' τους ιεροεξεταστές,
       [άγνωστο..... δεν αναφέρεται σε βιβλία και ούτε στης εποχής χαρτιά.

Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι μορφώθηκε από ουμανιστές,
    [όπως ο Πολιτσιάνο και ο Φιτσίνο και ήταν κατά της ευγενο-λαθροχειρίας"

Όμως οι περιπέτειες του Τζοβάνι, όπως θα λέγαμε στην αργκο-γλώσσα,
                                                [ήταν απλως οδοντόκρεμες μπρος της συμβίας.
της Κατερίνας, της κόρης του αδίστακτου Γκαλεάτσο Σφόρτσα
                                                [που από μικρή κοντά του είχε εκπαιδευτεί
να χειρίζεται τα όπλα καλύτερα απ' τους άντρες,
            [και να γίνει άφταστη στην στρατιωτική και πολιτική στρατηγική.

Πολύ σύντομα, εφαρμόζοντας όσα έμαθε από τον πατέρα της,
                         [αλλά και όσα  παρατηρώντας της Ρώμης την πολιτική σκηνή,
απέκτησε μεγάλη φήμη λόγω της της δεξιότητας σε όλα,
   [είχε καταφέρει στα 21 της χρόνια να γίνει η διάσημη «Κόμισσα του Φορλί»

Ο σύγχρονός της Πιερ Ντεζιντέριο Παζολίνι έγραψε για εκείνη,
                   [«Σοφή, γενναία, με λευκή επιδερμίδα, όμορφη, λιγομίλητη ψηλή,
έσπερνε τον φόβο στους στρατιώτες και τους ιππείς γιατί,
                                  [όταν κρατούσε όπλο στο χέρι, ήταν αδίστακτη, τρομερή»

Όταν απαγωγείς έβαλαν το σπαθί στον λαιμό της Κατερίνας
                                                                    [δεν φοβήθηκε αλλά είπε μόνο:
«Κάνε ό,τι θέλεις, αλλά μην προσπαθείς να με φοβίσεις
          [γιατί εγώ είμαι η κόρη εκείνου που δεν είχε φόβο, Capisci? Buono ?»

Όταν απαγωγείς δήλωσαν ότι θα εκτελούσαν τα παιδιά της που 'χαν ομήρους
                                                                        [εαν το κάστρο της δεν παραδώσει,
είπε σκοτώστε τα, σήκωσε τη φούστα της κι είπε μ' "αυτό" θα κάνω άλλα
                                                                [ενώ εχθροί και φίλοι είχανε κοκαλώσει !

Αυτή την σοκαριστική απάντησή της κατέγραψε Νικολό Μακιαβέλι,
                                                      [στο πασίγνωστο "ο Θρύλος του Κάστρου"
και έφερνε την Αικατερίνη Σφόρτσα παράδειγμα πολιτικής ευστροφίας,
                                                                         [και σ' άλλα απ' τα γραπτά του.

Κάποτε ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ εξοργίστηκε με την άρνησή της
                     [να παντρέψει το γιο της με την κόρη του, Λουκρητία Βοργία,
και επιθυμώντας τις κτήσεις της την κήρυξε έκπτωτη από αυτές,
                         προσφέροντάς τες ως φέουδα στο γιο του, Καίσαρα Βοργία.

Αυτός επιτέθηκε, λεηλάτησε τα εδάφη της και πολιόρκησε το κάστρο της,
                                                [αλλά η Κατερίνα δεν έδειχνε ότι εγκαταλείπει,
και σε σειρά συμβιβαστικών προτάσεων,
                    [απαντούσε στο γιο του Πάπα "άσε καλύτερα...ή "να μου λείπει"

Ο Καίσαρας Βοργίας φώναξε στην Κατερίνα που στεκόταν στις επάλξεις:
                       Παραδόσου, Μαντόνα!» αλλιώς θε να τους δεις όλους νεκρούς
Εκείνη όμως του απάντησε "Κύριε Δούκα, η Τύχη ευνοεί τους γενναίους
                                                                          [και εγκαταλείπει τους δειλούς"

Τότε με λύσσα όρμησε κατά του κάστρου και ήταν τέτοια η αντίσταση της
                                              [που της χάρισε το προσωνύμιο "Η Τίγρη του Φορλί".

Το κάστρο έπεσε.... και για 36 ώρες ο στρατός του Βοργία                            
                                 [λεηλατούσε και βασάνιζε φριχτά τους νικημένους μέσα εκεί.

Ο ίδιος ο Καίσαρας Βοργίας, για να ταπεινώσει την Κατερίνα την βίασε
                                                                  [και μάλιστα μετά είπε σαρκαστικά
ότι «η Κόμισσα του Φορλί υπερασπίσθηκε την αρετή της λίγο,
                                                                             [ενώ το κάστρο της σθεναρά....




Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ
______________________________________________________________________________

* Ο "Έλεγχος... στην ιστορία" είναι το 1ο μέρος της τριλογίας ''ιστορίες & υστερίες της Ιστορίας'', και αναφέρεται στα χρόνια 1454 - 1821. Συνεργάστηκαν οι Π. Β. Ματαράγκας και Κ. Γ. Ραπακούλια
 

  

            Σημειώσεις:

*Αικατερίνη Σφόρτσα : Τελικά έζησε τα τελευταία της χρόνια στην Φλωρεντία με τα παιδιά της και τα εγγόνια της. Με το θάνατο του πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄ , αποπειράθηκε να ανακαταλάβει τις κτήσεις της, αλλά συνάντησε την εχθρότητα του κουνιάδου της, Λαυρέντιου των Μεδίκων (αδελφού του τρίτου της συζύγου, Τζιοβάνι), που ήθελε την κηδεμονία του γιου της, Τζιοβάνι ντάλε Μπάντε Νέρε. Παρά το γεγονός ότι είχε αναγκαστεί να απομακρυνθεί από την ενεργή πολιτική δράση, η Κατερίνα Σφόρτσα δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για να επανακτήσει τον τίτλο της και την περιουσία της στο Φορλί και την Ίμολα.

Τελικά η Κατερίνα Σφόρτσα πέθανε αφήνοντας πίσω της τον θρύλο μίας ατρόμητης και ικανής γυναίκας που δεν δίστασε να ζήσει την ζωή της με τους δικούς της όρους, ακριβώς όπως έκαναν
και οι περισσότερες γυναίκες της οικογένειας Σφόρτσα.





Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

1497, Από τη Χορασμία στη Βιέννη



Τ
ους σφαγιασθέντες Μάρτυρες του Οτράντο
                                    [αγιοποίησε ο Πάπας Φραγκίσκος Α΄ στις 12 Μαΐου 2013.....

Στο Οτράντο.... πόλη ιδρυθείσα από αρχαίους Κρήτες με το όνομα Υδρούς,
                    [έγινε (μετά την Άλωση) η πρώτη οθωμανική επίθεση στην Ιταλία
με 18.000 πεζικό και 700 ιππείς που έφερε ένας τεράστιος στόλος,
                                                    [από 128 και περισσότερα ίσως, τούρκικα πλοία.

Δώδεκα χιλιάδες κάτοικοι εσφάγησαν
                                               [και πέντε χιλιάδες πουλήθηκαν για σκλάβοι......


Οι Τούρκοι σχεδίαζαν να κατακτήσουν την Ευρώπη,
                              [κι Ευρωπαίοι έδειχναν σαν να μην τόχαν καταλάβει,
("κι αυτοί χτενίζονταν" που λένε αστειευόμενοι οι νέοι
                                                          [φραπεδιάζοντας ή χαριτολογώντας)...


Πολέμαγαν όλοι μεταξύ τους στη γερασμένη ήπειρο,
           [για λόγους θρησκευτικούς κυρίως, ο ένας τον άλλονε κατηγορώντας.
Πρωταγωνιστούσαν κυρίως Γερμανο-μοναχο-καλόγεροι,
               [διαμαρτυρόμενοι για της Παπικής αυλής τις πλείστες αυθαιρεσίες,
για να μην πάμε και στης "ιεράς εξέτασης",
                                                           [τις κάμποσες χιλιάδες ανθρωποθυσίες

Ο Πάπας με τους συμμάχους του από τη μια μεριά,
                                       [κι αντίπαλοι οι πλείστοι όσοι "Αναμορφωτές".
Όλοι εναντίον όλων, όλοι ξερόλες-παντογνώστες,
                                                [και οι μισοί, των άλλων μισών επικριτές !!

Φέτος π.χ. 7 Φεβρουαρίου 1497 άναψε σε μια πλατεία
                                                            [η περίφημη της ματαιοδοξίας η φωτιά
από τον μοναχό κυβερνήτη της Φλωρεντίας, ........Σαβοναρόλα,
             [και πέταγαν μέσα αντικείμενα οι πιστοί, που θεωρούνταν ικανά
να τους προτρέψουν να κάνουν αμαρτίες, όπως φορέματα,
                                             [παιγνιόχαρτα, βιβλία, καθρέφτες, καλλυντικά...

Διαβαζοντάστα θυμήθηκα το "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε"
                                                                                  [ή το "για αγρίους ιστορίες"
γιατί στην πραγματικότητα όλα αυτά ήτανε,
    [της εξουσίας του Πάπα αμφισβητήσεις και προς αυτόν διαμαρτυρίες...

Έτσι λοιπόν στη Φλωρεντία "την έβγαινε" του Ποντίφικα ο Σαβοναρόλα,
                               [που δεν γουστάριζε τα συγχωροχάρτια και την τακτική του,
όπως κι ο Λούθηρος μετά.... και τόσοι άλλοι,
                                                        [που για τους ίδιους λόγους ήταν απέναντί του..


Τον Σαβοναρόλα βέβαια οι ιεροεξεταστές,
                                                 [τον κάψανε, όπως χιλιάδες, στη πυρά,
μα όπως γνωρίζουμε στη Γερμανία και βόρεια Ευρώπη,
                                        [ο Προτεσταντισμός θα επικρατήσει τελικά,
δεν θα επικρατούσε όμως εάν δεν μετέφραζε ο Λούθηρος
                             [το Ευαγγέλιο από Ελληνικά σε απλά Γερμανικά,
και εάν δεν τον απήγαγε ο πρίγκηπας Φρειδερίκος της Σαξωνίας
                                                  [από την άμαξα όπου φορτώθηκε σηκωτός
και τον πηγαίναν γραμμή στους ιεροεξεταστές,
                                [που την πυρά δεν θα τη γλύτωνε με τίποτα κι αυτός.

Γυρνάω όμως στην αναμπουμπούλα
                                                         [ετούτης της χρονιάς του έτους 1497
γιατί εμφανίστηκαν Τούρκοι στη Βιτσέντσα,
                    [που βρίσκεται 60 χιλιόμετρα από τη Βενετία πιο δυτικά.

Η Ευρώπη σε πανικό, παθαίνει ταράκουλο πραγματικό
                                                                                         [ετούτη τη φορά,
κι έτσι θα είναι Τουρκο-αγχο-φοβισμένοι οι ευρωπαίοι
                                                        [για κάμποσους αιώνες αφού οι Οθωμανοί,
είχανε φάει όλα τα βαλκάνια, ήτανε προ της Βιέννης και θεωρούνταν,
                         [μεγάλη απειλή και μία βάρβαρη αήττητη πολεμική μηχανή...

Αλλά ποιοι είναι αυτοί οι Οθωμανοί και πούθε βαστούσε η σκούφια τους
                                                                                [είν' ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά,
μια και τόφερε η κουβέντα.....για να μη λέει ο καθένας,
                                                  [ή το μακρύ ή το κοντό του ή διάφορα άλλα παλαβά..

Η προέλευση αυτής της φυλής δεν είναι αρκετά γνωστή,
                          [το μόνο σίγουρο είναι ότι ελθόντες από τη Χορασμία*,         *Λιμν. Αράλη
αυτοί οι σκληροτράχηλοι πολεμιστές
                                                  [τσακίσανε τους Μογγόλους στη Μογγολία
και πέρασαν στην Ανατολία,
                              [στων Σελτζούκων Τούρκων σουλτάνων την υπηρεσία,
όπου καμιά δεκαριά ανεξάρτητα σουλτανάτα
                       [είχαν μοιραστεί το ρούμ (την παλιά ρωμαϊκή επικράτεια).

Οι Σελτζούκοι στην προκειμένη περίπτωση,
                                                   [βγάλανε μόνοι τους τα ίδια τους τα μάτια,
γιατί οι Οθωμανοί τους υποτάξανε στο πιτς φυτίλι*,                                            *άψε σβήσε
                                                                
[και κυριάρχησαν στην Ανατολία.

Κάτσαν με αλλα λόγια στο ανέλο* οι Σελτζούκοι,                                                *ναυτ. η άγκυρα
                                                                [που τους καλέσανε για προστασία,
κι είν' φως φανάρι πως ο αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης,
                                                         [λίγο αργότερα την ίδια έκανε βλακεία..

Ήταν το έτος 1343 και όπως πάντα βρισκόμασταν σε εμφύλιο,
          [όπου ιστορικά ο πιο αδύναμος καλούσε πάντα τους ξένους να καθαρίσουν.

Και τους Πέρσες φέραμε με αυτό τον τρόπο,
                [και τους Ρωμαίους βέβαια, που στα κεφάλια μας στο τέλος θα καθίσουν.

Τώρα να και η σειρά των Οσμανλήδων Οθωμανών
                                                  [που το θεώρησε ο άνακτας για λύση
νάρθει ο στρατός τους ο Οθωμανικός,
         [ναι φίλε μου ο στρατός των Τούρκων, για να τον ενισχύσει,
και όπως ήταν φυσικό ο Ελληνισμός, όπως με τους Πέρσες,
                              [κι όπως με τους Ρωμαίους, πάλι θα την πατήσει....

Γουστάρισαν οι Τούρκοι φαίνεται τη χλίδα στα Ευρωπαϊκά τα μέρη,
        [έτσι σε λίγο μπουκάρανε στη Καλλίπολη, απρόσκλητοι τούτη τη φορά,
κι αρχήσανε να τρώνε αβέρτα τα εδάφη της αυτοκρατορίας
                                                                           [με τον τσαμπουκά τους κανονικά.

Εξόρμησαν προς τον Έβρο, κατέλαβαν την Αδριανούπολη
                                                                               [και στήσανε κει αρχηγείο.
(ίσως κοντά....που φυλακίστηκαν (2018) τα δυό παιδιά,
                               [κι ο Ερντογκάν κουναγε δάκτυλο κι έκανε το θηρίο).


Η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε
                                  [και ανήμποροι να σπάσουν τον κλοιό, οι Βασιλείς,
προκειμένου να μείνει ελεύθερη η Πόλη,
                    [το 1374, γίνανε του Σουλτάνου Μουράτ φόρου υποτελείς...

Νικούσαν τους πάντες οι Οσμανλήδες και μετά το βουλγαρικό βασίλειο
                                                             [κατέλαβαν Σέρρες, Μοναστήρι, Αλβανία,
Νίσσα, Θεσσαλονίκη Βοσνία, Σερβία,

              [[νίκησαν την Ουγγαρία και πολιόρκησαν την Βιέννη στην Αυστρία.

Όσο για την Ανατολή τίποτα δεν αφήσαν όρθιο,
                                         [μέχρι τους Πορτογάλους τσακίσανε στην Ινδονησία....

Η αυτοκρατορία των Τουρκων Οσμανλήδων
                                                                   [κυριάρχησε τέσσερις αιώνες με το σπαθί,
και όπως το είπε ακριβώς ο Ηράκλειτος "τα πάντα ρει",
                                  [όπως σε όλες τις αυτοκρατορίες κάποτε άρχισε η παρακμή.

Ταρακουνήθηκε ο Σουλτάνος τότε που έφαγε τον πρώτο ντουβουρτζά,
                                                         [στη ναυμαχία του Λαπάντο από τον Άγιο στόλο,
τον δεύτερο που είδε και τον ουρανό σφοντύλι,
                             [στου Ναβαρίνου τη ναυμαχία κι έχασε τον τσαμπουκά του όλο.

Οι τίτλοι τέλους πέσαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πολέμο για τους Οθωμανούς,
              [που αν και η μάχη με τους Συμμάχους στην Καλλίπολη απέβη υπέρ αυτών,
η τουρκική αντίσταση κατέρρευσε σε Ασία και Ευρώπη

      [και η οθωμανική αυτοκρατορία έφτασε στο τέλος με την Συνθήκη των Σεβρών.

_____________________________________________






Ξεκινήστε το έργο από την αρχή πατώντας εδώ
______________________________________________________________________________

* Ο "Έλεγχος... στην ιστορία" είναι το 1ο μέρος της τριλογίας ''ιστορίες & υστερίες της Ιστορίας'', και αναφέρεται στα χρόνια 1454 - 1821. Συνεργάστηκαν οι Π. Β. Ματαράγκας και Κ. Γ. Ραπακούλια
 

  



            Σημειώσεις:


*Οτράντο Η πόλη ιδρύθηκε από Κρήτες άποικους στην Ελληνική αρχαιότητα με το όνομα Υδρούς (λατινικά: Hydruntum‎, εξελληνισμένα Όδροντον).[3] Το όνομά της προέρχεται από τον ποταμό Υδρία (Idro) στις εκβολές του οποίου κτίστηκε. Αργότερα οι Ρωμαίοι την μετονόμασαν σε Hydruntum, όταν το 49 π.Χ. κατακτήθηκε από τον Καίσαρα
Το Οτράντο ήταν η πρώτη πόλη στην Ιταλία που κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς με αρχηγό τον Γκεντίκ Αχμέτ Πασά το 1480 ύστερα από πολιορκία δύο εβδομάδων. Μετά την εισβολή εγκατέστησαν εκεί στρατιωτική βάση, αφού προηγουμένως είχαν επιδοθεί σε λεηλασίες και σφαγές, θανατώνοντας με φρικτό τρόπο μεγάλο μέρος του πληθυσμού που δεν δέχτηκε να αλλαξοπιστίσει. Λείψανα των μαρτύρων εκείνων σώζονται στον Καθεδρικό Ναό του Οτράντο και στην εκκλησία Σάντα Κατερίνα α Φορμιέλλο της Νάπολης.


*Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα (21 Σεπτεμβρίου 1452 - 23 Μαΐου 1498) ήταν πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης της Φλωρεντίας. Ήταν Δομινικανός μοναχός, με τεράστια επιρροή στα πλήθη της Φλωρεντίας. Ήταν ηγέτης της πόλης από το 1494 μέχρι την εκτέλεσή του το 1498. Όσο κράτησε η ηγεσία του, κήρυσσε την εγκράτεια και ήταν πολέμιος της αγάπης των Φλωρεντινών για τις τέχνες. Ήταν εναντίον της διαφθοράς και του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄. Πρωτοστάτησε στο κάψιμο βιβλίων.
Γεννήθηκε στη Φερράρα, όπου και σπούδασε. Πήγε ως μοναχός στη Φλωρεντία το 1482 όπου έμεινε μέχρι το 1487. Επέστρεψε στη Μπολόνια για συνέχιση των σπουδών του. Γύρισε στη Φλωρεντία το 1490, κάνοντας φλογερά κηρύγματα μέσα από τα οποία έγινε γνωστός. Σταδιακά επιτέθηκε σε όλους τους εκπρόσωπους της εξουσίας, στον Πάπα και στους Μεδίκους. Μετά το 1494 πήρε την εξουσία από τους Μεδίκους.

Το 1497 αυτός και οι οπαδοί του έκαψαν καθρέφτες, καλλυντικά, μουσικά όργανα, γυναικεία καπέλα, βιβλία αρχαίων συγγραφέων, πίνακες και γλυπτά που τα θεώρησαν ακατάλληλα στην κεντρική πλατεία της Φλωρεντίας, στην αποκαλούμενη "Πυρά της ματαιοδοξίας".
Σταδιακά οι Φλωρεντινοί κουράστηκαν από την ασκητική ζωή. Στις 12 Μαΐου 1497 ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ τον αναθεμάτισε και το 1498 ζήτησε την σύλληψη και θανάτωσή του. Ένα εξαγριωμένο πλήθος τον συνέλαβε στις 8 Απριλίου. Εκτελέστηκε στις 23 Μαΐου 1498.

*
Το Τάγμα των Δομινικανών ή Τάγμα του Αγίου Δομινίκου είναι ένα θρησκευτικό τάγμα μοναχών που ιδρύθηκε από τον ίδιον τον Άγιο Δομίνικο το 1215 με κύριο σκοπό τη σωτηρία των ψυχών των ανθρώπων, την υπεράσπιση της πίστης και την καταπολέμηση των αιρετικών.
Το Τάγμα αυτό αναγνωρίσθηκε επίσημα από τον Πάπα Ονώριο Γ' στις 22 Δεκεμβρίου του 1216.
Επικεφαλής του Τάγματος των Δομινικανών είναι ο λεγόμενος «Γενικός Μάγιστρος» (Magister Generalis), ο οποίος και διατηρεί ευρύτατη εξουσία επί πάντων των μοναχών του Τάγματος, οι οποίοι και οφείλουν προς αυτόν τυφλή υπακοή. Η εκλογή του Γ. Μάγιστρου γίνεται αρχικά από την γενική συνέλευση του Τάγματος, όπου και στη συνέχεια επικυρώνεται από τον Πάπα, οπότε ο νεοεκλεγείς λαμβάνει και τον επισημο τίτλο - αξίωμα του «Μagister sacri palatii«, αξίωμα που δόθηκε για πρώτη φορά από τον Πάπα Γρηγόριο Θ', το οποίο και διατηρεί ισόβια. Κύριοι βοηθοί το Γ. Μάγιστρου στη διοίκηση του Τάγματος είναι οι λεγόμενοι «Socii».
Το Τάγμα αυτό διατηρεί επίσης και επαρχιακά τάγματα, (Μοναστήρια), των οποίων προΐσταται ο λεγόμενος «Prior provincialis», ο οποίος εκλέγεται ανά τετραετία. Κάθε επαρχιακό τάγμα των Δομινικανών, (Μοναστήρι), διοικείται από ίδιο «Prior» (= Ηγούμενο).
Το Τάγμα των Δομινικανών συνδέεται αναμφίβολα με το Τάγμα των Φραγκισκανών, την δε ακτημοσύνη που δέχεται το πρώτο τάγμα, παρέλαβε από το δεύτερο, από τον ιδιον τον ιδρυτή ως «μέσον ελευθερίας δράσης», σε αντίθεση με τους Φραγκισκανούς που τη θεωρούσαν ως «μέσον σωτηρίας». Από πολύ νωρίς όμως μεταξύ των δύο αυτών Ταγμάτων δημιουργήθηκε μια έντονη αντιζηλία η οποία κατέληξε σε έχθρα με έντονη αντίθεση ακόμα και στη διδασκαλία, με συνέπεια οι μεν Δομινικανοί να ακολουθήσουν αργότερα τον δικό τους Θωμά τον Ακινάτη, οι δε Φραγκισκανοί τον Δουνς Σκώτο, λεγόμενοι οι πρώτοι Θωμιστές (εκ του Θωμά) και οι δεύτεροι Σκωτιστές (εκ του Σκώτου).
Οι σπουδαιότερες διαφορές μεταξύ των θρησκευτικών ταγμάτων των Θωμιστών, και των Σκωτιστών ήταν και είναι:
1.Οι Θωμιστές τόνιζαν περισσότερο τη γνώση, ενώ οι Σκωτιστές περισσότερο την πράξη και το ήθος.
2.Γενικά ως προς τις διάφορες έριδες ιδεών, οι Θωμιστές έκλιναν προς τον Αριστοτέλη ενώ οι Σκωτιστές προς τον Πλάτωνα.
3.Ως προς τη σχέση της Θείας χάριτος προς την ελευθερία οι πρώτοι έκλιναν προς τον Αυγουστίνο, ενώ οι δεύτεροι προς τον Πελάγιο.
4.Εκείνο όμως που όξυνε περισσότερο τις μεταξύ τους διαφορές ήταν το ζήτημα της «αμώμου συλλήψεως» της Θεοτόκου, όπου το καταπολεμούσαν οι Δομινικανοί, αλλά το υποστήριζαν οι Φραγκισκανοί, οι οποίοι και βρήκαν θερμούς υποστηρικτές του ζητήματος τους Ιησουίτες που αντιμάχονταν τους Δομινικανούς


*Οθωμανική Αυτοκρατορία
    Η Οθωμανική Αυτοκρατορία (τουρκ. Osmanlı İmparatorluğu) ήταν αχανές κράτος που ιδρύθηκε τον ύστερο 13ο αιώνα από τουρκικά φύλα στη Μικρά Ασία και κυβερνήθηκε από τους απογόνους του Οσμάν Α' μέχρι την κατάλυσή της το 1918. Η σύγχρονη Τουρκία είναι μόνον ένα τμήμα της ιστορικής οθωμανικής αυτοκρατορίας παρόλο που οι όροι Τουρκία και Οθωμανική αυτοκρατορία χρησιμοποιούνται εναλλακτικά για να χαρακτηρίσουν μία από τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες αυτοκρατορίες της σύγχρονης ιστορίας. Διείσδυσε στην ευρωπαϊκή ήπειρο μετά από μια μακρά περίοδο απουσίας του Ισλάμ από την Ευρώπη (8ος αιώνας - εισβολή των Μαυριτανών στην Ισπανία).
Η οθωμανική αυτοκρατορία διήρκεσε μέχρι τον 20ο αιώνα. Παρόλο που οι ιστορικοί μιλούν για αυτοκρατορίες με όρους ανάπτυξης και παρακμής, οι Οθωμανοί παρέμειναν στρατιωτικά υπολογίσιμοι έως τη διάσπαση της αυτοκρατορίας, στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Το πραγματικό τέλος της οθωμανικής κουλτούρας ήρθε με την εκκοσμίκευση της Τουρκίας μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο σύμφωνα με ευρωπαϊκά πρότυπα διακυβέρνησης. Η μετάβαση στο κοσμικό κράτος δεν ήταν εύκολη και οι επιπτώσεις της είναι ακόμη ορατές στη σύγχρονη τουρκική κοινωνία.
Το οθωμανικό κράτος ήταν αρχικά ένα από τα πολλά μικρά κρατίδια που προέκυψαν στη Μικρά Ασία κατά τη διάρκεια και μετά την κατάρρευση του κράτους των Σελτζούκων Τούρκων, στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αιώνα. Το όνομά του προέρχεται από τον Οσμάν (ή Οθμάν), ιδρυτή της φερώνυμης δυναστείας των Οσμανλιδών, ή Οθωμανών, όπως είναι ευρύτερα γνωστή. Οι Οθωμανοί άρχισαν σταδιακά να απορροφούν τα άλλα κρατίδια και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μωάμεθ Β΄ (1451-81) υπερσκέλισαν όλες τις άλλες τοπικές τουρκικές δυναστείες. Η πρώιμη οθωμανική επέκταση υπό τους Οσμάν Α', Ορχάν, Μουράτ Α' και Βαγιαζήτ Α΄ έγινε εις βάρος της βυζαντινής αυτοκρατορίας, της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Η Προύσα (σημερινή Μπούρσα) έπεσε το 1326 και η Αδριανούπολη (σημερινό Εντίρνε) το 1361, γενόμενες με τη σειρά τους πρωτεύουσες της αυτοκρατορίας. Οι μεγάλες οθωμανικές νίκες του Κοσσυφοπεδίου (1389) και της Νικόπολης (1396) έθεσαν τμήματα της βαλκανικής χερσονήσου υπό οθωμανικό έλεγχο και αφύπνισαν την Ευρώπη για τον εξ Ανατολών κίνδυνο. Το 1394 ο Βαγιαζήτ Α' ξεκίνησε μακροχρόνια πολιορκία στην Κωνσταντινούπολη, η οποία, με μικρά διαλείμματα, ουσιαστικά διήρκεσε ως το 1401, έτος που ο στρατός του τουρκομογγόλου κατακτητή Ταμερλάνου εμφανίστηκε στα ανατολικά σύνορα του οθωμανικού κράτους. Την επόμενη χρονιά (1402) ο οθωμανικός στρατός συνετρίβη από τον Ταμερλάνο, και ο Βαγιαζήτ αιχμαλωτίστηκε και πέθανε στη φυλακή. Η συντριπτική ήττα που υπέστησαν οι Οθωμανοί ανέκοψε για κάποιο διάστημα τη γρήγορη άνοδο και επέκταση της οθωμανικής επικράτειας.
   

*Η Χορασμία ή Χωρεσμία είναι μια μεγάλη περιοχή-όαση στο δέλτα του ποταμού Αμού Ντάρια στη δυτική Κεντρική Ασία, συνορεύοντας στα βόρεια με τη λίμνη Αράλη, στα ανατολικά με την έρημο Κιζίλ Κουμ, στα νότια με την έρημο Καρακούμ και στα δυτικά με το Υψίπεδο Ουστγιούρτ. Υπήρξε κέντρο του ιθαγενούς χωρεσμιακού πολιτισμού και μιας σειράς βασιλείων. Η σημερινή Χορασμία ανήκει μερικώς στο Ουζμπεκιστάν, Καζακστάν και Τουρκμενιστάν.


         
H Χορασμία σε εικόνα από δορυφόρο το 2009